چگونه با رها کردن "من" به آگاهی ناب برسیم؟اگر ذهن در وعده از بین بردن "هویت فکری" صادق باشد در یک ل…
انتشار: 2026/08/02 05:30 UTCدریافت: 2026/08/03 17:27 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 17:27 UTC
چگونه با رها کردن "من" به آگاهی ناب برسیم؟اگر ذهن در وعده از بین بردن "هویت فکری" صادق باشد در یک لحظه میتواند حیات آنرا قطع کند؛ یا درست تر بگوییم، لحظه ای که فکر صادقانه بخواهد که هویت فکری وجود نداشته باشد، این پدیده دیگر وجود ندارد. زیرا خود فکر است که آن را میآفریند و حیاتش را تداوم می دهد.در طریق آگاهی و رهایی به یک اصل اساسی توجه داشته باشید تا ذهن خود را از بسیاری فریب ها و اشتباهات بر حذر دارید: به اشباح، یعنی به "خود" نیندیشید؛ تمام توجه تان معطوف به کیفیت حرکت خود ذهن باشد. وقتی شما به "من" می اندیشید دارید به طور ضمنی آن را یک واقعیت فرض میکنید. و تا زمانی که ذهن آنرا واقعیت فرض می کند تداومش نیز یک امر حتمی است. لحظه ای که ذهن از اندیشیدن به "من" بازماند و حرکت خودش را زیر مراقبت بگیرد، "من" خود بخود محو شده است.از محتوای چیزهایی که گفتیم نتیجۀ ضمنی دیگری که حاصل میشود این است که همۀ کسانی که با هویت و قالب فکری زندگی می کنند از نظر اصول روانی و خصوصيات كلى يكسانند. تفاوت هایی که در افراد می بینیم، تفاوت نوع قالب و و نوع نمایشات و تلاش هایی است که برای حفظ آن بکار می برند. مثلاً یکی از خصوصیات قالب، جهل است. قالب فکری نه تنها ذهن را در محدوده تنگی محصور و مشغول نگه می دارد، بلکه موضوع مشغولیت آن اساساً پندار است، نه واقعیت. به این معنا انسان های قالبی در یک خواب بیدارنما، در یک جهل کلی و ناآگاهی عمیق به سر می برند. و از نظر این اصل در عرض یکدیگراند.در اینجا لازم است چند نکته تبصره مانند را در مورد بهبود تدریجی و همچنین تفاوت انسانها یادآور شویم. ممکن است این سؤال را مطرح کنید که چطور میشود گفت کسی که فرضاً بیست سال است در طریق عرفان یا روانکاوی یا هر مكتب و سیستم دیگر مشغول به خودشناسی و تزکیه نفس است با کسی که تازه شروع کرده تفاوت ندارد؟ باید گفت به یک معنا و به یک تعبیر تفاوت ندارند و به یک معنا دارند.تفاوت کسی که بیست سال پیش شروع کرده با آنکه تازه شروع کرده در اینست که اولی ممکن است لزوم رهایی از اسارت ”نفس" را عقلاً بیش از دیگری درک کرده باشد. فرض کنید ما چند نفر داریم به طرف یک ده میرویم. تا زمانی که هیچکدام از ما به ده نرسیده ایم، از نظر نبودن در ده و بی خبری از آن با هم فرقی نداریم. ولی از نظر اینکه شما ممکن است در دو قدمی ده باشید، دیگری در صد قدمی و دیگری در هزار قدمی، با هم فرق داریم. ده آن حالت ناشناخته و رای فکر است که همۀ ما از آن بی خبریم. انسان یا در آن حالت هست یا نیست. تصور اینکه بین آن حالت و ” قالب فكرى" حد وسطی هم وجود دارد، طفره هایی است برای نگه داشتن قالب و توجیه آن، به این وسیله میخواهیم خود را در یک جای نسبت ها جا بزنیم تا از لزوم تحول اساسی غافل بمانیم. اگر مثنوی را با دقت نگاه کرده باشید همین معنا را به وضوح در آن میبینید مولوی هیچ کجا اشاره به "نسبت" و شدید و ضعیف بودن "من" نکرده است. در یکجا می گوید "حولی ها اندک اندک کم شود"، ولی نمیگوید "نفس“ اندک اندک ضعیف می شود. همه جا می بینیم که "نفس" را مترادف با شیطان، اهریمن، گبر، بت، پلیدی و نظایر اینها می داند، نه نیمه شیطان و نیمه اهريمن. وجود بی "نفس" را هم یک کیفیت ،و جمانی پاک و فرشته گونه می داند.محمد جعفر مصفاتفکر زائدص 118 و 119 و 120🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 32 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — عرفان و خودشناسی
چگونه گذشته را رها میکنید؟ بسیار ساده است. انسدادهای گذشته به صورت روزانه بالا می آیند و وقتی آمدند، بگذارید بروند. در اینجا هیچ بازی ای وجود ندارد. کاملاً ساده است. رویدادهای بیرونی باعث میشوند الگوهای ذخیره شده بالا بیایند. خوب است! بگذارید بالا بیایند. چیزهایی در زندگی تان رخ خواهد داد که به سامسکاراهایتان برخورد می کنند. اگر سامسکارا در آنجا باشد، با آنها برخورد صورت می گیرد. دنیا برای رشد هر فردی عالی است، اما نه به دلیلی که شما فکر می کنید. دنیا برای رشد هرکسی عالی است چون هرکسی از طریق انسدادهای خودش به دنیا می نگرد. شبیه آزمون لکه جوهر رورشاخ است نه اینکه لکه ی جوهر به خوبی آماده شده تا مشکلات شما را بالا بیاورد.شما از طریق پردهی مسائل تان به لکه جوهر نگاه می کنید و مسائل تان را به آن فرافکنی می کنید به همین دلیل همان لکه جوهر به خوبی برای تشخيص تمام بیماران کار میکند، درست همانگونه که همان دنیا به خوبی برای رشد همه کار میکند. اگر میخواهید ببینید واقعاً چه چیزی بیرون است، باید از مسائل درونی تان رها شوید.مایکل ای سینگررها زیستنص 197 و 198
آنچه گویی، و آنـــچه دانی، آن توییخویش را بشناس، صد چندان توییقِسمِ خَلق از وی خیالی بیش نیستزو خبر دادن مـــــحالی بیش نیستگـــــر بغایت نیک اگر بد گفته اندهر چه زو گفتند، از خود گفته اندذرّه ذرّه در دو گیتی وَهـــــمِ توستهر چه دانی، جز خدا، آن فهم توستعطار منطق الطیر ص 237
🌿 موسیقی بیکلام Silent Heart اثری از Karunesh 🌿
عشق و آسیب های روحی بیشتر آسیب های روحی زندگی ما به علت از دست دادن، مرگ، طلاق، بیماری ورشکستگی های مالی یا به هم خوردن دوستی ها وارد می آید. هیچ زندگی ای عاری از چنین تجارب احساسی دردناکی نخواهد بود. راهی برای گریز از آنها وجود ندارد، آنها بخشی از حقیقت زندگی هستند.وقتی که روحمان آسیب میبیند اعتدال ما مورد تهدید قرار می گیرد، به ویژه هنگامی که فقدانی جبران ناپذیر پیش آید. چیزی که همیشه امری عادی و پذیرفتنی جلوه می نمود ناگهان عجیب و از هم پاشیده به نظر می آید.مدتی طول میکشد که بپذیریم این فقدان تغییر ناپذیر است. تطابق با زندگی که هرگز مثل گذشته نخواهد بود، میتواند ضعف درونی ما را بر ملا کند. بیشتر اوقات برای اجرای این تطابق شجاعت زیادی لازم است، ولی این کار می تواند نیروها و سرچشمه هایی را که از آن بی خبریم بوده ایم آشکار کند.با وجود این نخستین و معمولی ترین بازتاب ما در چنین مواقعی احساس ترحم نسبت به خودمان و کسی یا چیزی را مسئول بدبختی خویش دانستن است. ما خدا، جامعه، افرادی را که دوست می داریم. و خلاصه هرکسی که در دسترس باشد محکوم میکنیم. در واقع هنگامی که مسئولیت غلبه بر مشکلات را به عهده گرفتیم، بیشتر با خودمان آشنا میشویم و پذیرش ما نسبت به زندگی افزون می گردد.ممکن است لحظات درد و یا ناامیدی، هنگام بیداری ما باشد و دریچه درونمان را به روی ما بگشاید. جهل ما را از بین می برد و ادراکمان را پاک می سازد. تنها آسیب و زخم ماندنی این است که ما رنج ببریم، اما هیچ تغییر مثبتی نکنیم.رنج ما به موقع فرو می نشیند، زخم ها التیام می یابد و مـا حقیقت مهمی را کشف میکنیم. آنچه سرانجام به جا می ماند با ارزش ترین چیزی است که ما داریم یعنی خود زندگی.لئوبوسکالیابیا دریا شویمص 277 و 278🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
