خبر زدن آب شیرین کن بونجی متاثرم کرد آخه یک شب را آنجا در خدمت یک خانم وجیهه و خانواده اش بودیم. (…
انتشار: 2026/07/18 11:05 UTC
خبر زدن آب شیرین کن بونجی متاثرم کرد آخه یک شب را آنجا در خدمت یک خانم وجیهه و خانواده اش بودیم. ( خاطره👇)♻️میرهروز بیست و هشتم اسفندماه بود . شرق استان هرمزگان نزدیک به سواحل زیبای عمان رکاب می زدیم . برنامه این بود که تا شب نشده خود را به مبارکه برسانیم . اما پیشامد های پیش بینی نشده و خستگی و هشدارخورشید خانوم برای آغاز تاریکی به ناچار ما را به روستای بونجی هدایت کرد .چند کیلومتری را رکاب زدیم تا همزمان با غروب خورشید به آنجا رسیدیم. طبق معمول در پی جایی بودیم که شب را اتراق کنیم.وارد روستا شدیم از مغازه کوچکی که نوجوانی تپلی سخت مشغول بازی با گوشی همراه بود و به سختی می توانست چشم از صفحه گوشی اش بردارد شیر و تخم مرغ خریدیم. چند تا دختر پسر قد و نیم قد هم دور بر ما می چرخیدند و نگاه می کردند و نگاه مبهوت آنها به همسرم ، خب حکایت ها داشت. در همین حین خانمی با همان پوشش بلوچی و چادر رنگارنگ از مغازه خرید کرد و در حال رفتن بود که گفتم :« بخشید خانم سلام ، خادم این مسجد کیه ؟ ( اشاره به مسجد ورودی روستا کردم)( اکنون که دارم این خاطره را می نویسم اشک تو چشام جمع شده و لحظه ای بغضم ترکید ...)پس از پاسخ سلام و خوش آمد گویی که گویا از پارسی حرف زدن ما کمی متعجب و در عین حال خوشحال شده باشه( آخه بیشتر مردم گمان می کنند فقط یک خانم وآقای خارجی می تونن سایکل توریست باشند ) گفت :« مسجد الان باز میشه برای چیتونه ؟) جالب بود لهجه خاصی نداشت پارسی را به زیبایی سخن می گفت.همسرم گفت :« می خوایم شب را اینجا بمانیم از حمام مسجد هم استفاده کنیم ...»(بیشتر مساجد اهل تسنن به ویژه جنوب شرق کشور پیش بینی حمام شده و معمولا اتاقی بزرگ برای آموزش اهالی و اسکان مسافرها ساخته اند.) کمی با همسرم گفتگوکردند همسرم رو به من گفت :« این خانم می گه بریم خونه ما و...» گفتم:« نه بابا زحمته این بنده خداها خودشون ضعیفند شاید جای کافی ندارند اذیت میشن ،بعد این خانم که اختیاری نداره باید از پدر و مادرش اجازه بگیره و...» همسرم رفت سمت خانم گفت: « نه زحمت نمی دیم همین مسجد اتراق می کنیم... » خانم گفت :« نه حالا بیایید خونه ما را ببینید ( انگار از اینکه دعوتش را نپذیرفته بودیم احساس بدی بهش دست داد فکر می کرد ما تحویل نمی گیریم... ) ما که از خدامون بود یک سرپناه برای گذراندن شب داشته باشیم تعارف های ما ایرانی هاست دیگه ...خلاصه همسرم را راضی کرد تا به منزلشان بروند. همسرم رفت و دقایقی بعد برگشتو گفت :« نه بابا شکر خدا وضعشون خوبه چند تا اتاق دارند ...» رو به خانم کردم و گفتم :« به پدر و مادرتون گفتید؟ مزاحم نباشیم ...» گفت :« مشکلی نیست خونه خودتونه » در را باز کرد و دوچرخه ها را بردیم داخل حیاط ؛ کنار دیوار پارک کردیم.اتاق بزرگی را نشان ما داد. گفت:« اینجا مال شما، استراحت کنید » در اتاق باز بود. اتاقی بزرگ تزیین شده، مرتب که گویا مخصوص مهمانی هاشون بود.پیش از هر چیز لوازم را از خورجین پایین آوردیم .حمام را برای استحمام ما آماده کرد لباسشویی را در اختیار ما قرار داد تا لباسهایمان را بشوییم .پس از حمام داخل اتاق که شدیم سبدی از میوه وسط اتاق گذاشته بود ...( که از همه خوشبوتر و لذیذتر زیتون بود )با تاریک شدن هوا چند مرد جوان هم به خانه بازگشته بودند دامادها بودن و برادرانش...آقا یوسف گفت :« یکبار دوچرخه سایکل توریست خارجی را در این منطقه دزدیدند آبرومون رفت ...» گفتم :« ما که از مردم بلوچ جز صفا و صمیمیت و مهربانی وغیزت چیزی ندیدیم گاهی یک رفتار نادرست زخمی کهنه می شود دیگران را؛🔹خانم چند باری به ما سر زد. گفتگویی کردیم از میزان تحصیلاتش پرسیدم اسمش را پرسیدم. گفت :« میره» یک اسم زیبا اسمی که هیچ وقت از خاطرم بیرون نمی رود اسمی که پشتش صلابت ، عزت نفس ، محبت و مدیریت بود . متاهل بود و یک پسر چهار ساله داشت. اینجا خانه پدر و مادرش بود و خودش در جای دیگری زندگی می کرد گویا مدیر این خانه او بود آن یک شب چنان مدیریتی دیدیم که برای من که سالها در بین بلوچها زندگی کرده بودم باور کردنی نبود.شام بریونی ( غذای محلی ) آماده کرده بود داخل یک دیس به اندازه شش نفر ... ما که گرسنه بودیم نیمی از غذا را خوردیم و آخر شب با همسر و برادرانش شب نشینی کردیم پاسخ پرسشهایشان را می دادیم.حدود ساعت ۱۰ شب بود به داخل اتاق آمد و رو به برادران ودامادشون گفت :« بلند شید بریم اینها خسته اند می خوان بخوابن » بلافاصله مردها بلند شدند و پس از خداحافظی رفتند ...شب را خوابیدیم و صبح به هنگام خداحافظی « میره » را ندیدیم با مادرش خداحافظی کردیم و عکسی به یادگار گرفتیم ... بزرگ منشی میره بابت داشته های خانوادگی و فرهنگ بالیده در آن بود و قومی که شرافت با او معنی می شد. به یاد یک زن هموطن بلوچ #ح_درویشی✍@darvishane49
پستهای تلگرام — قلم بیداری
♻️هیچ چیزی به اندازهی «شنیده نشدن» مردم را زخمی نمیکند.ما برای دعوا یا قانع کردن نیومدیمما فقط میخواستیم شنیده بشیم.ولی وقتی بارها و بارها حرفهامون نیمهکاره رها شد، وقتی جوابهامون فقط سکوت، قضاوت ، ضرب و شتم و زندان بود.وقتی صدامون به دیوار خورد و برگشتاونجاست که رابطه میمیرد، رابطه ها با خیانت از بین نمی رود بلکه از نشنیده شدن ، از دیده نشدن. از به حساب نیامدن ، از بیتوجهی به سادهترین نیاز انسانی از درک نشدن از بین می رود. چیزی مثل همین نزدیکی ها ؛#ح_درویشی ✍#قلمبیداری https://t.me/darvishane49
🎥برای من، هفته با یکشنبه آغاز میشود. آنجا که صداقت، بی باکی ، سادگی ، اصرار برای توانستن و عشقی که با جنب و خوش اینان به غلیان می رسد. سرمایه گذاری برای آینده ای خلاق با اعتماد به نفس بالا ؛ امروز نهالی می کاریم به امید درختانی تناور و شاداب ، که بشود در سایه سار وجودشان جامعه ای سالم ،با نشاط و شاد را تجربه کرد. از امروز تا فردا بر مدار دانایی ، توانایی و شادی می چرخیم. و بر استشمام عطر وجود کودکانگی اصرار می ورزیم.اگر بگویم در پناه کودکان، اندوه را از خود می رانیم و در سایه وجودشان می آساییم تا رنج بزرگسالی را کم کنیم بی راه نگفته ام.ساز را امروز کوک می کنیم و رقص را به فردا منتظر می نشینیم.می رسد هنگامی که قهقهه مستانه اشان فضای کوچه ها و خیابانها و شهرها را پر کند .ما نیز به تماشای ایستاده کف زنان اشک ذوق خواهیم ریخت. ما امید را ایستاده ایم...برای نسل بزرگسالی که امروز پرورش می دهیم.#ح_درویشی✍ ۱۴۰۵/۰۵/۱۸#قلمبیداری #کودکانگیhttps://t.me/darvishane49
♻️یاد بگیریم گنده گویی نکنیم.انقلاب که شد جا پاتون خشک نشده بود که می خواستید انقلابتان را صادر کنید. جنگ را بهتان تحمیل کردند. داعیه رسیدن به قدس از راه کربلا را داشتید.کفگیرتان به ته دیگ خورد منابع را سوزاندید و بهترین حوانان این مرز و بوم را دم توپ دادید. دست آخر برگشتید نقطه سر خط...جام زهر را نوشیدید. هیچ در هیچ ؛ خرده عقلانیتی جان گرفت، سازندگی آغاز شد. آب رفته که باز نمی گشت اما جلو ضرر را از هر جا گرفتید منفعت بود... در لابلای دوره سازندگی و اصلاحات، دولت در سایه نقش گرفت سپاه قدس شکل گرفت و داعیه صدور انقلاب در پوسته ای دیگر ظاهر شد...طومار عقلانیت با ظهور داعیه داران منتظران امام موعود در هم پیچیده شد نابودی اسراییل مهمترین استراتژی نظام شد. همسایگان به تمسخر گرفته شدند رابطه ها تیره شد ...زمینه برای نفوذ وجولان داری دستان اسراییل با ظهور پایداری ها نم نمک جان گرفت. عقلا از صحنه کنار زده شدند دیگر کشور در دام توهم گرفتار آمده بود.نظامی ها نقش پر رنگشان در اقتصاد و سیاست را انکار نمی کردند. دوران حضیض آغازیدن گرفت.رای مردم به هیچ انگاشته شد..آهسته آهسته شکاف نظام و مردم شکل گرفت و هر سال با هر رخدادی این شکاف عظیم تر شد. هر سال که می گذشت تصمیمات راهبردی در جهت منافع اسراییل و به ضرر مردم تمام می شد. دست دشمن از آستین خودی ها بیرون آمده بود که در تضعیف کشور می کوشیدند... فساد آشکارا جولان می داد و انکارتان دردی دوا نمی کرد. تا در نهایت به فساد سیستماتیک و به گل نشاندن کشور انجامید نه تنها نصایح و توصیه های کارشناسی اندیشمندان را نشنیدید بلکه هر یک را به ترفندی برچسب زدید و زندان کردید. پر مسلم بود که نمی خواهید این کشور قد علم کند.خشت بنا را کج گذارده بودید و دیگر از دست هیچ کس و هیچ جریانی کاری ساخته نبود. و باز هم مردم ماندند به امید ، امید بدانکه سر عقل بیایید و ... اما غافل از اینکه شما تصمیم گرفته بودید برای دشمن بازی کنید و خاکستر این سرزمین را به آب دهید... هر چه گذشت اوضاع بدخیم شد ...سرطان در کانون تصمیم سازی ها جا خوش کرده بود. دیگر مردم که زمانی( میزان رای آنها بود) دست آویزی بیش نبودند. در واقع شما برای نبرد با امپریالیسم قد علم نکردید برای تقویت آن کوشیدید. ملتی شریف با سرزمینی اهورایی را بازیچه ساختید.و باز مردم امیدوار بودند روزنه ای برای عقلانیت گشوده شود ...اما دیگر دیر شده بود ...از ریختن خون مردم معترض هیچ ابایی نداشتید...کدام نظام در دنیا می توانست ظرف چند ساعت از مردم ،به استعداد یک تیپ را از دم تیغ بگذراند ؟!! آنهم مردمی که به دشمن پشت کرده بود تا وطنش آسیب نبیند!!! کار را تا آنجایی پیش بردید که دشمن را به طمع انداختید ..با یورش شبانه و چند روزه همه مراکز نظامی و راس نظام را در هم بکوبد... حالا در حالت نه جنگ نه صلح دست از پا درازتر نه توان نابودی اسراییل را دارید نه توان صدور انقلاب و نه از جبهه مقاومت اثری مانده است ...گنده گویی تا به چند؟!!!چنان درگیر خود گشته اید که در تامین مایحتاج مردم هم مانده اید ...کشور را به گل نشاندید...گلی به جمالتان دست خوش!! حالا شما مانده اید با منابع فرسوده و استراتژی نامعلوم و مردم اندوهگین خشمگین ؛ عاقبت گنده گویی و برداشتن سنگ بزرگ ...#ح_درویشی✍ #قلمـبیداری https://t.me/darvishane49
♻️فقیر کردن مردم به قیمت حفظ قدرت؛لویتسکی و لوکان وی در کتاب "انقلاب و استبداد" می نویسند:«اتحاد جماهیر شوروی بر نیمی از کره زمین، تسلط داشت، بمب اتم داشت، فضا را هم تسخیر کرده بود، اما در فصل زمستان در شوروی بخاری به سختی گیر میآمد، برای نان صف بود و در بسیاری از بخشها ناترازی و کمبود داشت.»🔸در رومانی هم که زمانی انبار غله اروپا نام گرفته بود چائوشسکوی دیکتاتور کاری کرد که همه چیز سهمیهبندی شود. اول گوشت و سپس نان و آرد و تخم مرغ و هر چیز دیگر سهمیه بندی شد.مردم روزی چهار تا دوازده ساعت را صرف ایستادن در صفها میکردند. هر صف برای خودش یک "کمیته صف" داشت و هر کمیته یک رئیس.کمبود برق و بنزین هم در دهه هشتاد بیداد میکرد.در فروشگاهها تنها لامپ قابل خرید لامپ چهل وات بود. دولت دستور داده بود که هر اتاق فقط مجاز به استفاده از یک لامپ چهل وات است. جوخه های برق اداره پلیس هر از گاه به خانه های مردم حمله میکردند تا مطمئن شوند قانون"هر اتاق فقط یک لامپ چهل وات "رعایت شده یا نه. متخلفان جریمه یا بازداشت میشدند. مجتمع های مسکونی مجاز به استفاده از سیستم حرارت مرکزی نبودند.مردم شبهای زمستان با پالتو میخوابیدند و همه اینها در حالی بود که رومانی حاصلخیزترین خاک برای کشاورزی در اروپا را داشت و به خاطر دارا بودن منابع نفتی غنیاش مشهور بود. دولت ناکارآمد مردم را به فلاکت و فقر و افلاس کشانده بود. مواد غذایی مورد نیاز کشور به خارج صادر میشد تا ارز خارجی مورد نیاز دستگاه سرکوب و پروپاگاندا تامین شود. حکومت از همه منابع کشور برای تداوم حیات خودش بهره میبرد و تراژدی در این بود که مردم گذشته شاد و مرفه خود را کاملا فراموش کرده بودند.حکومتهای مستبد همواره این توانایی را دارند که اذهان مردم را بشویند و کاری کنند که آنها فراموش کنند زمانی چه کسانی بودند و چگونه زندگی میکردند. سوریه ونزوئلا هم از این قاعده مستثنی نبودند.در مصیبت نامه عطار نیشابوری هم حکایت زیبایی آمده است:"مردی از دیوانه ای پرسید: «اسم اعظم خدا را می دانی؟»دیوانه گفت: «نام اعظم خدا، نان است اما این را جایی نمی توان گفت»مرد گفت: «نادان! شرم کن! چگونه اسم اعظم خدا، نان است؟»دیوانه گفت: «در قحطی نیشابور چهل شبانه روز می گشتم، نه هیچ جایی صدای اذان شنیدم و نه درِ هیچ مسجدی را باز دیدم؛از آنجا بود که فهمیدم نام اعظم خدا و بنیاد دین، نان است»." خوب که نگاه می کنم، می بينم متاسفانه چقدر حاکمان قدرت طلب در طول تاریخ از این واقعیت تلخ در جهت اهداف خود سوء استفاده نموده اند.فقر در واقع یکی از روشهای حکومتداری است که از قضا در طول تاریخ بشریت برای حاکمان جبار خوب هم جواب داده است !جامعهی فقیر فرصتی برای پرداختن به مسائلی غیر از نیازهای اولیهش ندارد! بهتر فریب می خورد و راحت تر کنترل می شود. در چنین جامعه یی ،مردم بیشتر حرف گوش می کنند، رام تر و فرمانبردارترند، آدم فروشی بیشتر اتفاق می افتد و حاکمان بهتر و بیشتر می توانند از مردم در جهت اهداف خود سوء استفاده کنند. اما وقتی قاشق به ته دیگ می خورد و حاکمیت در برآوردن نیازهای اولیه با مشکل مواجه می شود. عدم برآورده شدن نیازهای اولیه منجر به گرانی شدید سپس قحطی و...پایان حکومت های جبار #ح_درویشی #قلمـبیداری https://t.me/darvishane49
♻️ده اصل علیه حماقت؛-هیچ گاه من نماینده ملت نیستم. حرف زدن از طرف مردم، تکنیک تحمیل عقیده به دیگری است. - هیچ گاه از طرف نسلم یا نسل دیگر حرف نمیزنم. نسل یک واحد یکپارچه نیست، رنگارنگ و تکه تکه است. من نماینده خودم هستم نه یک نسل. - من همیشه بخشی از مردم ام و متناسب با شرایط میتوانم اقلیت باشم یا اکثریت. اقلیت و اکثریت هم واقعیت های شناورند. نقطه ایستا ندارند. در مواردی میتوانم جز اکثریت باشم در مواردی نه. -از اقلیت بودن نهراسید. در شبکه های اجتماعی، عشق دیده شدن و لایک گرفتن دروازه عوامفریبی و گام مهمی به سمت پوپولیست شدن است.-اقلیت بودن یا اکثریت بودن به خودی خود، واجد ارزش نیستند. مهم ارزشهای محوری اند که اقلیت یا اکثریت را شکل میدهند.-در عصر شبکه های اجتماعی، شهروند نیازمند شک کردن مضاعف است. ویدیوهای کوتاه و تیترها، فریبنده اند. قدرت تصویر اغواگر است. مراقبت از حقیقت نیازمند تخصیص وقت و انرژی دوچندان است.-معیار سواد صرفا خواندن نیست، شیوه خواندن و تفسیر کردن است. به عبارتی خواندن بدون روش، میتواند مضر هم باشد. خواندن مقدمه ای بر تحلیل و تفسیر است.-هر خواندنی، بدون رجوع به مقاله های علمی معتبر در نهایت ناقص یا گمراه کننده خواهد شد.-با تلویزیونها، شبکه های اجتماعی و تولیدکنندگان محتوی برخورد انتقادی و محتاطانه داشته باشید.- از نخستین پرسشها درباره یک رسانه به خصوص تلویزیونها: از کجا تغذیه مالی میشود، شفافیت مالی دارد؟#رسانه#بررسی_گفتمانی#روش#شبکههای_اجتماعیمجتبی نجفی ✍️ https://t.me/darvishane49
۱۰ بینش از آلن دوباتن دربارهی زندگی و روابط۱. عشق یعنی دیدن نقصها و ماندن:آدم کامل وجود ندارد. عشق واقعی جایی است که ضعفها را ببینی و همچنان بمانی.۲. ما برای دیده شدن تشنهایم:بزرگترین لطفی که میتوانیم به کسی بکنیم، توجه عمیق است؛ این که واقعاً او را ببینیم و بشنویم.۳. حسادت دشمن پنهان آرامش است:ما معمولاً به خاطر مقایسه با دیگران رنج میبریم، نه به خاطر کمبودهای واقعی زندگیمان.۴. زندگی یعنی کنار آمدن با ناکامل بودن:انتظار زندگی بیدردسر و بیاشتباه، خودِ منبع رنج است.۵. رنج کشیدن، بخشی از برنامهی زندگی است:هیچکس از درد و شکست مصون نیست. اما میشود با آن رشد کرد، نه اینکه تسلیمش شد.۶. رابطهها کلاسهای آموزشاند:هر رابطهای – چه سخت، چه شیرین – معلمی است که ما را با خودمان آشناتر میکند.۷. خوشبختی یک مهارت است، نه یک هدیه:کسی آن را در جعبهای به ما نمیدهد. باید تمرینش کنیم؛ با قدردانی، سادهزیستی و توجه به لحظهها.۸. زیبایی در جزییات است:یک فنجان قهوه، یک جمله مهربانانه، میتواند به اندازه یک موفقیت بزرگ ارزشمند باشد.۹. ما بیش از حد به عقل تکیه داریم:گاهی دل و احساسات میتوانند حقیقتی را نشان دهند که منطق خشک نمیبیند.۱۰. بالغ بودن یعنی دیدن دنیا با چشم نرمتر:نه سیاه و سفید، بلکه پر از خاکستریها و تفاوتها. این یعنی آرامتر، پذیراتر، انسانیتر.#قلمـبیداری https://t.me/darvishane49