سمی بودن یک رابطه، همیشه با فریاد و دعوا شروع نمی‌شود؛ گاهی در لباس "نگرانی بیش از حد"، "غیرت شدید"…

امروز ی مطلب متفاوت از اسکاولشین دیدم:🔴اسکاول‌شین میگه "خدا معجزاتِ خودش رو از راه‌های عجیب به انجام می‌رساند"..🔺پس قوی باش و حرکت کن و نتیجه را به خدا بسپار.. وقتی چشم امیدت به خدا باشه هیچ چیز اونقدر عجیب نیست که پیش نیاد و به موقع انجام نشه.. پس با افکارِ محدودکننده خودت رو محدود نکن..🔺هرچه انتظار داری همون برای تو اتفاق میفته، پس بزرگ ببین.. آدمهایی که خودشون رو محدود می کنند..https://t.me/drsaranaddaf

ی جایی میخوندم :یونگ بر این باور بود که بزرگ‌ترین بار روی دوشِ فرزندان،زندگیِ نازیسته‌ و زخم‌های درمان‌نشده‌ی والدین است.ما بدون آنکه بدانیم،گاهی خشمِ کسانی را حمل می‌کنیم که قبل از ما زیسته‌اند.ترس‌های آن‌ها را بازی می‌کنیم،و ناخودآگاه با همان روشی زخمی می‌شویم که آن‌ها شده‌اند.توقفِ این زنجیره‌ی تاریک،وقتی شروع می‌شود که بایستی و بگویی:«این رنج از من است، اما خطِ پایانش هم همین‌جاست.»و چقدر درست میگفتhttps://t.me/drsaranaddaf

اگر مدام از دست دادن کسی را که دوستش داری می‌ترسی، این متن برای توست...ترس از دست دادن، عشق نیست.عشق، احساس امنیت می‌آورد.اما ترس از دست دادن، آرامش را از تو می‌گیرد.اگر با هر دیر جواب دادن پیام، با هر تغییر لحن یا با هر فاصله کوتاه، ذهنت پر از سناریوهای تلخ می‌شود، شاید مسئله فقط رابطه امروزت نباشد.گاهی ما با زخم‌های گذشته وارد یک رابطه جدید می‌شویم؛ زخم‌هایی که مدام زمزمه می‌کنند:«مراقب باش... نکند ترکت کند.»به همین دلیل، به جای لذت بردن از رابطه، تمام انرژی‌مان صرف حفظ آن می‌شود.یادت باشد:تو نمی‌توانی با کنترل کردن، نگرانی مداوم یا نادیده گرفتن خودت، یک رابطه را حفظ کنی.رابطه سالم زمانی شکل می‌گیرد که قبل از وابسته شدن به حضور دیگری، در کنار خودت احساس امنیت داشته باشی.اگر ترس از دست دادن، آرامش رابطه‌ات را گرفته است، خودت را سرزنش نکن؛ این ترس اغلب ریشه در تجربه‌های گذشته دارد و با شناخت و درمان، قابل تغییر است.عشق واقعی، احساس امنیت می‌سازد؛ نه اضطراب و ترس.📩 اگر احساس می‌کنی این ترس بارها در روابطت تکرار شده، برای بررسی ریشه‌های آن و آشنایی با مسیر درمان، کلمه «رهاشدگی» را برایم ارسال کن.https://t.me/drsaranaddaf

آرامش رو توی این اهنگ پیدا کن...🌊

🔺هیچ اتفاقی نمی‌افته، بذار دیوارهای سست زندگیت، بریزن، آدم‌های رفتنی زندگیت برن، تا جا برای ساختن بناهای تازه و قوی و ضد زلزله باز بشه..آماده شو برای ساختن بناهای جدید....#دکتر_سارا_ندافhttps://t.me/drsaranaddaf

گاهی ما از احساساتمان خجالت نمی‌کشیم؛ از دیده شدنِ آن‌ها می‌ترسیم.می‌ترسیم اگر بگوییم «دلم گرفته»، ضعیف به نظر برسیم.اگر بگوییم «دلم برات تنگ شده»، وابسته به نظر برسیم.اگر بگوییم «این حرفت منو ناراحت کرد»، فکر کنند زیادی حساسیم.برای همین، احساسمان را نگه می‌داریم...لبخند می‌زنیم و می‌گوییم: «چیزی نیست.»اما احساسات ناپدید نمی‌شوند؛فقط وقتی فرصت بیان پیدا نمی‌کنند، ممکن است به شکل دیگری خودشان را نشان دهند؛در سکوت، فاصله گرفتن، دلخوری‌های مکرر یا حتی خستگی عاطفی.بیان احساسات به معنی بی‌دفاع بودن نیست.اتفاقاً گاهی گفتنِ یک جمله ساده مثل:«من از این اتفاق ناراحت شدم»یعنی آن‌قدر خودت را می‌شناسی که بتوانی تجربه درونی‌ات را به زبان بیاوری.لازم نیست همیشه احساساتمان را پنهان کنیم تا قوی به نظر برسیم.گاهی واقعی‌ترین شکلِ قدرت، این است که بتوانیم صادقانه بگوییم: «این چیزی است که من احساس می‌کنم.»https://t.me/drsaranaddaf