#گزیده_های_ایران ☑️ فردوسی قدوسی و شاهنامهآرمان ایران و عاطفه پدری▫️سیدعطاءالله مهاجرانیکشته شدن سه…
انتشار: 2026/08/06 14:44 UTCدریافت: 2026/08/10 04:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 04:50 UTC
#گزیده_های_ایران ☑️ فردوسی قدوسی و شاهنامهآرمان ایران و عاطفه پدری▫️سیدعطاءالله مهاجرانیکشته شدن سهراب به دست رستم یکی از عمیقترین، دردناکترین و البته زیباترین تراژدیهای اساطیر ایران و بلکه جهان است. لایههای ناب و نغز و پر پیچ و تابی در داستان وجود دارد که نفسگیر و طاقت سوز است. موضوع از قلمرو عاطفی پسرکشی فراتر میرود؛ تقابل آرمان و عاطفه است. آرمان دفاع از ایران و ایرانیت و ملت ایران در برابر دشمنی کینه توز که سهراب جوان جنگجو را به عنوان بازیچه فریفته است. فرستادن سهراب به میدان، طرح افراسیاب برای نابودی ایران است. رستم ستون خیمه ایران است. اگر این ستون به خاک بیفتد، پهلوانان ایران و شاه بیخردش کیکاوس نمیتوانند در برابر لشکر افراسیاب که با فرماندهی اصلی هومان و بارمان در صحنه حاضرند و از سهراب به عنوان سرنیزه استفاده میشود، مقاومت کنند. افراسیاب به هومان و بارمان این راز را در میان نهاده و به آنان فرمان داده بود به محض کشته شدن رستم، سهراب را به قتل برسانند: به گُردان لشکر سپهدار گفت که این راز باید که ماند نهفت پدر را نباید که داند پسر که بندد دل و جان به مهر پدر مگر کان دلاور گوِ سالخَورد شود کشته بر دست این شیرمرد از آن پس بسازید سهراب را ببندید یک شب بر او خواب را در حقیقت در پس ظاهر یورش سهراب به ایران و فریفتگی او که میخواهد کاوس را براندازد و رستم را شاه ایران کند، طراحی دیگری سامان یافته است تا ایران نابود شود. رستم عاطفه پدری را در پای آرمان خود قربانی میکند؛ چنان که در داستان ابراهیم و قربانی کردن اسماعیل، ابراهیم آماده بود تا عاطفه پدری را در برابر آرمان توحیدی و فرمان الهی قربانی کند. ابراهیم از چنان آزمون سخت و طاقت سوزی پیروز و سربلند بیرون آمد. از همین زاویه گرچه داستان رستم و سهراب تلخ و تراژدی است که حسرتش بیکرانه و همیشگی است، اما گوهری حقیقت جویانه دارد که در افقی فراتر از احساس و عاطفه قرار میگیرد. به همین روی فردوسی به عنوان راوی در پایان بندی داستان وارد میدان میشود: درِ بسته را کس ندانـد گشاد بدین رنج، عمر تو گردد به باد یکی داستانی ست پر آب چشم دل نازک از رستم آید به خشم «دل نازک» به خشم میآید، اما دل پولادین و صیقل خورده در آرمان ایران، رستم را با حسرت و درد تحسین میکند! قربانی شدن اسماعیل تقابل ایمان ابراهیم بود با عاطفه پدری. قربانی شدن سهراب به دست رستم تقابل آرمان ایران بود با عاطفه پدری. تفاوت این بود که تقابل در جان ابراهیم، در خلوت او و خلوت اسماعیل صورت میگرفت؛ اما تقابل رستم با آرمان ایران و عاطفه پدری در میدان جنگی است که سپاهیان دشمن حضور دارند. آیتالله شهید خامنهای از من پرسید: «این تفسیر از کیست؟» گفتم: اولین بار در دوران دانشجویی دانشگاه اصفهان، از استاد درس شاهنامه، دکتر جلیل دوستخواه شنیدم.۱ سری تکان داد و پس ازلختی سکوت، گفت: «شاهنامه همین است. لایههای پنهانی دارد که در نگاه نخست بر ما مکشوف نمیشود.» آیتالله خامنهای در جهان شاهنامه زندگی میکرد؛ چنان که در جهان قرآن مجید هم زندگی میکرد. سبک و سلوکش قرآنی بود. بدیهی است برخی جهانها مثل حلقه و یا دایره مرکزی هستند و برخی جهانهای دیگر حلقههایی در پیوست با دایره مرکزی و کانونی. «فردوسی قدّوسی» به تعبیر صدرالمتألهین و «خداوند» بود به تعبیر شگفت انگیز انوری: او نه استاد بود و ما شاگرد او خداوند بود و ما بنده! واقعیت این است که «منظومه رستم و سهراب» دقایق و لطایفی دارد که با زیباترین و نوترین داستانهای روزگار ما پهلو میزند. دنیای شاهنامه و انس با شاهنامه برای آیتالله خامنهای، جهانی از اندیشه و احساس و حکمت بود. این حکمت فردوسی و قدّوسیت و خداوندگاری او در سخن، موجب میشود که به لایههای پنهان داستانهایش بیندیشیم. به تعبیر روشنگرانه فردوسی: تو این را دروغ و فسانه مخوان به یک سان رَوِشنِ زمانه مدان از او هر چه اندرخورد با خرَد دگـر بـر ره رمـز معنی بـرَد شهید آیتالله خامنهای بارها به فردوسی به عنوان حکیم داستان سرا و به شاهنامه به عنوان کتاب حکمت اشاره کردهاند: «فردوسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است. به یک آدم داستان سرا، اگر صرفاً داستان سرا و حماسهسرا باشد، حکیم نمیگویند. این «حکیم» را هم ما نگفتیم؛ صاحبان فکر و اندیشه در طول زمان او را حکیم نامیدند. شاهنامه فردوسی پر از حکمت است. او انسانی بود از معارف ناب دینی» (۲۴ مرداد ۱۳۹۰).➕ ادامه در مکتوب:t.me/maktuob/4687@yekhezaran
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 1 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — یک حرف از هزاران
#داده_نما 📋 برنامهریزی غذایی؛ کلید کنترل آشپزخانه و زندگی روزمره🔹برنامهریزی غذایی فراتر از صرفاً نوشتن یک لیست خرید است؛ این کار به معنای به دست گرفتن کنترل آشپزخانه و به تبع آن، زندگی روزمره است. با اختصاص دادن تنها یک تا دو ساعت در پایان هفته برای تعیین وعدههای غذایی، میتوان ساعتهای زیادی از هفته پرمشغله کاری را برای خود ذخیره کرد.➕گزارش اصلی در ایرنا زندگی:life.irna.ir/news/86064074@IRNA_1313@yekhezaran
#گزیده_های_جهان ☑️ چرا توافق مکه ثابت میکند نظم خاورمیانه به رهبری آمریکا به پایان رسیده است▫️استیون کوک، شورای روابط خارجی آمریکا▫️پاکستان، عربستان و ترکیه توافقنامه دفاع مشترک مکه را امضا و در اصل با بندی شبیه به ماده ۵ ناتو موافقت کردهاند که حمله به یکی از آنها به منزله حمله به همه آنها تلقی میشود. یعنی مثلا عربستان و ترکیه را موظف میکند در صورت وقوع جنگ به دفاع از پاکستان برخیزند و یا در صورت درگیری اسرائیل و ترکیه در سوریه، سعودی و پاکستان به این جنگ خواهند پیوست.▫️این تعهدات تنها ۴۸ ساعت پس از توافق، که حوثیها به پالایشگاه نفت آرامکو عربستان آتش گشودند، آزمایش شد. عربستان از ۱۳ ژوئیه زیر آتش مداوم حوثیها بوده؛ اما رهبران سعودی از شرکای جدید خود درخواست کمک نکردند. شاید به این دلیل که با وجود اعلام توافق امنیتی جدید، ریاض باور نداشت که رهبران ترکیه و پاکستان مشتاق پیوستن به جنگ در شبه جزیره عربستان باشند.▫️این موضوع از اهمیت توافق مکه نمیکاهد، اما نشاندهندهی تغییری است که نقش رهبری چندین دههای آمریکا را کاهش میدهد.از دهه ۱۹۷۰، آمریکا نظم منطقهای را رهبری کرده است که شامل بحرین، مصر، اردن، مراکش، قطر، عربستان، ترکیه، امارات و (عملاً) اسرائیل بوده است. کشورهای دیگری مانند عمان و کویت نیز نقشهای منحصر به فردی در این معماری ایفا کردهاند. این روابط، پیگیری منافع واشنگتن در خاورمیانه را آسانتر و کمهزینهتر کرد: جلوگیری از تهدیدها علیه جریان آزاد نفت، کمک به تضمین امنیت اسرائیل و جلوگیری از به چالش کشیدن برتری آمریکا در منطقه.▫️آمریکا عموماً در دستیابی به این اهداف موفق بود، حتی با در نظر گرفتن برخی از موانع قابل توجه مانند تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۳ و انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹. پس از اختلال کوتاه مدت در بازار جهانی نفت و رکود عمیقی که در دهه ۱۹۷۰ ایجاد کرد، نفت دیگر هرگز به طور مؤثر به عنوان سلاح مورد استفاده قرار نگرفت، امنیت اسرائیل تا حد زیادی تضمین شد و آمریکا همچنان ضامن امنیت منطقهای باقی ماند.▫️اخیراً، این نظم به دلیل حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، حمایت آمریکا از معترضان در جریان به اصطلاح بهار عربی، عدم تمایل آمریکا برای انجام اقدامات قابل توجه برای سرنگونی رژیم بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، حمایت نه چندان جدی واشنگتن از مداخله عربستان در جنگ داخلی یمن، عدم تمایل دونالد ترامپ برای دفاع مستقیم از عربستان پس از حمله ایران به تأسیسات نفتی این پادشاهی در سال ۲۰۱۹ و لشکرکشی اسرائیل به نوار غزه پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳، مورد ابهام قرار گرفته است.▫️با توجه به قطببندی سیاسی آمریکا، تغییرات قابل توجه و ناگهانی به محور سیاست آمریکا در منطقه تبدیل شد. در سال ۲۰۱۵، رئیس جمهور باراک اوباما با توافق برجام با ایران موافقت کرد. جانشین او، ترامپ، سه سال بعد، توافق هستهای را لغو کرد. رهبران منطقهای زمانی میتوانستند روی تداوم سیاست خارجی آمریکا حساب کنند، اما در طول چند دهه گذشته مجبور شدهاند با سیاستی که بر اساس «هر کاری غیر از آنچه رئیس جمهور قبلی انجام داده است» است، کنار بیایند.▫️رفتار ترامپ غیرقابل پیشبینی بودن آمریکا را بیش از همیشه تشدید کرده است. در درگیری جاری با ایران، آمریکا بین زور، تهدید به زور و مذاکره در نوسان بوده است. شرکای منطقهای واشنگتن اغلب هیچ آگاهی قبلی در مورد چرخشهای ترامپ ندارند و هزینه بالایی را در حملات ایران در پاسخ به اقدامات آمریکا پرداختهاند. رفتار عجولانه آشکار ترامپ اکنون برخی را در منطقه به وحشت انداخته است که آیا آنها در مواجهه با یک ایران قدرتمند تنها رها خواهند شد یا خیر.▫️زمانی به نظر میرسید که نظم قدیمی به رهبری آمریکا میتواند توسعه یابد. اما امروز، سعودیها که آشکارا نگران قابل اعتماد بودن آمریکا شدهاند، به دنبال گزینههای دیگری مثل توافق مکه هستند. مهم نیست که ترکها و پاکستانیها نتوانند شبیه قدرت نظامی آمریکا را به کار گیرند. اما با توافق مکه به دنبال نظم جدیدی هستند که به آنها، نه واشنگتن، اجازه دهد منطقه را شکل دهند.▫️نظم منطقهایِ همسو با آمریکا میتواند به خاورمیانهای با دو بلوک تبدیل شود: کشورهایی که به توافقنامههای ابراهیم یا جایگزین آن، توافقنامه مکه، متعهد ماندند. اکنون، با توجه به اینکه پاکستانیها، سعودیها و ترکها با چشماندازی که مستقیماً با توافقنامههای ابراهیم رقابت میکند، پیش میروند، به نظر نمیرسد که دیگر چنین باشد.این یک تغییر بزرگ است. پس از پنج دهه، دیگر نمیتوان از نظمی به رهبری آمریکا در خاورمیانه صحبت کرد.@Baznegah1 | CFR@yekhezaran
#گزیده_های_جهان 🔹چند روز قبل به یک نوشته بسیار جالب از جورجو آگامبن برخوردم و چون به ایتالیایی بود از ترجمه ماشینی برای فهمیدن آن استفاده کردم. فکر می کنم ارزش این را دارد که اینجا با شما به اشتراک بذارم.🔹این نوشته را نباید یک مقالهٔ مستقل در سنت دانشگاهی آگامبن در نظر گرفت، بلکه بیشتر به سنت مداخلههای فلسفی او نزدیک است، یعنی یادداشتهای کوتاهی که در سالهای اخیر مرتب منتشر میکند. 🔹این متن، هرچند کوتاه است، از نظر جایگاه فکری اهمیت زیادی دارد، زیرا به نوعی خلاصهٔ پروژهٔ متأخر آگامبن است: گذار از نظریهٔ «وضعیت استثنایی» و «حیات برهنه» به مفهوم «صورتِ زندگی» به منزلهٔ امکان سیاست در زمانی که سیاست به ظاهر ناممکن شده است.🖋 احمدرضا یزدی @DrARYazdi▪️▪️☑️ سیاست در زمانهٔ ناممکنشدن سیاست▫️جورجو آگامبندر نامهٔ هفتم، افلاطون تصمیم خود را برای روی آوردن به فلسفه با وضعیت اسفبار سیاسی شهرش پیوند میزند. او مینویسد که پس از آنکه به هر شیوهای کوشید در امور عمومی مشارکت کند، سرانجام دریافت که همهٔ شهرها از حیث حیات سیاسی دچار فساد شدهاند (kakōs politeuontai). از همین رو، به این نتیجه رسید که باید سیاست را وانهد و خود را وقف فلسفه کند.از این منظر، فلسفه در مقام جانشینی برای سیاست پدیدار میشود. ما به فلسفه روی میآوریم، زیرا امروز نیز، همانند آن روزگار، کنش سیاسی ناممکن شده است. نباید این پیوند خاص میان سیاست و فلسفه را از یاد ببریم؛ پیوندی که فلسفه را به جانشین کنش سیاسی بدل میکند، جانشینی که هرگز نمیتواند جای آنچه را دیگر توان تحققش را نداریم، به تمامی پر کند. در این صورت، چه ارزشی باید برای این جانشین قائل شویم؛ جانشینی که اگر زندگی سیاسی همچنان ممکن بود، هرگز آن را برنمیگزیدیم؟در همین جاست که فلسفه معنای حقیقی خود را آشکار میکند؛ معنایی که نه در تدوین نظریهها و دیدگاههایی برای عرضه به کسانی است که هنوز گمان میکنند میتوان سیاست ورزید، بلکه در این است که فلسفه صورتی از زندگی است که به ما امکان میدهد در شرایطی که از نظر سیاسی زیستناپذیر شدهاند، همچنان زندگی کنیم. از همین رو، چون به ما امکان میدهد در شهری که دیگر از حیث سیاسی غیرقابل سکونت شده است، سکنی گزینیم، زندگی فلسفی خود را به منزلهٔ تنها سیاست ممکن در زمانهٔ ناممکنشدن سیاست آشکار میکند.۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶@yekhezaran
#گزیده_های_ایران ☑️ گونهشناسی سیاسی ایرانیان▫️آرش نصر اصفهانی| پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، مرداد ۱۴۰۵@mohammadreza_dadgostar@yekhezaran
#گزیده_های_ایران ☑️ از روابط معاملهمحور تا مشارکت راهبردی نهادینه؛ طرح اقدام برای ارتقای مشارکت راهبردی جمهوری اسلامی ایران و جمهوری خلق چین در دوران پس از جنگ 🔹جنگ تحمیلی اخیر، فراتر از ابعاد نظامی و امنیتی آن، یک واقعیت ساختاری را آشکار ساخت: نظم بینالمللی در حال گذار از سلطهی غرب به سامانهای شبکهایست که در آن آسیا، و در رأس آن چین، به کانون ثقل رشد اقتصادی و فناورانهی جهان بدل شده است. در این بستر، مناسبات ایران و چین دیگر نباید موضوعی فرعی و تابع نوسانات کوتاهمدت تلقی شود، بلکه باید به یکی از ستونهای راهبرد کلان توسعهی ملی ارتقا یابد.🔹این گزارش سه گزارهی محوری را پی میگیرد. نخست آنکه ظرفیت بالقوهی روابط دو کشور بهمراتب فراتر از وضعیت کنونی است و این شکاف، بیش از آنکه ناشی از موانع بیرونی باشد، ریشه در کاستیهای نهادی، حقوقی و دیپلماسی اقتصادی در داخل دارد. دوم آنکه جنگ اخیر ادراک راهبردی چین از ایران را دگرگون ساخته و تصویر ایران را از یک شریک پرریسک به یک قدرت تابآور، باثبات و قابلاتکا در غرب آسیا تغییر داده است. سوم آنکه این تغییر ادراک، پنجرهی فرصتی تاریخی و زمانمند گشوده است که بهرهنگرفتن از آن، هزینههای راهبردی درازمدتی بر کشور تحمیل خواهد کرد. ➕متن کامل در: سایت پایاب@Paiab_Org@yekhezaran
#گزیده_های_ایران ☑️ مسأله اعدامها و حاشيهسازیهای دشمنان▫️محسن برهانی| روزنامه اعتماد، شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵«اتحاديه اروپا و ۲۶ كشور جهان روز چهارشنبه ۲۱ مرداد با انتشار بيانيهاي مشترك، اعدام معترضان در ايران را محكوم كردند و از جمهوري اسلامي خواستند به استفاده از مجازات اعدام پايان دهد. » اين در حالي است در روزهاي اخير با ورود مسوولانه و بررسيهاي دقيق دستگاه قضايي، روند اجراي مجازات اعدام در ارتباط با قضاياي دي ماه به شدت كاهش پيدا كرده بود و اميد گشايش بسيار بود و همچنان نيز هست. حال يكباره اين چند كشور اصطلاحا «دَنگِشان» ميگيرد و براي آنها جان ايرانيان اهميت پيدا ميكند و نگران اجراي مجازات اعدام در ايران ميشوند. گويا برخي از همين جماعت نبودند كه تصريح كردند آن «كار كثيف» بر عهده رژيم صهيونيستي گذاشته شده است و همين جماعت نبودند كه در برابر ريخته شدن خون هزاران هموطن ايراني در طول دو جنگ اخير سكوت كردند چه شد كه يكباره نگران جان ايرانيان و اجراي اعدام شدهاند؟! بسيار خوشخيالي، بلكه سفاهت است اگر كسي باور كند براي غربيها، جان ايرانيان و اساسا ايران و ايراني اهميتي داشته باشد كه تاييدات و سكوتهايشان در برابر رنج و درد ايرانيان در ماههاي اخير سند ننگيني است كه از حافظه ما ايرانيان نخواهد رفت.اي كاش به سكوت مرگبارشان ادامه ميدادند و در مورد اعدامها هم سكوت ميكردند. چرا؟ براي اينكه به نظر نگارنده اين اظهار نگرانيها و نامهپراكنيها بيشتر نه براي «جلوگيري از اعدام» كه براي «تحريك به اعدام» طراحي و تنظيم شده. تحريكي زيركانه كه ظاهرش با باطنش متفاوت است. توضيح مطلب آنكه ….➕ادامه یادداشت در پیوند زیر:b2n.ir/me8088@yekhezaran