"گرگِ هار"‌گرگِ هاری شده‌ام!هرزه‌پوی و دَله‌دوشب درین دشتِ زمستان زده‌ی بی‌همه‌چیزمی‌دوم، بُرده ز ه…

"گرگِ هار"‌گرگِ هاری شده‌ام!هرزه‌پوی و دَله‌دوشب درین دشتِ زمستان زده‌ی بی‌همه‌چیزمی‌دوم، بُرده ز هر بادْ گِروچشم‌هایم چو دو کانونِ شرارصفِ تاریکیِ شب را شکندهمه بی‌رحمی و فرمانِ فرارگرگِ هاری شده‌ام!خونِ مرا ظلمتِ زهرکرده چون شعله‌ی چشمِ تو سیاهتو چه آسوده و بی‌باک خرامی به برمآه، می‌ترسم، آه...‌آه، می‌ترسم از آن لحظه‌ی پُر لذت و شوقکه تو خود را نگریمانده نومید ز هرگونه دفاعزیرِ چنگِ خشنِ وحشی و خونخوارِ منی...‌پوپکم! آهوکم!چه نشستی غافل؟کز گزندم نرهی،گرچه پرستارِ منی.. ‌پس ازین دره‌ی ژرفجای خمیازه‌ی جادو شده‌ی غارِ سیاهپشتِ آن قُله‌ی پوشیده ز برفنیست چیزی، خبریور تو را گفتم چیزِ دگری هست، نبودجز فریبِ دگری...‌من ازین غفلتِ معصومِ تو، ای شعله‌ی پاک!بیشتر سوزم و دندان به جگر می‌فشرم...‌منشین با من، با من منشینتو چه دانی که چه افسونگر و بی‌پا و سرم؟‌تو چه دانی که پسِ هر نگهِ ساده‌ی منچه جنونی،چه نیازی،چه غمی‌ست؟یا نگاهِ تو، که پُر عصمت و نازبر من افتد،چه عذاب و ستمی‌ست؟‌دردم این نیست ولی...دردم این است که من بی‌تو دگراز جهان دورم و بی‌خویشتنم!‌پوپکم! آهوکمتا جنون فاصله‌ای نیستاز اینجا که منم!‌مگرم سوی تو راهی باشدچون فروغِ نگهتورنه دیگر به چه کار آیم من؟بی‌تو، چون مرده‌ی چشمِ سیهت...‌منشین اما با من، منشینتکیه بر من مکن،ای پرده‌ی طناز حریر!که شراری شده‌امپوپکم! آهوکمگرگِ هاری شده‌ام!‌مهدی اخوان‌ثالثاز دفتر: زمستان▪️شاعران ایران ▫️@iranian_poets_mag