🔻عوارض نفتکش‌ها در هرمز؛ قانونی یا راهی برای درآمدزایی؟🖊منبع: فایننشنال تایمزتوبی نانگل — ۳ اوت ۲۰۲…

🔻محمود درویش به قلم محمود درویش🇯🇴نوشته‌ای تازه نشریافته از محمود درویش🔰منبع: لوموند دیپلماتیک فارسی/برگردان بهروز عارفي  به کانال چشم‌انداز ایران بپیوندیددر روز ۱۷ فوریه ۱۹۷۶، هنگامی که بیروت در جنگ داخلی فرورفته بود، برنار ویوله، روزنامه-نگار فرانسوی با محمود درویش (۲۰۰۸-۱۹۴۱) دیدار می‌‌کند. او از سه سال پیش از آن، پس از ترک سرزمین‌‌های اشغالی فلسطین، در لبنان زندگی می‌‌کرد. در جریان گفتگوی چند ساعته که با یاری میشل سرُو، جامعه‌‌شناس فرانسوی (۱۹۸۶-۱۹۴۷) صورت گرفت، شاعر رویدادهای سازنده‌‌ی زندگی‌‌اش را به یاد می‌‌آورد: تبعید از سال ۱۹۴۸، کودکیِ یک پناهنده، تعهد سیاسی‌‌اش و برداشتش از شعری زیبا و در عین حال رزمنده. این گفتگو که قرار بود از رادیو «فرانس کولتور» پخش شود، پس از امتناع آن رادیو، به مدت نیم قرن به فراموشی سپرده شده بود. ✅ محمود درویش در هفت سالگی محمود درویش نبود.این دوران کودکی را خوب به‌‌یاد دارم. او آرام بود و زندگی راحتی را می‌‌گذراند. در ۵ سالگی وارد مدرسه شد. فکر می‌‌کنم شاگرد ممتازی بود. همچنین، تصور می‌‌کنم که کمی ماجراجو بود. او در روستای کوچکی به‌‌نام البِروَه، واقع در نزدیکی عکا زندگی می‌‌کرد.✅یک روز در بازگشت از مدرسه، مادرش را در خانه نمی‌‌یابد. به او می‌‌گویند که وی همراه با مادربزرگ به عکا رفته است. بلافاصله تصمیم می‌‌گیرد دنبال آنان برود، بدون اینکه بداند یک شهر به چه شبیه است. از جاده اصلی به‌‌راه می‌‌افتد و ساعت‌‌ها پیاده طی می‌‌کند. هرگز نمی‌‌ترسید، فقط کمی تشنه‌‌اش بود. او مُصِر بود که به مادرش برسد. احساس می‌‌کرد که ماجرای بزرگی را تجربه می‌‌کند. کم‌‌کم شهر را کشف می‌‌کرد، با کوچه‌‌هایش، خانه‌‌هایش، با مردمش. صدالبته، مادرش را پیدا نکرد و پس از کمی گریه، تصمیم گرفت راه بازگشت را در پیش گیرد. تا وارد روستا شد، متوجه شد که نزدیکانش از غیبت او سخت نگران بودند. از ترس اینکه در چاهی افتاده باشد، در همه‌‌ی چاه‌‌های روستا دنبال او گشته بودند. در روستا، تا کودکی گم میشد، اهالی ابتدا از جستجو در چاه‌‌ها شروع می‌‌کردند. من این حکایت را خوب به‌‌یاد می‌‌آورم.✅گرچه، در آن روز، کودک در چاه نیافتاده بود، چند روز بعد، چیز دیگری در آنجا افتاد. یک شب بهاری بود، صدای شلیک تفنگی پدرم را بیدار کرد. منِ کودک را با چند ظرف آشپزخانه، همراه با همه اهلِ خانه، زیر نور مهتاب از میان باغ‌‌های زیتون گذراندند و پس از چند ساعت پیاده‌‌روی به لبنان رسیدیم. در آن لحظه، کودک برای نخستین بار دانست که «پناهنده» چه معنی می‌‌دهد. او همین-طور در آن روزفهمید ، آن ماه که در کنارش با ‌‌ آرامش روزگار می‌‌گذراند، در چاهی افتاده است.من خیلی خوب، «آن کودک» را در لبنان ، در اردوگاه پناهندگان فلسطینی، به‌‌یاد دارم. در آنجا بود که نخستین نطفه‌‌های آگاهی در دل او واقعاً جوانه زد. او نمی‌‌دانست که واژه‌‌های «تبعید»، «اسرائیل»، «بازگشت» چه معنایی دارند. هیچ کودکی به این واژه‌‌ها نیاری ندارد، اما او به آن‌‌ها نیازمند بود چرا که با آن واژه‌‌ها می‌‌زیست. ناگهان، کودک یک‌‌راست از کودکی به جهان بزرگ‌‌تر ها وارد شد. آگاهی او در مورد درام فلسطینی با درآمیختن زندگی‌‌اش با این درام شکل گرفت. این آگاهی وجدان از طریق واژه‌‌ها منتقل شد و چنین بود که او وارد در جهان سخن شد.✅هنگامی که مجبور به مهاجرت شدیم، تصور می‌‌کردیم که مسئله موقتی است، که عرب‌‌ها بر مُتجاوزان پیروز شده و در چند هفته همه چیز به پایان خواهد رسید. یک‌‌سال بعد، مردم دریافتند که سرنوشت ما چنین بوده است. می‌‌بایست بدون اینکه به پس از بازگشت فکر کنیم، به فلسطین برمی‌‌گشتیم. لذا، مخفیانه به روستای‌‌مان بازگشتیم.✅برای ما، این بازگشت به منزله‌‌ی تحقق یک رؤیا بود، اما رؤیا نابود شده بود. خود روستا نیز ویران شده بود. من به لبنان پناهنده شده بودم، و اینک در کشورم، خودم را پناهنده می‌‌دیدیم. برای کسب هویت قانونی بسیار تلاش کردیم، زیرا از نگاه قانون اسرائیل، ما «حاضران غایب»! بودیم. ✅ در آغاز، هنگامی که به مدرسه می‌‌رفتم، مجبور بودم در یکی از کلاس‌‌ها مخفی شوم تا ناظم مرا نبیند، زیرا هیچ مُجَوِزی نداشتم. چون دارای کارت شناسائی نبودم، در نتیجه یک شهروند هم نبودم. و چنین بود که مبارزه آغاز گشت.#محمود_درویش#لوموند_دیپلماتیک_فارسی#بهروز_عارفی#فلسطین🔻(متن کامل این مقاله را در سایت چشم‌انداز ایران بخوانید)🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.✳️ به کانال رسمی چشم‌انداز در بله بپیوندید:👇🏿ble.ir/cheshmandaziran

🔻آینده ایران در سومین دوره حکمرانی؛ نسبت امنیت ملی، منافع ملی، رضایت عمومی و نقش نیروهای ملی🖊بدرالسادات مفیدی/روزنامه‌نگاربه کانال چشم‌انداز ایران بپیوندید✅ ایران، امروز در یکی از مهم‌ترین نقاط‌عطف تاریخ چهل‌و‌هفت‌ساله جمهوری اسلامی قرار گرفته است؛ نقطه‌عطفی که اگرچه ساختار حقوقی نظام سیاسی همچنان پابرجاست، اما مجموعه تحولات یک سال گذشته، کشور را وارد مرحله‌ای تازه از حکمرانی کرده است. این تحولات را نمی‌توان صرفاً مجموعه‌ای از بحران‌های پراکنده یا رخدادهای گذرا دانست؛ بلکه در کنار یکدیگر، نشانه‌های تغییر در شرایط سیاسی، امنیتی، اقتصادی و اجتماعیِ ایران را آشکار می‌کنند؛ شرایطی که بسیاری از مفروضات و الگوهای حکمرانی چهار دهه گذشته را با پرسش‌های جدی مواجه ساخته است.✅جنگ 12 ‌روزه، اعتراضات دی‌ماه و پیامدهای انسانی و اجتماعی آن، جنگ 40 ‌روزه و گسترش دامنه درگیری‌ها در سطح منطقه، ترور رهبر دوم جمهوری اسلامی و شماری از مقامات سیاسی، امنیتی و فرماندهان نظامی، انتخاب رهبر جدید و تلاش برای تثبیت نظم سیاسی تازه، تنش‌های پیرامون تنگه هرمز، مذاکرات با ایالات متحده و امضای سند تفاهم، همگی بیانگر آن‌اند که جمهوری اسلامی وارد مرحله‌ای شده است که نمی‌توان آن را صرفاً ادامه طبیعی روندهای گذشته تلقی کرد.✅در کنار این تحولات، استمرار تنش‌ها پیرامون امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز، محدودیت‌های تازه در حوزه فروش نفت ایران، تداوم فشارهای خارجی و ازسرگیری حملات گسترده به‌ویژه به جنوب کشور و آغاز مجدد محاصره دریایی و احتمال بازگشت جنگ، نشان داده است که تفاهم میان ایران و آمریکا همچنان شکننده است و آینده آن به مجموعه‌ای از تصمیم‌های داخلی و تحولات منطقه‌ای وابسته خواهد بود.بااین‌حال، مسئله اصلی ایران صرفاً در عرصه خارجی و امنیتی خلاصه نمی‌شود. مهم‌تر از همه، چالش‌های درونی و پرسش‌هایی است که درباره الگوی حکمرانی کشور مطرح شده است. جمهوری اسلامی امروز در شرایطی قرار دارد که بسیاری از راهبردهای چهار دهه گذشته، دیگر توان پاسخگویی کامل به مسائل جدید را ندارند. تجربه تحولات اخیر نشان داد که هرچند قدرت بازدارندگی نظامی همچنان یکی از عناصر مهم امنیت ملی است، اما به تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی مجموعه پیچیده‌ای از بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی باشد.از همین منظر، مفهوم «سومین دوره حکمرانی» مطرح می‌شود. منظور از این مفهوم، تغییر نظام سیاسی یا دگرگونی در ساختار حقوقی جمهوری اسلامی نیست؛ بلکه اشاره به ورود کشور به مرحله‌ای تازه از حکمرانی دارد که در آن، شرایط داخلی، محیط منطقه‌ای و بین‌المللی، ساختار جمعیتی، انتظارات اجتماعی و الزامات توسعه، نسبت به گذشته تغییر کرده‌اند.در علوم سیاسی، دوره‌های حکمرانی الزاماً با تغییر رژیم‌های سیاسی تعریف نمی‌شوند. گاه یک نظام سیاسی بدون تغییر حقوقی، به دلیل دگرگونی شرایط تاریخی و اجتماعی، وارد مرحله‌ای تازه می‌شود؛ مرحله‌ای که در آن، ابزارها، اولویت‌ها و شیوه‌های تصمیم‌گیری پیشین دیگر برای مواجهه با مسائل جدید کافی نیستند.✅بر این اساس، جمهوری اسلامی را می‌توان در یک تقسیم‌بندی تاریخی، دارای سه دوره حکمرانی دانست: دوره نخست، دوره تأسیس و تثبیت نظام بود؛ دوره‌ای که انقلاب، جنگ تحمیلی و شکل‌گیری نهادهای جدید، مهم‌ترین اولویت‌های آن را تعیین می‌کرد. دوره دوم، دوره حفظ بقا، مقابله با فشارهای خارجی و مدیریت بحران‌های انباشته داخلی بود؛ دوره‌ای که اگرچه در مقاطعی با تلاش‌هایی برای اصلاحات سیاسی و اقتصادی همراه شد، اما در مجموع، حفظ ساختار موجود بر اصلاحات بنیادین غلبه داشت.اکنون اما ایران وارد مرحله‌ای شده است که نه با منطق تأسیس و نه صرفاً با منطق بقا قابل اداره است. سومین دوره حکمرانی، نیازمند بازتعریف نسبت میان امنیت ملی، منافع ملی و رضایت عمومی است؛ سه مؤلفه‌ای که در کنار یکدیگر، پایه‌های قدرت پایدار هر نظام سیاسی را شکل می‌دهند.#اصلاحات#ایران#آمریکا #بدرالسادات_مفیدی 🔻(متن کامل این مقاله را در نشریه چشم‌انداز ایران شماره 158 بخوانید)🗓چشم‌انداز ایران را از کتابفروشی‌های معتبر و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی بخواهید.ما را در اینستاگرام دنبال کنید.@cheshmandaz_iran

قسمت ششم :✍️سخنرانی   استاد دکتر ناصر مهدوی : " امام حسین ع آئینه حق وکرامت وعدالت " :

قسمت چهارم :✍️سخنرانی  استاد مهندس لطف الله میثمی ، در ارتباط با راهبرد امام حسین ع درنهضت حسینی ع :

کپشن:🔸سخنرانی بمناسبت اربعین حسینی♦️زیارت ، با دو حس شوق و حزن▪️فلسفه شوق در خاطره شهیدتحلیل فارابی و صدر المتالهین▪️فلسفه حزن در خاطره شهیدتحلیل روایات اشک بر شهید