چرا مردم از مرگ میترسند؟ترس از مرگ به دلیل نوعی احساس جهل و ناآگاهی به وجود آمده است. البته مردم حت…
انتشار: 2026/07/29 05:30 UTCدریافت: 2026/08/02 11:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/02 11:07 UTC
چرا مردم از مرگ میترسند؟ترس از مرگ به دلیل نوعی احساس جهل و ناآگاهی به وجود آمده است. البته مردم حتی با دیدن جسد و حشت زده میشوند. درک میکنم برای افرادی که آنها را دوست داشتند، برای افرادی که آنها برایشان مهم بودند، فقدان عزیز ضایعه بزرگی به شمار می آید؛ اما چرا مردم از دیدن جسد میترسند؟ زنده ها می توانند خطرناک باشند، مثل روز برایم روشن است. آنها میتوانند کارهای خطرناکی دربارۀ شما انجام دهند. میتوانند وانمود کنند دوست تان دارند؛ اما ممکن است فردا شما را بکشند؛ اما مردگان کاملاً بی خطر هستند، با این حال مردم از آنها می ترسند.در بسیاری از نقاط جهان، به کودکان میگویند که حتی کلمه «مرگ» را در خانه به زبان نیاورید. این امید احمقانه را به خود میدهند که اگر این کلمه را به زبان نیاورید، مرگ وارد خانه نمیشود. این ترس بیمارگونه از مرگ، طبیعی نیست. شاید اکثریت مردم این موضوع را تأیید کنند؛ اما ترس از مرگ فرایندی طبیعی نیست. مرگ فرایندی طبیعی است. ترس از چیزی طبیعی، غیر طبیعی است. ترس از مرگ صرفاً به این دلیل است که ما با واقعیت در تماس نیستیم. ترس از مرگ به سراغ مان آمده است زیرا عمیقاً با این جسم یکی شده ایم. همذات پنداری ما با جسممان بسیار قوی شده است؛ زیرا ابعاد دیگر را کشف نکرده ایم. اگر ابعاد دیگر تجربه را بررسی می کردیم، اگر خود را در ابعاد دیگر تجربه تثبیت میکردیم، جسم آن قدرها مسئله مهمی نبود.طوری از جسمتان صحبت میکنید گویی همراه آن آمده اید. این طور نیست. شما فقط آن را به دست آورده اید. فقط آن را در رحم مادرتان به دست آوردید و پس از تولد به نگهداری از آن ادامه دادید. میتوانیم بگوییم: «فلان چیز مال من است»، اما نمیتوانیم بگوییم: «این من هستم.» اگر فنجانی را که از آن آب مینوشم بردارم و بگویم: «این فنجان من است»، با خود فکر می کنید: «به نظر می رسد سادگورو مشکلی دارد؛ اما بهتر است کمی بیشتر گوش کنم، همه میگویند او عاقل است.» اما پس از مدتی اگر بگویم: «این من هستم»، قطعاً با خود میگویید: «بهتر است از این شخص دور شوم.» اما همین کار را با بدن خود میکنید، به همین دلیل برای از بین بردن آن جار و جنجال به پا می کنید.فرض کنید بیش از حد پرخوری کرده و طی چند هفته اضافه وزن پیدا کرده اید، سپس ورزش می کنید و مقداری از آن را می سوزانید، این روند را مرگ نمی نامید. مقداری چربی اضافه و دوباره کم کردید که چیز مهمی نیست. از این بابت خوشحال و آسوده خاطر میشوید، نه مضطرب. در مورد مرگ هم باید همین باشد. آنچه شما با نام مرگ می شناسید، نوعی پالایش است. با افزایش سن، جسم شروع به از دست دادن قدرت خود میکند،بنابراین باید پاکسازی شود یا آنچه را به دست آورده بود، با خوشحالی یا با غم و اندوه پس بدهد. این به انتخاب شما بستگی دارد. مرگ مانند این است که به اندازه یک بیل خاک بردارید و آن را خالی کنید؛ اما اگر به این بیل پر از خاک نگاه کنید و خیلی به آن دلبسته شوید، وقتی خاک از داخل بیل بریزد، مانند کودکان گریه میکنید؛ مانند کودکی است که از جایی تعدادی سنگریزه برداشته است و وقتی به خانه میآید متوجه میشود آنها را گم کرده است.دلش می شکند و به طرز تسکین ناپذیری می گرید. اگر تمام آن چیزی که از آن شناخت دارید، فقط جسم است، این پیشامد همان چیزی است که برای شما اتفاق می افتد؛ اما اگر در زندگی، شناخت تان فراتر از جسم است، از بین رفتن بدن برای شما مسئله مهمی نخواهد بود.سادگورومرگ موهبتی الهیص 173 و 174🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 13 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — عرفان و خودشناسی
چگونه گذشته را رها میکنید؟ بسیار ساده است. انسدادهای گذشته به صورت روزانه بالا می آیند و وقتی آمدند، بگذارید بروند. در اینجا هیچ بازی ای وجود ندارد. کاملاً ساده است. رویدادهای بیرونی باعث میشوند الگوهای ذخیره شده بالا بیایند. خوب است! بگذارید بالا بیایند. چیزهایی در زندگی تان رخ خواهد داد که به سامسکاراهایتان برخورد می کنند. اگر سامسکارا در آنجا باشد، با آنها برخورد صورت می گیرد. دنیا برای رشد هر فردی عالی است، اما نه به دلیلی که شما فکر می کنید. دنیا برای رشد هرکسی عالی است چون هرکسی از طریق انسدادهای خودش به دنیا می نگرد. شبیه آزمون لکه جوهر رورشاخ است نه اینکه لکه ی جوهر به خوبی آماده شده تا مشکلات شما را بالا بیاورد.شما از طریق پردهی مسائل تان به لکه جوهر نگاه می کنید و مسائل تان را به آن فرافکنی می کنید به همین دلیل همان لکه جوهر به خوبی برای تشخيص تمام بیماران کار میکند، درست همانگونه که همان دنیا به خوبی برای رشد همه کار میکند. اگر میخواهید ببینید واقعاً چه چیزی بیرون است، باید از مسائل درونی تان رها شوید.مایکل ای سینگررها زیستنص 197 و 198
آنچه گویی، و آنـــچه دانی، آن توییخویش را بشناس، صد چندان توییقِسمِ خَلق از وی خیالی بیش نیستزو خبر دادن مـــــحالی بیش نیستگـــــر بغایت نیک اگر بد گفته اندهر چه زو گفتند، از خود گفته اندذرّه ذرّه در دو گیتی وَهـــــمِ توستهر چه دانی، جز خدا، آن فهم توستعطار منطق الطیر ص 237
🌿 موسیقی بیکلام Silent Heart اثری از Karunesh 🌿
عشق و آسیب های روحی بیشتر آسیب های روحی زندگی ما به علت از دست دادن، مرگ، طلاق، بیماری ورشکستگی های مالی یا به هم خوردن دوستی ها وارد می آید. هیچ زندگی ای عاری از چنین تجارب احساسی دردناکی نخواهد بود. راهی برای گریز از آنها وجود ندارد، آنها بخشی از حقیقت زندگی هستند.وقتی که روحمان آسیب میبیند اعتدال ما مورد تهدید قرار می گیرد، به ویژه هنگامی که فقدانی جبران ناپذیر پیش آید. چیزی که همیشه امری عادی و پذیرفتنی جلوه می نمود ناگهان عجیب و از هم پاشیده به نظر می آید.مدتی طول میکشد که بپذیریم این فقدان تغییر ناپذیر است. تطابق با زندگی که هرگز مثل گذشته نخواهد بود، میتواند ضعف درونی ما را بر ملا کند. بیشتر اوقات برای اجرای این تطابق شجاعت زیادی لازم است، ولی این کار می تواند نیروها و سرچشمه هایی را که از آن بی خبریم بوده ایم آشکار کند.با وجود این نخستین و معمولی ترین بازتاب ما در چنین مواقعی احساس ترحم نسبت به خودمان و کسی یا چیزی را مسئول بدبختی خویش دانستن است. ما خدا، جامعه، افرادی را که دوست می داریم. و خلاصه هرکسی که در دسترس باشد محکوم میکنیم. در واقع هنگامی که مسئولیت غلبه بر مشکلات را به عهده گرفتیم، بیشتر با خودمان آشنا میشویم و پذیرش ما نسبت به زندگی افزون می گردد.ممکن است لحظات درد و یا ناامیدی، هنگام بیداری ما باشد و دریچه درونمان را به روی ما بگشاید. جهل ما را از بین می برد و ادراکمان را پاک می سازد. تنها آسیب و زخم ماندنی این است که ما رنج ببریم، اما هیچ تغییر مثبتی نکنیم.رنج ما به موقع فرو می نشیند، زخم ها التیام می یابد و مـا حقیقت مهمی را کشف میکنیم. آنچه سرانجام به جا می ماند با ارزش ترین چیزی است که ما داریم یعنی خود زندگی.لئوبوسکالیابیا دریا شویمص 277 و 278🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی
