در زندگی لحظاتی هست که آدم میبیند بنای عمرش یکباره فرو میریزد ... مثل خانههای مقوایی کودکان که ب…
انتشار: 2026/08/06 23:55 UTCدریافت: 2026/08/09 20:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 20:00 UTC
در زندگی لحظاتی هست که آدم میبیند بنای عمرش یکباره فرو میریزد ... مثل خانههای مقوایی کودکان که با تلنگری هوار میشود ... آدم به کمرگاه کوه نرسیده باید برگردد و مثل سیزیف راه رفته را از سر بگیرد ...#شاهرخ_مسکوب سوگ مادر@khialatesarzadeh
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — خیالات سرزده
گیوه هایم را کندم، ونشستم پاها در آب:من چه سبزم امروز وچه اندازه تنم هشیار است!نکند اندوهی، سر رسد از پس کوهچه کسی پشت درختان است!هیچ ، می چرد گاوی در کردظهر تابستان استسایه ها می دانند که چه تابستانی است.#سهراب_سپهری@khialatesarzadeh
انگشتانی تازه میخواهم،برای دیگرگونه نوشتن ...از انگشتانی که قد نمیکشند،از درختانی که نه بلند میشوند و نه میمیرند، بیزارم ...#نزار_قبانی@khialatesarzadeh
چه همدلیای، چه سَر و سِرّی که میشد با دستان آغاز کرد ...در جستوجوی زمان از دست رفته#مارسل_پروستبرگردان: #مهدی_سحابی@khialatesarzadeh
خواب تو باغیست پر از شعر ماهبر تن هر ساقهایپیچک سبز نگاه ...خواب تو باغیست که از رخنهی دیوار آنمیتواندید که در حوض بلورش بتیآبتنی میکند ...همسفر آب شدم، آمدمباغ تو را دیدم و چیدم گلیبرگ سفرنامهی من سبز شد ...#عمران_صلاحی@khialatesarzadeh
