صورتی کردن موشک در جنگ رمضان که به خواسته یک کودک صورت گرفت اقدامی هوشمندانه بود که پالس آرامش و اع…

"عجب مدار که سعدی به یاد دوست بنالد..

بسیاری از مردم که شناختی از ماهیت و مناسبات تروریستی نظام سلطه ندارند، به راحتی توسط عوامل فارسی‌زبان صهیونیست به بازی گرفته می‌شوند. بسیاری از شورشیان و معترضان سالهای اخیر واقعا در این توهم زندگی می‌کنند که در راه آزادی ایران پا به میدان گذاشته‌اند و هنوز نمی‌دانند که سالهاست مشغول بازی در پازلی هستند که موساد و سیا برای نابودی ایران چیده‌ است.آنها نمی‌دانند که خانواده پهلوی و کارکنان شبکه‌های تروریستی فارسی‌زبان، نه اپوزسیون جمهوری اسلامی بلکه کارمندان فارسی‌زبان موساد هستند که هر کدام به طریقی و دلایلی برای بازی در پروژه ویرانی ایران تطمیع شده‌اند.جعل اعداد سی هزار و چهل هزار کشته دی ماه هم بخشی از پروژه موساد و سیا بود که از زبان خوک نارنجی تکرار می‌شد تا در فردای جنگ اگر هزاران ایرانی کشته شد راحت بگویند که «آزادی هزینه دارد» و حکومت ایران در دو شب ده‌ها هزار نفر را کشته است.حالا این حمال امپریالیسم رنگ عوض کرده و منکر نقش خود در خون‌های ریخته شده دی ماه شده است.👈 حکومت اگر واقعا در گرفتن انتقام تمام حوادث ماه‌های اخیر جدی است، ابتدا باید پرونده این عنصر فاسد اسرائیل را ببندد.@kharmagaas

آنانی که به شورش‌های بشر امروزی دلبسته‌اند و امیدوار به خلق جهان نوین و بهتری از سوی نسل‌های آتی هستند، هنوز به عمق فاجعه ناآگاهند. بشرِ مدیازدهِ قرن بیست و یکمی مستاصل‌تر و ناامیدتر و تهی‌تر و پوچ‌تر از آن است که خالق جهان جدیدی باشد، چرا که وجه غالب حیات او نیهلیسم و بی‌معنایی است و انسان بی‌معنا هم طبیعتا توان خلق معنا و جهان جدیدی ندارد.انسان امروزی برای به دست آوردن آزادی‌های کامل فردی هزینه گزافی را داده و مهمترین آن جدا شدن از جماعت و پرتاپ شدن به چاه ویل تنهایی خویش است. بشر امروزی با ذره‌گونی و اتمیزگی حاصل از انقطاع با سنت و خانواده و باور و اعتقاد روبروست و در جهان استبدادی و کوچک تنیده شده توسط رسانه‌ها، قدرت تمایز مجاز و واقعیت را از دست داده‌ است.@kharmagaas

عجیب‌ترین و مخوف‌ترین دیکتاتوری که در تاریخ بشر صورت اجرایی به خود گرفته است نه دیکتاتوری چنگیز و ناپلئون و ایوان مخوف و هیچ فرد دیگری بلکه دیکتاتوری است که امروز توسط «رسانه‌ها» بر روح و روان و جسم توده‌ها اعمال می‌شود.دیکتاتوری کلاسیک، زورگویی عریان و کاملا ملموس و مستقیم بود اما دیکتاتوری رسانه مستقیم شکنجه نمی‌کند بلکه کاری می‌کند که طرف خود به شکنجه‌گر روح و روان خود تبدیل بشود.تلويزيون و اینستاگرام و توییتر و امثالهم قدرت‌های حاکمه این استبداد هستند و كسانى كه هر روز چند ساعت تلويزيون نگاه کرده یا مخاطب شبکه‌های اجتماعی هستند، قربانى این استبدادند.رسانه امروز این قدرت را دارد که جماعت و ملتی را از خود متنفر کند و جماعتی دیگر را به رقاصی و شادی در مراسم ترحیم دوستان و نزدیکان خود وادار کند.👈 رقص نشان شادی است. رقص برای زمانی است که روان انسان از شادی می‌خواهد به پرواز درآید و چون چنین امکانی نیست جسم به تحرک و تکان درمی‌آید. آنکه در مرگ کسی به چنین حرکاتی دست می‌زند یا دشمن متوفی بوده و از مرگ او در پوست خود نمی‌گنجد و یا بیمار روانی است و یا اینکه قربانی مفلوک استبداد رسانه‌هاست.@kharmagaas

ماموران ترساندن جامعهدر کشور مُد شده هر کس یک میکرفون جلوی خود گذاشته، چند لغت انگلیسی لا به لای صحبت استفاده می کنند، صدا را از گلو طوری خارج می نمایند که جذاب شود، مخاطب هم گمان بَرد ایشان متفکر و متخصص سیاست اند. ژست و ادا و اطوار! همه این ادا و اطوارها دلیل بر سواد و تخصص نیست.ایشان مدیرعامل اسبق یک شرکت اینترنتی است. یکی از ماموران ترساندن جامعه ایران!ویدئو سمت چپ با همان ژست و ادا و اطوار پیش از شروع جنگ این چنین با اعتماد به نفس و جذاب صحبت می‌کند و بطور میلیونی با شبکه قدرتمند رسانه ای وایرال می کنند.ویدئو سمت راست همان فرد است بعد از شکست جنگ و عدم سقوط جمهوری اسلامی! بدون ژست و ادا!ارتش فکری غربگرایان برای سقوط نظام در ذهن مردم فعالند.#علیرضا_زادبر

فرهاد قنبریآکواریوم رسانه‌ها انسان «عصر ارتباطات» نسبت به انسانهای گذشته اطلاعات بیشتری دارد‌. او می داند که آمریکا چند ایالت دارد، مساحت انگلیس چقدر است، بازیگران فلان سریال چه میزان دستمزد دریافت کرده، قیمت شلوار و ساعت فلان فوتبالیست چقدر است و فلان باریگر فوتبال و هالیوود از چندمین پارتنر خود جدا شده است. او ساعت های متمادی، وقت خود را در اینترنت و شبکه های اجتماعی مانند تلگرام، اینستاگرام و یوتیوب صرف می کند و مطالب مختلفی را می‌خواند و در برخی زمینه‌ها اطلاعات عمومی بالایی دارد اما همین فرد در حوزه فرهنگ و هنر و اجتماع و سیاست انسانی به غایت فاقد بینش و جهانبینی و سواد اجتماعی است.اکثریت اطلاعات و آگاهی انسان عصر ارتباطات در حوزه ها و زمینه هایی است که هیچ نتیجه ای جز اتلاف وقت و انرژی ندارد. انسان غرق در دنیای مجازی، مطالبی را دنبال کرده و می خواند که به جای اینکه حاوی اندیشه و شناخت در حوزه های فرهنگی، هنری، علمی و اجتماعی و.. باشد، مطالب سطحی و بی ارزش یا «اطلاعات بیهوده است». مطالبی در زمینه رنگ موی فلان بازیگر سینما، مدل ماشین فلان فوتبالیست، نحوه رفتار فلان سلبریتی با همسرش، خیانت فلان خواننده پاپ و یا اینکه فلان بازیگر سینما با چه لباس و مدل مویی در اسکار و کن حاضر شد، فلان بازیگر از همسرش جدا شد، فلان لات انتقام مرگ فلان لات را گرفت، فلان فوتبالیست ساعتش را چند صدهزار دلار خرید و...،امروزه اغلب مخاطبان این رسانه،ها بازیگران هالیوود، بازیگران سینمای کشور، خوانندگان پاپ و رپ، فوتبالیست های داخلی و خارجی و جزئیات زندگی تک تک آنها را با وسواس و دقت کامل دنبال کرده و می دانند اما همین افراد در مواجهه با مفهوم هنر یا چیستی هنر هیچ پاسخ درخور اعتنایی ندارند.👈 ما انسانهای عصر ارتباطات می توانیم خود را غرق در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های زرد و شبکه‌های تلویزیونی کرده و زندگی خوانندگان پاپ و فوتبالیستها و بازیگران هالیوود و سلبریتی ها و فیلمها و سریال‌ها بی‌مایه را دنبال کنیم و بدونه اندک اندوختهِ معرفتی، در جهانی کوچک و پر از عقده و خودنمایی و کینه و نفرت و دروغ برای این و آن سیاستمدار و ورزشکار و بازیگر سینما یقه پاره کنیم و در این دور باطل تا آخر عمر غوطه ور بوده و به اطلاعات بیهوده خود بیفزاییم و یا اینکه با فاصله گرفتن از این منجلابی که هر روز خود را با صورت و آرایشی جدید عرضه می‌کند، دریچه های ذهنی خود را رها کرده و به اندیشه خود پر و بال دهیم تا بر زیباترین و خوشبوترین رُسته های تاریخ فکر و اندیشه و هنر بشری بنشیند.👈 ما انسانهای قرن بیست و یکم می‌توانیم، اوقات فراغت و آسودگی خود را به کل به رسانه‌ها و وراجی‌های بی سروته تلویزیونی و اینستاگرامی واگذار کنیم و یا در عالمی فراسوی این جهان به غایت ملال‌انگیز که چیزی جز دلالی و هوسبازی‌های سطحی و لودگی را به رسمیت نمی‌شناسد، به جهان‌هایی سرک بکشیم که ارزش زیستن را دوچندان کرده و لذت و سرمستی دائمی را به انسان می‌بخشد.👈 ما انسانهای این قرن (هر چند سخت) می‌توانیم، ارتباط خودمان را بزرگترین هنرمندان و متفکرانی که تاریخ بشریت به خود دیده است حفظ کرده و با مراجعه به آثار و اندیشه‌های آنها در فضای روحی و ذهنی‌ی متفاوت از عصر رسانه‌زده خود زندگی کنیم.👈 اینکه تا آخر عمرمان فلان فوتبالیست و فلان بازیگر و فلان خواننده پاپ را اسطوره زندگی خود بدانیم و حواشی زندگی آنها را دنبال کرده و با دیدن و عکس گرفتن و جمع کردن امضای آنها در پوست خود نگنجیم و تا آخر عمر در این مرداب دنبال صید ماهی باشیم، یا اینکه تن به دریا بزنیم و به دنبال شاه ماهی های کف اقیانوس ها برویم، بستگی به خودمان دارد. اما باید این سخن فروغ فرخزاد را به خاطر داشته باشیم که:«هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد، مرواریدی صید نخواهد کرد»@kharmagaas