کز آخرت به مردم دنیا نوشته اند بردن‌نام هر یک از یاران رفته این‌جمع پیام هشداری است چیزی مانند زیار…

بهشت معنابه سر ما راست سوداهای شیرین نگار اینجا خیالی بی خیال از حیله های روزگار اینجادو صد دام است در هر گوشه از بهر شکار دل ولی من داده ام آن را به عشقی کهنه کار اینحا  در این کوی از قضا افتاد ما را هم گذر روزی کسی غیر از مرا هم‌ نیست غیر از یک گذار اینجادلی دارم که با ساز دو صد اعجاز می رقصد که دل گر ماند در پندار می افتد ز کار اینجاشباهنگام از دل غصه های روز می شویم سحر در خویش می سازم غمت را احتکار اینجا میان کوله بارم چشم عشق آلوده ای دارم که آن را خیره می سازم بر اطوار نگار اینجا  کماندارم، شکار لحظه های ناب هستی را از آن خوشتر که هستی سازدم در خود شکار اینجا  مسافر وار چشمی در مسیر جاده ها دارم فراوان عبرت ناب است هر گوشه کنار اینجا میان این همایش گاه در تنهایی ام غرقم گهی غرقاب ما را می برد گاهی کنار اینحانهالی از بهشت معنی اندر خاک الفاظم نشانده چیره دست حضرت پروردگار اینحا  عبدالرسول عمادی بیست و یکم مرداد چهارصد و پنج@haftjoosh

در داستان ایدئولوژی زندگی و آینده پدید آورندگان ایدئولوژی یا ایدئولوگ ها حسرت بار و رقت انگیز است زیرا ایدئولوژی مدلی است قطعی انگاشته و امکان اصلاح ندارد مانند خانه ای قدیمی که نه مصالح و نه طراحی آن قابل تعویض نیست تغییر در نمای ساختمان هم رضایت بخش نیست.ایدئولوگ ها به خیال خود که الگویی برای همه اعصار و قرون طراحی کرده اند و به جای ایجاد اصلاح در الگوی طراحی شده به توجیه اعوجاجات می پردازند و با انواع مغالطات اشکالات وارد شده بر الگوی خود را پنهان می کنند.اکثریت جامعه در نهایت ایدئولوژی غیر پاسخ گویی که نیازهای روز را برطرف نمی کند را به منزله روستایی متروک که ساکنان نهایی آن مشتی پیران ناتوان هستند ترک می کنند.@haftjoosh

آیا می توان ایدئولوژی نداشت؟عبدالرسول عمادی ایدئولوژی الگویی از تفکر و زیست است که از مجموعه دانش و تجربه زیسته حاصل می شود. در واقع ایدئولوگ ها با تامل در پارادایم دانشی و شیوه های زندگی روزگار خود چارچوبی را طراحی می کنند که انسان می تواند با اتکا به آن روزگار را در آرامش بگذراند.ایدئولوژی را می توان مانند خانه ای دانست که با مصالح روز ساخته می شود و انسان در آن سکونت می یابد و شب ها سر خود را در آن با آرامش بر بالش می گذارد و از این که سقفی بر سر دارد خوشحال و خرسند است. در گذشته های نه چندان دور چندین نسل در یک خانه نا ایمن زندگی می کردند و بدان اعتماد داشتند و ترس از فرو ریختن آن هم نداشتند.اگراز زاویه استاندارد های ایمنی چنین خانه ای از روز اول هم ارزیابی می شد مورد تایید نبود ولی چندین نسل هم‌در آن سر می کنند و دغدغه ای ندارند.چنین خانه ای تا کی قابل سکونت است؟ اگر صاحب آن تمکن مالی بیابد حتما آن را می کوید و از نو می سازد و اگر نداشته باشد به تعمیرات جزئی ان‌اکتفا می کند و همچنان در آن به سر می برد..ایدئولوژی سبک زندگی و تفکر است. ما ناگزیر از داشتن ایدئولوژی هستیم آنچنان که ناگزیریم سقفی بالای سرمان داشته باشیم.چه می شود که سقف بالای سر ما صلاحیت خود را برای زندگی از دست می دهد ؟یا به این تصور می رسیم که این خانه ایمنی یا ظرفیت لازم را برای زندگی ما ندارد؟ یکی از چند حالت زیر یا ترکیبی از آنها متصور است:یک.گذر زمان و اصل آنتروپی ساختمان را کلنگی می کند و از در و دیوار و سنگ و چوبش پوسیدگی می بارد.دو.تعداد اعضای خانه زیاد می شود یا فرزندان بزرگ‌ می شوند و به فضای بزرگتری نیاز است.سه.مدل خانه قدیمی می شود و با استانداردهای طراحی، مصالح و نما در روزگار جدید سازگاری ندارد.چهار.محله اش نامناسب تشخیص داده می شود و باید خانه ای در محله جدید ساخت یا خرید.پنج.تمکن‌مالی صاحبش زیاد شده و تجدید بنای این ساختمان در اولویت برنامه های او قرار می گیرد.ایدئولوژی سقفی است که ما بر بالای سر ذهن خود ساخته ایم و در زیر این سقف روزگار فکری خود را می گذرانیم.چگونه است که ما از آن ایدئولوژی رو گردان می شویم؟در این‌حالت هم‌ احتمالات زیر یا ترکیبی از آنها را می توان تصور کرد.یک.ایدئولوژی بر آمده از دانش و تجربیات زیستی نسل های گذشته است. انسان یا جامعه ای که از دانش جدیدتر یا تجربه نوتری برخوردار می شود تجربیات و دانش نو پدید را در کار طراحی الگوی زیستی جدیدی به کار می گیرد و ایدئولوژی جدیدی خلق می کند و به ایدئولوژی جدید نقل مکان می کند.دو.بسیاری از جوامع مقلد ایدئولوژی ها هستند و خود قادر به خلق ایدئولوژی نیستند یا در اثر تعامل فرهنگی و اجتماعی با فرهنگ ها و ملل دیگر به ایدئولوژی آنان گرایش می یابند.سه.گاهی ارزیابی از عملکرد یک ایدئولوژی و یا رویگردانی از عملکرد  ایدئولوگ های برسازنده آن افراد را از ایدئولوژی روی گردان می کند.ایدئولوژی در زندگی اجتماعی مانند پارادایم در زندگی علمی است. وقتی یک پارادایم علمی برای جامعه علمی راضی کننده نباشد و به سوالات جدید پاسخ های نابسنده قدیمی بدهد لاجرم پارادایم علمی جدیدی متولد می شود و پژوهش های علمی پاسخ سوالات خود را در پارادایم جدید جستجو می کنند. ما در زندگی فیزیکی به سقفی بالای سرمان نیازمندیم و داشتن خانه، خانه خوب یا بد، مجلل یا محقر و ایمن یا نا ایمن امری اجتناب ناپذیر است. زندگی علمی در یک پارادایم اتفاق می افتد و ممکن است جامعه ای به لحاظ علمی عقب مانده باشد و سوالاتش را همچنان در پارادایم های منسوخ حل و فصل کند. افراد و جوامع در زندگی اجتماعی خود نیز ناگزیر از داشتن ایدئولوژی هستند قدیمی یا جدید.در هر نسلی ایدئولوگ هایی پیدا می شوند که مدل های جدیدی از زیست فرهنگی اجتماعی را پیشنهاد می دهند.آیا ایدئولوژی ها منسوخ می شوند و جای خود را به ایدئولوژی های جدید می دهند؟پاسخ من‌این‌است که هیچ ایدئولوژی ای منسوخ نمی شود بلکه تعداد کسانی که در زیر چتر آن زندگی می کنند کم و کمتر می شود.ایدئولوژی به موزه سپرده نمی شود و همیشه مشتری هایی ولو کم تعداد خواهد داشت.متاع کفر و دین بی مشتری نیست گروهی این‌گروهی آن پسندند این که تصور شود زمانی انسان فارغ از ایدئولوژی زیست می کند مثل این است که تصور کنیم علم فارغ از پارادایم و بدون پیش فرض ها و اصول موضوعه مورد اتفاق جامعه علمی بتواند ادامه حیات بدهد یا انسان بدون سرپناه زنده بماند.قافله دانش و تجربه بشری بدون توقف در حرکت است و هر چند وقت یک بار انباشت دانش و تجربه نوعی ایدئولوژی را تولید می کند.ایدئولوگ ها به دلیل دلبستگی به الگوهای خود به دنبال جلب مشتری هستند و مشتریان به دنبال ایدئولوژی های نوپدید می روند و ایدئولوگ ها را در تنهایی و حسرت رها می کنند.

https://www.aparat.com/yadeyaran.drfaani/live‌لینک پخش زنده بیست وهشتمین دورهمی یادیاران ، در آپاراتویژه عزیزانی که امکان حضور ندارند.

در فاصله چند روزی که بین اعلام برگزاری نشست تا خود برگزاری نشست بود تحت عنوان اخلاق گفت و گو مطالبی را در پنج نوبت در گروه یاد یاران نوشتم با ابن امید که تسهیل گر گفت و گوی حضوری باشد.گفت وگو آینه ای است که در آن می توان خود و دیگری را دید و بیشتر در آینه دیگری خود را ملاحظه کرد و اکسیری است که ذهن را جلا می دهد تا به نقاط ضعف و قوت اندیشه خودش و دیگری متفطن شود و بیش از همه گفت و گو ظرفیت های تحمل جامعه را نمایان می کند.ما در خلال گفت و گو می توانیم مواضع مان را تعدیل کنیم و لازمه اش پذیرا بودن‌تغییر و عدم قاطعیت است به قول آقای دکتر کریمی.گفت و گو یک‌چارچوب نظری دارد و یک آزمایشگاه عملی.بحث های نظری در اطراف گفت و گو بسیار جذاب و شیرین است اما این چالش رو در رو است که ظرفیت های جامعه را برای مواجهه با هم نشان می دهد.آقای دکتر صادق زاره از پژوهشی یاد کردند که آسیب های اجتماعی را در خوابگاه های دانشجویی هدف تحقیق قرار داده است و یافته هایش حاکی است که اگر چه خوابگاه‌های دانشگاه فرهنگیان از جهت ابتلا به بسیاری از آسیب های اجتماعی از سایر خوابگاههای دانشجویی بهتر بوده اما سطح مشاجره و کشمکش و برخورد در میان دانشجویان خوابگاهی دانشگاه فرهنگیان از سایرین بیشتر بوده است. این زنگ خطری برای آینده گفت و گو و زندگی توام با مسالمت در جامعه ای که معلمانش تمرین گفت و نمی‌ کنند و مسائلشان را با مشاجره و جنگ حل و فصل می کنند.گفت وگوی آرام و بی مشاجره و دوستانه ما در حالی پایان می یابد که شاید برخی مخاطبانش انتظار چالش های جدی تری را داشتند.پایان دورهمی بیست و هشتم برای من‌توام شد با گفت و گویی جذاب با استاد ارجمندم آقای دکتر قاسم یزدان‌پناه از خیابان کاشان تا میدان انقلاب.انسان را چیزی جز دیدار انسان سرشار و ارام‌نمی کند و چسب پیوند دهنده انسان ها مهارت گفت و گوست. هر چه گفت و گو سهل تر و روان تر باشد جامعه انسانی تر و روان آدم آرام تر است.گرما و کلافگی راه و شلوغی روز را با دوش حمام ده به ده دوازده طبقه پایین تر می فرستم تا با تکاندن خستگی به گفت و گویی آرام بخش با همسرم بنشینم.@haftjoosh

به نام خدا دورهمی بیست و هشتم یاد یاران عبدالرسول عمادی ساعت سه بعد از ظهر می زنم بیرون. به هوای دورهمی."دور همی" تعبیر خوبی است. دور هیچ کسی نیستیم و دور هم هستیم. چیزی مثل "همایش" اما همایش ظاهرا عنوان طمطراق دار تری است و برای جمعیت های بیشتر و برنامه های مفصل تری به کار می رود و برای جمع های زیر صد نفر همین دورهمی عنوان مناسب تری است.در متروی میدان حر پیاده می شوم و از آنجا راهی خیابان کمالی و خیابان کاشان و باشگاه فرهنگیان سابق که حالا مدتهاست شده مجموعه فرهنگی رفاهی فرهنگیان. از این عنوان جدید حس خوبی ندارم و همان "باشگاه فرهنگیان" به نظرم نام گذاری بهتری بود. "باش گاه" عنوان فارسی قشنگی است. "محل بودن" "محل حضور"، "وعده گاه"، "میعاد"، "کلوب"، در بین این عناوین "باش گاه" از همه شان بهتر است. فارسی تر است و نوعی نشاط را در خود تداعی می کند.گفتم میعاد و یاد این جمله حاجی سید جلال آل احمد افتادم در خسی در میقات که در لحظات عرفانی مناسک‌حج دیده است که به جای کسی که به میعادی آمده باشد خسی است که به میقاتی آمده است.هوا گرم و لباس من هم تیره است و گرما بیشتر آزارم می دهد. کت را روی دستم انداخته ام و سلانه سلانه خیابان را طی می کنم. بر روی برخی قیمت ها مکث می کنم. میوه ها و حبوبات اندکی ارزان تر از جاهای دیگر به نظرم می آیند.با خودم می گویم لابد قیمت ها تناسبی با جیب مردم محلات دارند و چون این جا سرازیری به سمت جنوب شهر است قیمت ها قدری عنان گردانده شده اند و البته به نظرم کاسبی ها کم رونق به نظر می ایند.کشور در شرایط نه جنگ و نه صلح و یا هم جنگ و هم صلح و یا شاید در شرایط جنگی است و تورم امان از همه بریده است.بر روی برخی سوپری ها هم‌می بینم نوشته اند "کالا برگ موجود است". منظورشان این است که به شما جنس می دهیم و مبلغ کالابرگ تان را برداشت می کنیم. اگر چه من چند روز پیش حدود ۶ میلیون تومان گوشت و مرغ خریدم که یک‌ کیلوگرم گوشت بود و دو سه مرغ کوچک و فروشنده گفت کالا برگ قطع است و آزاد حساب کرد اما ابن ها ظاهرا کالابرگی می فروشند و کالا برگ برایشان فرصتی است تا چیری بفروشند در این اوضاع و احوال نداری مردم.پیاده از ایستگاه مترو میدان حر تا خیابان کاشان برای من که به پیاده روی عادت دارم فاصله زیادی نیست و تا ساعت چهار و نیم که دوئل میان من و جناب حجه الاسلام محمدیان شروع می شود هم هنوز فرصتی باقی است تا به این چیزها فکر کنم و آدم ها و اشیا را در طول مسیر وارسی کنم و عناوین کوچه های بن بست و بن نه بست! را هم بخوانم که برخی تابلوهای رنگ و رو رفته و زنگ زده ای هم دارند. "کوچه منوچهر". "کوچه افشین".از پیچ خاطره انگیز خیابان کمالی و این بار بر خلاف همیشه پیاده می پیچم سمت خیابان کاشان و به باشگاه می رسم. نگهبان می گوید در سالن داخل هتل هستند و اولین بار است که می شنوم که به این ساختمان هتل گفته می شود.ماشین های فراوانی در محوطه باشگاه پارک‌ است و چون ساعت چهار است و هنوز زمانی مانده با خودم می گویم این‌ماشین ها مال مشتری های باشگاه است و بعید است کسی آمده باشد هنوز.به سالن جلسه می رسم. آقای دکتر کفاش، آقای سیاری، آقای فاضل، جناب حاجیلو و سه چهار خانم و آقا از همکاران باشگاه در سالن حضور دارند و آقای هاشمی پور هم‌ می رسند و گپ و گفتی می کنیم تا بقیه دوستان بیایند.چند دقیقه ای مانده به شروع نشست تقریبا از پنجاه نفرِ اسم نوشته دوستان، چهل و پنج نفری آمده اند و دورهمی بیست و هشتم شروع می شود با تلاوت قرآن کریم و سپس سخنان ارزشمند و عمیق آقای دکتر فانی که البته با تماس صوتی و تصویری در جلسه حضور دارند.تألمات روحی ناشی از درگذشت غم انگیز و دردناک سرکار خانم دکتر شیر محمدی همسر گرانقدرشان امان از ذهن و روح ایشان بریده است و امیدواریم خداوند به این استاد ارزنده و سرمایه گرانقدر و شخصیت محوری تعلیم و تربیت صبر و پاداش عنایت کند.فراق همسر وفادار ایشان در شرایط بیماری خود آقای دکتر هم اتفاق افتاد که تحمل این وضع را مشکل تر کرده است اگر چه روح ایشان قدرت تحمل این آزمون های الهی را دارد و انشالله بر این رنج جانکاه فائق می آیند.صحبت های آقای دکتر فانی ناظر به استقبال ایشان از این نشست گفت و گویی است و عناوینی مرتبط با مسائل آموزش و پرورش پیشنهاد می دهند و از جمع می خواهند تا این عناوین را محور گفت و گوها در نشست های بعدی کنند.آقای دکتر کفاش یاد می کنند از یاران رفته. از نشست قبلی تا اکنون خانم دکتر شیر محمدی و آقای دکتر عظیم محبی هم به کاروان رفتگان پیوسته اند.این خط راه ها که به صحرا نوشته اند یاران رفته با قلم پا نوشته اند سنگ‌مزارها همه سرنامه هاستی