یک سال ما چقدرش در فضای غم میگذرد؟هر وقت کسی درباره نسبت غم و شادی در فرهنگ رسمی حرف میزند، سریع…
انتشار: 2026/08/10 20:41 UTCدریافت: 2026/08/11 01:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 01:50 UTC
یک سال ما چقدرش در فضای غم میگذرد؟هر وقت کسی درباره نسبت غم و شادی در فرهنگ رسمی حرف میزند، سریع یک عده میگویند: «یعنی با دین مشکل داری؟ با مذهب مشکل داری؟» در حالی که سوال اصلاً این نیست.بحث این نیست که چرا یک جامعه عزاداری دارد؟ همه ملتها برای گذشته، قهرمانان و رنجهای تاریخیشان یادبود دارند. سوال این است که یک جامعه در طول سال چقدر در فضای سوگ زندگی میکند و چقدر فرصت تجربه شادی و امید دارد؟اگر تقویم رسمی ایران را فقط به شکل چند تاریخ نگاه نکنیم و ببینیم در زندگی واقعی مردم چه فضایی ایجاد میکند، ماجرا فرق میکند. عاشورا فقط یک روز نیست. یک دهه فضای عمومی کشور را درگیر خودش میکند. اربعین فقط یک روز روی تقویم نیست. چند روز حرکت، آیین و فضای رسانهای به همراه دارد. فاطمیه، صفر، شبهای قدر و شهادت امام علی(ع) هم هرکدام چند روز جامعه را وارد حالوهوای سوگ میکنند. وقایع تاریخی متاخر چون قیام پانزده خرداد، رحلت آیتالله خمینی، و .. نیز این روزها را هر چه بیشتر کرده.با این نگاه، میشود گفت حدود ۱۰۰ تا ۱۳۰ روز سال جامعه رسمی ایران درگیر فضای سوگ، عزاداری یا یادآوری فقدان است.اما در مقابل، روزهایی که بهانه شادی و جشن دارند حدود ۴۰ تا ۶۰ روز هستند! (که نوعا برنامه اجتماعی یا مناسک رسمی مشخصی برایش نداریم!)حالا این را بگذاریم کنار وضعیت واقعی امروز جامعه. ما فقط با تقویم سوگ روبهرو نیستیم. خود جامعه هم سالهاست با تجربههای سنگین زندگی میکند. تجربه جنگ، تنشهای سیاسی و اجتماعی، فشار اقتصادی، تحریم، کاهش قدرت خرید و فرسایش امید، کاهش ازدواج، افزایش طلاق، و... خودش یک بار روانی دائمی روی مردم گذاشته است.دعوی حقیر این نیست که سوگ بد است یا عزاداری نباید باشد. مسئله این است که وقتی یک جامعه هم در واقعیت زندگی با فشار و فقدان روبهروست و هم بخش قابل توجهی از زمان جمعیاش با یادآوری رنج و فقدان میگذرد، سهم امید، شادی و بازسازی روحی مردم چقدر میشود؟در چنین شرایطی، وقتی یک جامعه مدام با لایههای مختلف فقدان، رنج و سوگ مواجه میشود، مسئله فقط «چند روز عزاداری» نیست! مسئله ظرفیت روانی یک جامعه است. جایی که صبر اجتماعی تحلیل میرود، خشم انباشته میشود، جامعه به سمت انفجارهای ناگهانی روانی و اجتماعی حرکتمیکند!
پستهای تلگرام — ادبیات و...
کسی که سهراب را دوست داشته باشد ،شاملو را احساس کند ،فروغ را بستایدو هر شعر خوب را آیه ی زمینی بپندارد.چنین کسی به درستی زندگی خواهد کردکسی که به کیارستمی شگفت زده نگاه کند،به زرین کلک با نهایت احترام،به صادقی با محبت و آثار مخملباف را دوست داشته باشد; چنین کسی به درستی زندگی خواهد کرد.کسی که در برابر بتهوون،باخ و موتزارات فروتنانه سکوت اختیار کندبه تارجلیل شهنازعودنریمانآواز شجریان و ترانه ی "اندک اندک" شهرام ناظری عاشقانه گوش بسپاردچنین کسی به درستی زندگی خواهد کردکسی که مولوی را قدری بشناسد حافظ را قدری بخواند خیام را گهگاه زیر لب زمزمه کند و تک بیت های ناب صائب را دوست بدارد چنین کسی به درستی زندگی خواهد کردکسی که زیبایی نستعلیق و شکسته عظمت خوف انگیز کاشیکاری های اصفهان و اوج زیبایی طبیعت را در رودبارک احساس کرده باشدچنین کسی به درستی زندگی خواهد کردشاید سختشاید دردمندانهشاید در فشار اما بدون شک به درستی زندگی خواهد کرد.#نادر_ابراهیمی
🪷🌱آن روزها،هیچ پنجرهایبه جهانِ مجازیباز نمیشد.صبحهاصدای گنجشکهااولین پیامِ روز بودو عصرها،نامهرسانبا دوچرخهای خستهاز پیچِ کوچه پیدا میشد.دلمانروی کاغذ راه میرفت؛میانِ واژههاگلبرگی خشک،عطری کمرنگ،یا اشکیکه گوشهٔ نامهبه خواب رفته بود.دوست داشتنسرعت نمیخواست؛انتظار میخواست.روزهاپشتِ پنجرهقد میکشیدندو چشمهاهر صدای زنگی رابه نامِ معجزهبرمیگرداندند.حالا...هزار پنجرهدر مشتهای ما روشن است،هزار راهبرای رسیدن،اماچه دور شدهایماز آن چند سطرِ سادهکه با دستخطی لرزانتمامِ یک دل رابه مقصد میرساند.گاهی گمان میکنمخاطرههاهنوزدر صندوقهای زنگزدهٔ پستزندگی میکنند؛جاییکه عشقپیش از رسیدن،صبر رااز بر بود#مینـــــو_پنــــاهپـــور
به هرکه عشق به من میدهد سلام ...سلام میکنم به باد، به بادبادک و بوسه،به سکوت و سوال و به گلدانی،که خواب گل همیشه بهار میبیند..!#یغما_گلروییدرود بر یاران جان عصرتون بخیر ☘
دلتنگ ها بهتر میدانندکه خواب یک نیاز نیستتنها یک بهانه است!تا آدمیبه شب «پناه» ببرد .نازان اوغلوشبتون آرام ☘
