«گلبرگ نیایش» عشق را کردم بهانه تا تورا پیدا کنم پل زدم از چشم تو تا خویش را رسوا کنم این کمان قد م…

«شاید شبی بر گردی........ » شاید شبی برگردی وخاموش باشد خانه ام هر تکه از قلبم رها در گوشه ی ویرانه ام تصویر چشمی خسته که یادت نمی آید چرا باران زد و لرزید از آن طوفان دوری شانه ام قفلی زدم بعد از تو بر دست ودل وچشمان خود بسیار ضربه خورده ام از خویش واز بیگانه ام دردم نمی فهمد کسی زخمم نمی بندد کسی خوابیده در خاموشی ام فریاد بی تابانه ام می آید ازراه این همه انسان که تنها بگذرد آن کس که می ماند یقین پر می کند پیمانه ام آهی کشیدم ازدل و آرام گفتم باخودم جام می تنهایی ات سرکش بگو دیوانه ام ابر ی رسید و باد زد از شاخه ها گلبرگ ریخت دلواپس حال بد کوچکترین پروانه ام قلبم گرفت از شدت سرمای بی مهر خزان دلتنگ رقص قطره ی بارا ن وبرگ و دانه ام. با پا ی دردم در زمین نقشی زدم از جمله ی : شاید شبی بر گردی و خاموش با شد خانه ام! #Tamanna_poem#لیلا_رضاوند_تمنا@ashkeghalbTamannah.website

مهربان باش مهربان باش بی عیب وبی علت گرچه دنیای پریشان تو ارزش ندهد! حالشان خوب اگر می شود، ای دوست! به رفتن، برود! آنکه نابود کند خوبی را، یا رهایت بکن, بی تفاوت برود، به پریشانی قلبت بسپار! بغض و دلتنگی خود را بگذار، پشت دیوار سکوت! زیر کلدان سفالین نگاه، روی ایوان صداقت بنشین لب نکن باز ولی، لحظه ای آه بکش! قاصدک های وفا می آیند، روی دستان تو از حال دلت می پرسند، از صدای نفست می فهمند، تا لب چشمه ی نور، خبرت را باید، ببرند و بسپارند به ماه! دلم ابری ونگاهم باران، درد را می کارم، گوشه ی یک گلدان! سمت خورشید خدا می گویم :همچنان منتظر بارانم! «لیلا رضاوند زایری( تمنا)۹۹٫۱۲٫۸»#Tamanna_poem#لیلا_رضاوند_تمنا@ashkeghalbTamannah.website

قامت صبر گویا جهان به آخر دنیا رسیده است یا اینکه پشت قامت صبرم خمیده است آهنگ درد می شود اینجا صدای باد سوز صدای برگ کسی هم شنیده است؟ نی می زند نوای جدایی عجیب نیست تلخ است اینکه گریه ی دل را ندیده استگویی پرنده ای شده دنیا اسیر بند آن سوپر از خیال، پرش را کشیده است می ترسد از سکون و نرفتن، سکوت ودردمردن که سهل باشد از این ها که دیده است! #Tamanna_poem#لیلا_رضاوند_تمنا@ashkeghalbTamannah.website

«تا کجا باید رفت؟! » در گلو بغضی اسیرم کرده است در دلم دردی ودر چشمم نگاهی که به پهنای طبیعت خاموش! هیچکس از مقصد من آگه نیست! بلبل شیفته ویار و وفادار کجاست!؟ تا کجا باید رفت؟! پشت دیوار کدامین لبخند خانه دوست یکدل پیداست؟ بار دیگر تاریک! من ودیگر کس و گلهای فرو رفته به آب! منتظر می مانیم! بعداز این عمر درازی که به منظور رسیدن طی شد، قاصدی نیست که پنهان خبر از بار دهد! همجنان منتظریم می رسیم آیا ما؟ تا کجا باید رفت؟! «لیلا رضاوند»#Tamanna_poem#لیلا_رضاوند_تمنا@ashkeghalbTamannah.website