‏سیاست؛ در جدالِ شاهزاده با مجتبی!در سیاست، «آدم خوب بودن» به معنی «سیاست‌مدار خوب بودن» نیست. یک س…

با اظهار خوشحالی نسبت به این‌که اعلی‌حضرت از انقلابی‌گری پشیمان گشته و به مسیر احیاء حکومت قانون بازگشته‌اند.متن سه حرفِ خوب دارد: قانون، حقِ ملّت، پیشرفت و نقلِ قول‌هایش هم درست و به‌جاست. مشکل از جایی شروع می‌شود که دو چیزِ متفاوت را یکی می‌گیرد: اینکه «کشور مالِ ملّت است» یک حرف است، و اینکه «هر چه اکثریّتِ امروز رأی داد، حرفِ آخر است» حرفِ دیگری. ملّت فقط ما که امروز زنده‌ایم نیستیم؛ گذشتگان و آیندگان هم شریک‌اند. کشور مثلِ ارثیه‌ای است که دستِ ما امانت است: می‌توانیم مدیرش را عوض کنیم، اداره‌اش را بهتر کنیم، اما حق نداریم اصلش را حراج کنیم، حتی با رأیِ اکثریّت و تحت رسالت شخصی که فقط متولّی موقوفه است نه مالک آن. متن این تفاوت را نمی‌بیند و «رأیِ مردم» را جای «حقِ ملّت» می‌نشاند، در حالی که رأیْ ابزارِ خدمت به آن حق است، نه مالکِ آن.تناقضش هم در خودِ متن پیداست: یک جا می‌گوید جداییِ دین از حکومت اصلی است قطعی و همیشگی، جای دیگر می‌گوید رأیِ مردم حرفِ آخر را می‌زند. خب اگر رأی حرفِ آخر است، فردا می‌شود به همان حکومتِ دینی هم رأی داد؛ و اگر آن اصلْ خط‌قرمز است، پس رأی حرفِ آخر نیست. هر دو را با هم نمی‌شود خواست، مگر روشن کنی کدام چیزها رأی‌بردار است و کدام نه و متن این را روشن نمی‌کند. وعده «مجلسِ مؤسّسان که از صفر تکلیفِ نظام را روشن کند» هم با تجربه خودِ ما نمی‌خواند: در تاریخِ ایران، لحظه‌های بزرگ هیچ‌وقت ساختن از صفر نبوده‌اند؛ رسمی‌کردنِ چیزی بوده‌اند که از قبل بود مشروطه هم همین بود. خلاصه: حرف‌های درستِ متن وقتی سرِ جایشان می‌نشینند که یک جمله به آن اضافه شود که خودش ندارد، رأیِ مردم برای انتخاب و عزلِ خادمان و ادارهٔ کشور است؛ اما خودِ ایران و نظامش به رأی گذاشتنی نیست، چون مالِ همهٔ نسل‌هاست، نه فقط رأی‌دهندگانِ امروز.

مشروطه را روزِ تولدِ چیزی گرفته‌اند؛ سندِ آن اما چیزِ دقیق‌تری می‌گوید: روزِ اعتراف. ایران همیشه نظمی داشت که کار می‌کرد، و می‌اندیشید، اما خود را نمی‌اندیشید: قاعده بود، داوری بود، و شاهْ متولّیِ موروثیِ مُلکی که مالکش نبود؛ هر تملیکی غصب بود و زبانِ خودِ سنّت این را می‌دانست، بی‌آنکه بر تخت صلاحیّتی داشته باشد. آنچه در مردادِ ۱۲۸۵ رخ داد آفرینش از عدم نبود؛ تصدیقِ پسینیِ همان تعهّدِ کهن بود در جامه‌ای حقوقی: نشاندنِ نامِ نو ودیعه، حاکمیتِ ملّی بر جایگاهی که قرن‌ها اشغال بود و اکنون بازاشغال می‌شد. و آنگاه که توپ بر مجلس نشست، آنچه ویران شد به دستِ ابزاری ویران شد که خودِ سلطنت نیز مالکش نبود؛ اما تعهّدی که ایران را ایران نگاه داشته بود پابرجا ماند و از دلِ ویرانه دوباره برخاست. سالروزِ مشروطه سالروزِ همین اعتراف است: روزی که نظمی کهن، برای نخستین‌بار، خود را اندیشید.

پاسخ‌هایی به شبهات درباره مشروطیّتyoutu.be/Yi8jFvd89No?is=wE7IGcidF-CsyQQ3

‏جناب آقای نصیری؛به فرض بی‌غرضی شما در اشاعه چنین افکار خطرناکی، باید عرض کنم در تمام دنیا (منهای ایران که در آن علوم انسانی عملاً به حاشیه رفته)، نسبت میان «مجلس مؤسسان» و «قانون اساسی» کاملاً روشن است. مجلس مؤسسان، ابزاری در ساختار قوه مشتق یا تأسیس‌شده (Constituted power) است که از قوه مؤسس ثانویه (Derived constituent power) نمایندگی می‌کند، نه از قوه مؤسس اولیه (Constituent power).​یک مجلس مؤسسان اصیل، دو وجه اساسی دارد:۱. موقت بودن: بلافاصله پس از انجام وظیفه‌ای که به آن مأذون است، منحل می‌شود. لازمه این امر آن است که نمایندگانش حق شرکت در دولت بعدی را نداشته باشند؛ نه فقط برای رعایت اصل تفکیک قوا، بلکه تا نفعی سیاسی از این تغییرات ساختاری نبرند.۲. محدود بودن: این مجلس حق اعمال تغییرات بنیادین و خودسرانه در قانون اساسی را ندارد، چرا که خودش مأمور و برآمده از همان چارچوب قانون اساسی است.​اما فرموده شما در توئیت‌هایتان، تمام آفت‌های رفراندوم را یک‌جا دارد. اول اینکه اگر حاکم (هر کسی که قدرت را به دست می‌گیرد) خودسرانه اعلام تشکیل مجلس مؤسسان کند، «قوه مؤسس» با «شخص حاکم» یکی می‌شود که معنای عریانِ استبداد است. دوم اینکه مجلس مؤسسان در خلاء شکل نمی‌گیرد؛ این مجلس هرگز نمی‌تواند نمایندگیِ «قوه مؤسس اولیه» را یدک بکشد (قوه‌ای که در تاریخ معاصر ایران، تنها یک‌بار در جریان مشروطه ظهور کرد)، مگر آنکه تغییراتی بنیادین در حدود و ثغور ملت و کشور ایران رخ داده باشد. پادشاهی مشروطه‌ای که شما به عنوان «تضمین جمهوریّت» معرفی می‌کنی، اگر قرار باشد از مسیر یک مجلس مؤسّسانِ فرمایشی و تحت اراده حاکم بگذرد، خودش به بازتولید همان چرخه استبداد منجر می‌شود. شما می‌فرمایید اختیارات پادشاه را مجلس مؤسّسان جدید تعیین می‌کند نه قانون اساسی مشروطه؟ بفرمایید که این مجلس جدید مشروعیّت و حد و مرزش را از کجا می‌آورد؟ اگر برآمده از اراده حاکم جدید باشد، تحصیل حاصل و فاقد مشروعیّتِ بنیادین (Constituent power) است.

‏جشنِ تیرگان روزی است که در آن آرش شیواتیر، بزرگ‌ترین تیرانداز در اسطوره‌های ایرانی، پس از پایان جنگ ایران و توران، به‌عنوان کمان‌دار ایرانی برای تعیین مرز ایران و توران برگزیده شد و از بالای کوه «اَیریوخْشَئوثه»، تیری را به‌سوی کوه «خْوَنْوَنْت» پرتاب کرد و با پرتاب تیر او در زمان منوچهر، مرز میان ایران و توران تعیین شد.از آن خوانند آرش را شیوا تیرکه از آمل به مرو انداخت یک تیرتو گفتی داد تیرش را پر و بال که آن فرسنگ‌ها بشمرد ده سال(فخرالدین اسعد گرگانی)

طاغوت علیه انسانِ طرازِ نوین!در برابر زیست ایدئولوژیک، زندگی طاغوتی قرار دارد. انسانِ طاغوتی، ایرانیِ نرمالی است که فهم و شعورش را بازیچهٔ «لحظهٔ حساس کنونی» نمی‌کند، دچار سیاست‌زدگی نمی‌شود و خود را در قالب «انسان طراز نوین» نمی‌ریزد. او زندگی خرّمی دارد و به انسان سیاست‌زده به چشم ابن‌الوقتی می‌نگرد که رفتارش را باید در خاستگاه طبقاتی‌اش جست. طاغوتی سیاست را از آن رو بهتر می‌فهمد چون سیاست‌زده نیست.نفرت خمینی از «طاغوت» در حقیقت نفرت از همین انسان بود؛ کسی که با پوزخند یا نگرانی به انقلابی‌گری واکنش می‌داد. جمهوری اسلامی برای این آمد که این ایرانیِ طاغوتی را به انسانِ سیاست‌زدهٔ ایدئولوژی‌محور طرازِ نوین بدل کند. یک معنای پنهانِ ۵۷ همین است: ۵۷ یعنی سدّ راهِ بازگشتِ ایرانی به زندگی طاغوتی‌اش؛ فرقی نمی‌کند این سدّ را اصلاح‌طلب بسازد یا ناپوزیسیون.فردوسی نشانهٔ شاهِ خوب را در آن می‌دید که در سایهٔ او «زمانه بر آساید از داوری». طاغوت دقیقاً همین است. وظیفهٔ شاهزاده، بازگرداندنِ ایرانی ایدئولوژی‌زده به طاغوت است؛ هر بار که انسان طراز نوینِ تازه‌ای ساخته شود، ایدئولوژی‌زدگی تداوم می‌یابد. طاغوت یعنی پایان ایدئولوژی، پایان انقلاب، احیای حکومت قانون، و بازپس‌گیریِ ایران از ۵۷.​ایدئولوژی یعنی قالب‌سازی؛ ج.ا تلاش کرد ایرانی را در قالب «انسان طراز نوین اسلامی» مچاله کند. درحالی‌که ​طاغوت یعنی بی‌قالبی. انسان طاغوتی نیازی به تربیّت شدن توسط حکومت ندارد؛ او خودش از قبل وجود داشته، اهل زندگی، رفاه و عقلانیتِ عرفی است. ​وظیفه شاهزاده این است که او نباید نقش یک «رهبر ایدئولوژیک» را بازی کند که می‌خواهد مردم را تربیّت کند یا تغییر دهد. کار او فقط «کنار زدن ۵۷» است تا آن دگرگونیِ اجباری متوقف شود و انسان ایرانی بتواند به دامن همان زندگی طبیعی و پادشاهیِ قانون‌محور (طاغوتی) خودش بازگردد. شاهزاده باید پایان‌دهنده به مهندسی اجتماعی باشد، نه شروع‌کننده یک مهندسی جدید.