مرا از یاد خواهی برد آنگاه که سیاهی چشمانت وجودم را دربر گیرد. آینه‌ی خیالِ مهتاب باش. انعکاس جوانه…

مرا از یاد خواهی برد آنگاه که سیاهی چشمانت وجودم را دربر گیرد. آینه‌ی خیالِ مهتاب باش. انعکاس جوانه‌های تازه را به رخِ دیوار اندوهم بکش. صدایم کن. در پس این کالبد، آسمانی کبود به دنبال ماهتابش حیران شده، صدایم کن؛ ولیکن نام مرا از یاد برده‌ای. مرا به آوازت بکش، نجوا به نجوا زمزمه کن نام فراموش شده‌ام را. پرسه به پرسه در خیابان بی تردد افکارم قدم بردار. شبانگاهی، روزگاری هرچند کوتاه کنار درختی بی ثمر بایست. نگاهی به بالای شاخه‌ها و برگ‌های نداشته‌اش کن، چه خواهی دید آنگاه که جای درختمان را از یاد برده‌ای؟تکاپوی خیالین اشک‌ها، آه سکوتِ پر از فریاد چشمان مفلوک شده. رد پایی از اغواگران بی تکرار نمانده. شکافی نیست تا جهان را رنگ تازه‌ای به دیدگانش ببخشد. در پالت کوچک رنگت، رنگ محبوبم را بر بوم بی رنگ چشمان حیاتمان نقش کن. قلم به جان کدام رنگ میکشی آنگاه که رنگ مرا از یاد برده‌ای؟دستانم را به دور شانه‌هایت بکش، آغوشمان را پناهی کن فرای هر درد و درمانی باشد. آسمان شب را به گیسوانت ببخش، بگذار نور در بزم پراکنده‌ی‌شان رقص کند. قلم را از دستان سردم جدا کن، لبانت را به نوازششان بسپار. آتش بر این نی زارِ بی آتش بینداز. لمس مسیحانه‌ات را به که خواهی بخشید آنگاه که دستان مرا از یاد برده‌ای؟انکاری در کار نخواهد بود؛ حقیقتی‌ست وهم شکن، آشکار‌ تا مجالی به خیال‌بافی‌های این جان در هم تنیده نبخشد؛ مرگ آفرین است و رباینده‌ی حیات‌. بوسه‌ی پایان ببخش به هرآنچه از یاد برده‌ای. اشک‌های از مژگان افتاده را پاک کن. قدم بردار به آنجا که مرا از یاد برده‌ای.@Bist_Mag