شکوفه‌ جان، امروز تصور کردم برای من شده‌ای؛ زیبا بود. مانند اولین برف زمستانی که بر ایوان خانه می‌ن…

امروز که از تو با درخت پرتقال‌م حرف ‌می‌زدم؛ از ذوق شکوفه داد.کتاب📚 شکوفه‌ی پرتقال#سجاد_صابر@hafez_kamangir

شکوفه‌ جانم، به دنبال شانه‌‌ی آبی قدیمی‌ات نگرد. نگران بودم دلتنگی موهایت جانم را بگیرد. جایش امن است. گوشه‌ی چمدانم جا خوش کرده.کتاب📚 شکوفه‌ی پرتقال#سجاد_صابر@hafez_kamangir

شکوفه‌ جان، شاه‌دخت تمام قصه‌هایم، آرزوی نشسته بر جانم، حال دلم درست مانند آن پسر بچه‌ای است که عاشق معلمش شده و برای او تمام گل‌های سرخ باغچه‌ را چیده. بچه‌ی دبستانی را چه به قصه‌ی لیلی و مجنون او ته دوست داشتنش باید چهارضلعی زمین بازی باشد، به توپ لگد بزند و برای گل نشدن پنالتی تیمش حسرت بخورد. نه آن‌که با دیدن یک چهره‌ی مهربان در کنج چشمانش، دل و دستش بلرزد و به خاطر ریختن ظرف ماستی که از مغازه خریده، از مادرش سیلی بخورد. بیچاره نمی‌داند حتی چه برسرش آمده، حتی اسم این حس را بلد نیست. همه فکر می‌کنند که او لای دفتر و کتابش را باز نمی‌کند. اما نمی‌دانند هربار که از او سوال شفاهی می‌شود، به لکنت می‌افتد و می‌ترسد بگوید دوستت دارم. می‌ترسد تا همه چیز لو برود و بگوید خانم فلانی ما نمی‌دانیم چرا هر موقع شما را می‌بینیم یک چیزمان می‌شود. لکنت می‌گیریم، قلبمان به تپش می‌افتد، از مادرمان کتک می‌خوریم و باز به یاد لبخند مهربانتان میفتیم. پس سکوت می‌کند و ترجیح می‌دهد درس‌ها را با نمره‌ی پایین‌تری قبول شود تا آن‌که حس عجیبش پیش کسی برملا شود. تصور این‌که یک روز خانم معلم از رازش مطلع بشود یا نه طعم شیرینی ندارد اما یک اتفاق مهم‌تر افتاده او برای اولین بار از پسر بودنش خوشحال است. خوشحال است که می‌تواند در درون روح و قلبش یک شاه‌دخت داشته باشد.کتاب📚 شکوفه‌ی پرتقال#سجاد_صابر@hafez_kamangir

در وجودت یک کهکشان کشف نشده داری؛ هر بار که می‌بوسمت لب‌هایم پر از گرد ستارگان می‌شود. کتاب📚 شکوفه‌ی پرتقال#سجاد_صابر@hafez_kamangir

برای تهیه‌ی کتاب شکوفه‌ی پرتقال می‌تونید به آی‌دی زیر پیام بدین@ssm_96

با تو در دشتی پر از آفتابگردان قدم می‌زنمزمانی که هیچ سایه‌ی روی زمین نباشدو عشق برای ما لالایی بخواندزمانی که برای تو شاعر بشوم، قصه بنویسم و تو کودک بازی گوش داستان‌هایم باشییک لبخند به من هدیه بده، دسته‌ای از گل‌های وحشیِ خشک شده و قلبی پر از شادمانیدستانت را که می‌گیریم حال سربازی را دارم که وطنش را پس گرفته باشد و برآن بوسه می‌زندآرزو دارم یک خانه‌ی کوچک را با وجود تو به دشت بزرگی از محبت تبدیل کنم، دیوار‌ها را رنگ نور نقاشی می‌کنیم با مبلمان سیاه و دوباره به دشت آفتابگردان برمی‌گردیمجایی که اولین بار تمام زندگی‌ام را دیدمیک ماه سفید، با لباسی پر از شکوفه‌های پرتقال آزادی یک فریب بزرگ می‌شود یک رویا، یک توهم بی‌معنامن متعلق به تو می‌شوم و تو جای تمام آرزوهای نداشته‌ام را می‌‌گیریامیدم می‌شوی و درخت فرسوده‌ی تنم دوباره جوانه می‌زند با تو سبز می‌شوم به مانند شالیزار‌های باران زده‌ی برنجو درختان آزاد شده‌ی خیابان انقلابکتاب📚 شکوفه‌ی پرتقال#سجاد_صابر@hafez_kamangir