مدت‌هاست با رنج بر سر یک سفره نشسته‌ام.نه آن را مهمان ناخوانده می‌دانم و نه رفیق شفیق.چیزی میان این…

مدت‌هاست با رنج بر سر یک سفره نشسته‌ام.نه آن را مهمان ناخوانده می‌دانم و نه رفیق شفیق.چیزی میان این دو است؛شبیه طلبکاری که سندی در دست دارد و هر بار که قصد فرار می‌کنم، گوشه‌ی قبای جانم را می‌گیرد و می‌گوید: «هنوز حسابمان صاف نشده است.»بعضی‌ها می‌گویند رنج برای آدمی معلم است.من اما شاگردی را می‌شناسم که زیر خط‌کش معلم جان داد و هرگز چیزی نیاموخت.بعضی دیگر می‌گویند رنج نردبان کمال است.خدا نصیب نکند نردبانی را که هر پله‌اش از استخوان آرزوهای آدم ساخته شده باشد.الغرض! هر چه در این باب اندیشیده‌ام، به این نتیجه نرسیده‌ام که رنج چرا هست؛فقط دریافته‌ام که هست.همان‌گونه که کوه هست و دریا هست و مرگ هست.گویی هستی از همان ابتدا، رنج را در خمیره‌ی خود ورز داده و سپس ما را از آن گل سرشته است.ما فرزندانِ خاک و اندوهیم؛یکی سهم بیشتری از خاک برده و دیگری نصیب بیشتری از اندوه.گاه با خود می‌اندیشم اگر روزی تمام رنج‌های عالم را از جهان جمع کنند، چه چیزی از انسان باقی خواهد ماند؟شاید موجودی سبک‌بال و خندان؛اما آیا هنوز انسان خواهد بود؟مگر نه اینکه عمیق‌ترین چاه‌های روح، به دست درد کنده شده‌اند؟مگر نه اینکه بسیاری از مهربانی‌ها از زخم‌هایی روییده‌اند که کسی آن‌ها را ندیده است؟با این همه، ستایشگر رنج نیستم.رنج را قدیس نمی‌دانم.آن‌قدر بر شانه‌های آدمی نشسته که بوی تقدس گرفته است، وگرنه در ذات خود چیزی جز آتش نیست.آتش هم اگر روشنی می‌بخشد، پیش از آن می‌سوزاند.این روزها گمان می‌کنم رنج نه راه است و نه مقصد؛ نه مجازات است و نه پاداش.رنج شاید فقط مُهر حضور ما در این جهان باشد.نشانه‌ای که هستی بر پیشانی هر موجود زنده می‌کوبد تا فراموش نکند که از عدم عبور کرده و به بودن گرفتار شده است.اگر روزی فرشته‌ای از آسمان فرود آید و از من بپرسد: «رنج چه جایگاهی در هستی دارد؟» پاسخ خواهم داد: همان جایگاهی که سایه در برابر نور دارد.نه می‌توان انکارش کرد و نه می‌توان دوستش داشت.فقط هر جا که نورِ بودن بتابد، سایه‌ی رنج نیز بر زمین خواهد افتاد.و من درازای این سایه را تماشا می‌کنم؛سایه‌ای که گاه از خودِ صاحبش بزرگ‌تر می‌شود و چنان بر زمین می‌افتد که آدمی را به شک می‌اندازد:که آیا رنج، سایه‌ی هستی است یا هستی، سایه‌ی رنج؟@Bist_Mag