▫️خداحافظ 🍂«خداحافظ» یکی از سنگین‌ترین واژه‌ها برای قلب انسان است؛ زیرا فقط پایان یک دیدار یا رابطه…

▫️خداحافظ 🍂«خداحافظ» یکی از سنگین‌ترین واژه‌ها برای قلب انسان است؛ زیرا فقط پایان یک دیدار یا رابطه نیست، بلکه پرده‌ای است که بر فصلی از زندگی فرو می‌افتد و به ما یادآوری می‌کند که هر چیزی را که دوست داریم، قرار نیست تا همیشه در کنارمان بماند.اگر فراموشی رحمتی از سوی خداوند نبود و گذر زمان آثار روزهای گذشته را کم‌رنگ نمی‌کرد، شاید هیچ انسانی توان تحمل این همه پایان و فقدان را نداشت.بهاء طاهر در رمان عشق در تبعید جمله‌ای دارد که معنای عمیقی درباره‌ی پذیرش پایان‌ها در خود نهفته است:«وقتی پایان از راه می‌رسد، بهتر است آن را بیش از اندازه طولانی نکنیم؛ زیرا طولانی کردنش چیزی جز دوچندان کردن رنج و تحمل حسرت نیست؛ چون قطار، در واقع، ایستگاهش را ترک کرده، با بیشترین سرعت به راه افتاده و به کسانی که در پی آن می‌دوند، اعتنایی نخواهد کرد.»بسیاری از اوقات، رنج ما از دست دادن یک چیز نیست؛ از نپذیرفتنِ از دست رفتن آن است. انسان گاهی به جای آنکه پایان را بپذیرد، همچنان قطاری را که رفته دنبال می‌کند، کشتی‌ای را که به راه افتاده متوقف‌ناشدنی می‌خواهد و گذشته‌ای را که سپری شده، دوباره طلب می‌کند.اما یکی از مهم‌ترین درس‌های زندگی این است که بدانیم چه زمانی باید خداحافظی کنیم. هر دیداری جدایی‌ای در پی دارد و هر آغازی، روزی به پایان می‌رسد. زندگی صحنه‌ای است که در آن پرده‌ای بالا می‌رود و پرده‌ای دیگر پایین می‌آید؛ رابطه‌ای آغاز می‌شود، رابطه‌ای پایان می‌یابد و فصلی بسته می‌شود تا فصلی تازه آغاز شود.از همین رو، نباید قلب خود را بیش از اندازه به چیزهای گذرا گره بزنیم؛ زیرا ماندگاری مطلق تنها از آنِ خداوند است.چه بسیار کسی که تصور می‌کرد از دست دادن یک شغل، پایان روزی اوست، اما پس از آن خداوند درهایی تازه به رویش گشود. چه بسیار کسی که گمان می‌کرد پایان یک رابطه، پایان زندگی اوست، اما گذشت زمان نشان داد همان چیزی که روزی برایش گریسته بود، بعدها به خاطر نبودنش خدا را شکر می‌کند.این، بخشی از سنت الهی در زندگی انسان است. خداوند گاهی دری را می‌بندد، نه برای آنکه بنده‌اش را محروم کند، بلکه چون می‌داند ماندن در پشت آن در، دیگر به صلاح او نیست.خداوند چیزی را از بنده‌اش نمی‌گیرد تا او را دست‌خالی رها کند؛ بلکه گاهی دست او را از چیزی خالی می‌کند تا آن را با چیزی بهتر، شایسته‌تر یا ماندگارتر پر کند.پس خردمند کسی نیست که تمام عمر کنار پایان‌ها بماند و برای گذشته عزاداری کند؛ بلکه کسی است که پایان را می‌پذیرد، به تقدیر الهی اعتماد می‌کند و سپس به آنچه خداوند پس از آن پیش رویش قرار داده، نگاه می‌کند.یکی از زیباترین نشانه‌های بلوغ فکری همین است که انسان شجاعت بستن کتاب فصل‌های گذشته را داشته باشد؛ نه اینکه عمرش را بر ویرانه‌های آنچه از دست رفته متوقف کند.عبدالوهاب مطاوع چه زیبا می‌گوید:«در عشق و زندگی، همیشه آغاز و پایانی برای داستان وجود دارد؛ همان‌گونه که "سلام" و "خوش‌آمد" وجود دارد، "خداحافظی" هم هست. همان‌طور که از آغازهای زیبا شاد شدیم، عادلانه است که پایان‌های غم‌انگیز را نیز بپذیریم و آن درس دشوار را بیاموزیم: چگونه خداحافظی کنیم و چه زمانی آن را بدون تلخی بر زبان بیاوریم.»شاید حکمت واقعی این نباشد که بخواهیم به هر چیزی تا آخرین لحظه چنگ بزنیم؛ بلکه این باشد که بدانیم چه زمانی باید دست خود را رها کنیم.اگر روزی کسی نزد تو آمد و از شغلی گفت که از دست داده، تجارتی که در آن شکست خورده، دوستی که از او جدا شده، عزیزی که ترکش کرده یا رؤیایی که پیش از تحقق خاموش شده است، او را در گذشته متوقف نکن. گریه را خودش بلد است؛ آنچه نیاز دارد، دستی است که او را به سوی فردا ببرد.به او بگو:این فصل به پایان رسیده است و بازنخواهد گشت؛ اما زندگی هنوز فصل‌های دیگری برای نوشتن دارد. شاید خداوند در آنچه هنوز نیامده، چیزی برایت پنهان کرده باشد که تو را از آنچه گذشته بی‌نیاز کند.پس اگر روزی «خداحافظی» در خانه‌ی زندگی‌ات را زد، با آن به ستیز برنخیز. شاید آنچه امروز پایان می‌پنداری، در حقیقت آغاز رحمتی باشد که هنوز توان دیدنش را نداری.اگر پرده‌ی غیب کنار می‌رفت، شاید می‌دیدیم بسیاری از پایان‌هایی که روزی ما را گریاندند، مقدمه‌ی خیرهایی بوده‌اند که در آن زمان از وجودشان بی‌خبر بودیم.همان خدایی که دری را می‌بندد، قادر است درهایی گسترده‌تر، زیباتر و ماندگارتر بگشاید.پس به تقدیر او اعتماد کن، درهای دیروز را با قلبی آرام ببند و به سوی فردا قدم بردار.گاهی «خداحافظ» پایان یک راه نیست؛آغاز راهی است که هنوز نمی‌دانی چرا خداوند آن را برایت گشوده است.@dawatilaallah | تماشاگه راز