#گزیده_های_ایران ☑️ سکوت محض در سیلیکونولی▫️محمدرضا اسلامی 🔵 سیزده شب زیربناهای جنوب ایران زیر بمب…
انتشار: 2026/07/26 16:40 UTC
#گزیده_های_ایران ☑️ سکوت محض در سیلیکونولی▫️محمدرضا اسلامی 🔵 سیزده شب زیربناهای جنوب ایران زیر بمباران بیرحمانه قرار گرفت. نیروی مهاجم به ایران به صراحت و روشنی گفت که در این حملات، تنها «اهداف نظامی» نیستند بلکه زیرساختهای حیاتی کشور هدف بمباران هستند. برج مراقبت فرودگاه چابهار، تأسیسات حملونقل، پلها، دکلهای مخابراتی و بخشهایی از زیرساختهایی که به مردم عادی خدمت میکنند، هدف قرار گرفتند ولی از ایرانیان مقیم سیلیکنولی صدایی برنخاست. دیدن چنین صحنههایی در جنوب کشور، برای هر ایرانی که اندکی احساس تعلق به این سرزمین داشته باشد، دردناک است.اما آنچه بیش از خود این حملات تکاندهنده بود، سکوت بخش قابل توجهی از ایرانیان فعال در حوزه تکنولوژی در سیلیکونولی بود؛ افرادی که در ماههای گذشته تقریباً هر روز درباره آینده سیاسی ایران، دموکراسی، آزادی و حمایت از رضا پهلوی (به شکلرگباری) محتوا تولید میکردند. با این حال، هنگامی که زیرساختهای کشورشان هدف حمله قرار گرفت، بسیاری از آنان حتی حاضر نشدند یک جمله ساده بنویسند: «حمله به زیرساختهای ایران محکوم است.»این سکوت، اتفاقی نیست. سکوت نیز یک موضع سیاسی است.▪️دو پرسش از ایرانیان سیلیکونولی مطرح است:🔴۱- نخستین پرسشی که این رفتار آنها ایجاد میکند، این است که آیا دغدغه اصلی این افراد واقعاً «ایران» است یا صرفاً تغییر «حکومت»؟ این دو، یکی نیستند. کسی که برای ایران فعالیت میکند، تخریب زیرساختهای کشور، آسیب دیدن مردم و ضربه خوردن به سرمایه ملی را، فارغ از اینکه چه حکومتی بر سر کار باشد، محکوم میکند. اما اگر همه حساسیتها فقط تا جایی ادامه داشته باشد که به «پروژه تغییر حکومت»بیندیشد، آنگاه باید پذیرفت که «اولویت او ایران نیست»؛ بلکه اولویت پروژه سیاسی مورد علاقهی فرد است.میتوان با حکومت یک کشور مخالف بود و در عین حال، حمله به زیرساختهای کشور را محکوم کرد. این دو هیچ تناقضی با یکدیگر ندارند. اتفاقاً وطندوستی دقیقاً در همین نقطه معنا پیدا میکند؛ آنجا که منافع ایران را از امر سیاسی تفکیک کنیم.🔴۲- نکته دوم، مسئلهای است که شاید سالها درباره آن کمتر صحبت شده است: موفقیت در فناوری، لزوماً به معنای بلوغ سیاسی و اجتماعی نیست. بسیاری از ایرانیان موفق در سیلیکونولی، بدون تردید از برجستهترین متخصصان ریاضیات، مهندسی و علوم کامپیوتر هستند و دستاوردهای ارزشمندی دارند. اما تجربه این سالها نشان داده است که توانایی ساخت یک استارتاپ چند میلیون دلاری (یا طراحی پیچیدهترین سامانههای هوش مصنوعی)، الزاماً به معنای درک پیچیدگیهای تاریخی، اجتماعی و سیاسی سرزمین ایران نیست.در واقع، یکی از خطاهای رایج نخبگان فناوری، این تصور است که چون در حل مسائل مهندسی موفق بودهاند، پس میتوانند مسائل چندلایه یک جامعه نَود میلیونی را نیز با همان نگاه خطی و سادهانگارانه تحلیل کنند. زیستن در فضای گلخانهای باعث میشود تا افراد فراموش کنند که سیاست، الگوریتم نیست. جامعه، کد نرمافزار نیست. ایران، مسئلهای نیست که با چند نمودار، چند توییت یا چند شعار قابل حل باشد.اتفاقات اخیر این شکاف را آشکارتر از همیشه نشان داد. بسیاری از کسانی که ماهها خود را دلسوز ایران معرفی میکردند، در آزمونی بسیار ساده مردود شدند؛ آزمونی که حتی نیازمند هزینه دادن نبود. نه انتظار میرفت موضعِ پیچیدهای بگیرند و نه بیانیهای طولانی منتشر کنند. تنها انتظار این بود که حمله به زیرساختهای کشورشان را محکوم کنند. همین.اما سکوت کردند.و سکوت، همیشه بیطرفی نیست؛ گاهی بیانگر اولویتهای واقعی انسان است. چنین وانمود کردند که گویی ۱۳ شب بمباران زیرساخت جنوب امر مهمی نیست.🔸🔸🔸این روزها، بسیاری از چهرههای فعال ایرانی در حوزه فناوری، ناخواسته برای خود کارنامهای به جا گذاشتند؛ کارنامهای که نشان میدهد میان شعارهای وطندوستانه و واکنش در لحظات حساس، فاصلهای جدی وجود دارد. اعتماد عمومی نه با هشتگ ساخته میشود، نه با ویدئوهای پرمخاطب و نه با دنبالکنندههای شبکههای اجتماعی. اعتماد، در لحظهای ساخته میشود که منافع سرزمین و تمدن ایران، بدون هیچ قید و شرط سیاسی، بر هر ملاحظه دیگری مقدم شمرده شود.شاید سالها بعد، کسی تعداد توییتها، لایکها یا مصاحبههای این افراد را به خاطر نیاورد؛ اما «غیبت صغری» و سکوتشان در روزهایی که زیرساختهای جنوب ایران بیرحمانه هدف حمله قرار گرفت، در حافظه بسیاری از ایرانیان باقی خواهد ماند.t.me/solseghalam/2712@yekhezaran
پستهای تلگرام — یک حرف از هزاران
#داده_نما 📋 برنامهریزی غذایی؛ کلید کنترل آشپزخانه و زندگی روزمره🔹برنامهریزی غذایی فراتر از صرفاً نوشتن یک لیست خرید است؛ این کار به معنای به دست گرفتن کنترل آشپزخانه و به تبع آن، زندگی روزمره است. با اختصاص دادن تنها یک تا دو ساعت در پایان هفته برای تعیین وعدههای غذایی، میتوان ساعتهای زیادی از هفته پرمشغله کاری را برای خود ذخیره کرد.➕گزارش اصلی در ایرنا زندگی:life.irna.ir/news/86064074@IRNA_1313@yekhezaran
#گزیده_های_جهان ☑️ چرا توافق مکه ثابت میکند نظم خاورمیانه به رهبری آمریکا به پایان رسیده است▫️استیون کوک، شورای روابط خارجی آمریکا▫️پاکستان، عربستان و ترکیه توافقنامه دفاع مشترک مکه را امضا و در اصل با بندی شبیه به ماده ۵ ناتو موافقت کردهاند که حمله به یکی از آنها به منزله حمله به همه آنها تلقی میشود. یعنی مثلا عربستان و ترکیه را موظف میکند در صورت وقوع جنگ به دفاع از پاکستان برخیزند و یا در صورت درگیری اسرائیل و ترکیه در سوریه، سعودی و پاکستان به این جنگ خواهند پیوست.▫️این تعهدات تنها ۴۸ ساعت پس از توافق، که حوثیها به پالایشگاه نفت آرامکو عربستان آتش گشودند، آزمایش شد. عربستان از ۱۳ ژوئیه زیر آتش مداوم حوثیها بوده؛ اما رهبران سعودی از شرکای جدید خود درخواست کمک نکردند. شاید به این دلیل که با وجود اعلام توافق امنیتی جدید، ریاض باور نداشت که رهبران ترکیه و پاکستان مشتاق پیوستن به جنگ در شبه جزیره عربستان باشند.▫️این موضوع از اهمیت توافق مکه نمیکاهد، اما نشاندهندهی تغییری است که نقش رهبری چندین دههای آمریکا را کاهش میدهد.از دهه ۱۹۷۰، آمریکا نظم منطقهای را رهبری کرده است که شامل بحرین، مصر، اردن، مراکش، قطر، عربستان، ترکیه، امارات و (عملاً) اسرائیل بوده است. کشورهای دیگری مانند عمان و کویت نیز نقشهای منحصر به فردی در این معماری ایفا کردهاند. این روابط، پیگیری منافع واشنگتن در خاورمیانه را آسانتر و کمهزینهتر کرد: جلوگیری از تهدیدها علیه جریان آزاد نفت، کمک به تضمین امنیت اسرائیل و جلوگیری از به چالش کشیدن برتری آمریکا در منطقه.▫️آمریکا عموماً در دستیابی به این اهداف موفق بود، حتی با در نظر گرفتن برخی از موانع قابل توجه مانند تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۳ و انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹. پس از اختلال کوتاه مدت در بازار جهانی نفت و رکود عمیقی که در دهه ۱۹۷۰ ایجاد کرد، نفت دیگر هرگز به طور مؤثر به عنوان سلاح مورد استفاده قرار نگرفت، امنیت اسرائیل تا حد زیادی تضمین شد و آمریکا همچنان ضامن امنیت منطقهای باقی ماند.▫️اخیراً، این نظم به دلیل حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، حمایت آمریکا از معترضان در جریان به اصطلاح بهار عربی، عدم تمایل آمریکا برای انجام اقدامات قابل توجه برای سرنگونی رژیم بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، حمایت نه چندان جدی واشنگتن از مداخله عربستان در جنگ داخلی یمن، عدم تمایل دونالد ترامپ برای دفاع مستقیم از عربستان پس از حمله ایران به تأسیسات نفتی این پادشاهی در سال ۲۰۱۹ و لشکرکشی اسرائیل به نوار غزه پس از حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳، مورد ابهام قرار گرفته است.▫️با توجه به قطببندی سیاسی آمریکا، تغییرات قابل توجه و ناگهانی به محور سیاست آمریکا در منطقه تبدیل شد. در سال ۲۰۱۵، رئیس جمهور باراک اوباما با توافق برجام با ایران موافقت کرد. جانشین او، ترامپ، سه سال بعد، توافق هستهای را لغو کرد. رهبران منطقهای زمانی میتوانستند روی تداوم سیاست خارجی آمریکا حساب کنند، اما در طول چند دهه گذشته مجبور شدهاند با سیاستی که بر اساس «هر کاری غیر از آنچه رئیس جمهور قبلی انجام داده است» است، کنار بیایند.▫️رفتار ترامپ غیرقابل پیشبینی بودن آمریکا را بیش از همیشه تشدید کرده است. در درگیری جاری با ایران، آمریکا بین زور، تهدید به زور و مذاکره در نوسان بوده است. شرکای منطقهای واشنگتن اغلب هیچ آگاهی قبلی در مورد چرخشهای ترامپ ندارند و هزینه بالایی را در حملات ایران در پاسخ به اقدامات آمریکا پرداختهاند. رفتار عجولانه آشکار ترامپ اکنون برخی را در منطقه به وحشت انداخته است که آیا آنها در مواجهه با یک ایران قدرتمند تنها رها خواهند شد یا خیر.▫️زمانی به نظر میرسید که نظم قدیمی به رهبری آمریکا میتواند توسعه یابد. اما امروز، سعودیها که آشکارا نگران قابل اعتماد بودن آمریکا شدهاند، به دنبال گزینههای دیگری مثل توافق مکه هستند. مهم نیست که ترکها و پاکستانیها نتوانند شبیه قدرت نظامی آمریکا را به کار گیرند. اما با توافق مکه به دنبال نظم جدیدی هستند که به آنها، نه واشنگتن، اجازه دهد منطقه را شکل دهند.▫️نظم منطقهایِ همسو با آمریکا میتواند به خاورمیانهای با دو بلوک تبدیل شود: کشورهایی که به توافقنامههای ابراهیم یا جایگزین آن، توافقنامه مکه، متعهد ماندند. اکنون، با توجه به اینکه پاکستانیها، سعودیها و ترکها با چشماندازی که مستقیماً با توافقنامههای ابراهیم رقابت میکند، پیش میروند، به نظر نمیرسد که دیگر چنین باشد.این یک تغییر بزرگ است. پس از پنج دهه، دیگر نمیتوان از نظمی به رهبری آمریکا در خاورمیانه صحبت کرد.@Baznegah1 | CFR@yekhezaran
#گزیده_های_جهان 🔹چند روز قبل به یک نوشته بسیار جالب از جورجو آگامبن برخوردم و چون به ایتالیایی بود از ترجمه ماشینی برای فهمیدن آن استفاده کردم. فکر می کنم ارزش این را دارد که اینجا با شما به اشتراک بذارم.🔹این نوشته را نباید یک مقالهٔ مستقل در سنت دانشگاهی آگامبن در نظر گرفت، بلکه بیشتر به سنت مداخلههای فلسفی او نزدیک است، یعنی یادداشتهای کوتاهی که در سالهای اخیر مرتب منتشر میکند. 🔹این متن، هرچند کوتاه است، از نظر جایگاه فکری اهمیت زیادی دارد، زیرا به نوعی خلاصهٔ پروژهٔ متأخر آگامبن است: گذار از نظریهٔ «وضعیت استثنایی» و «حیات برهنه» به مفهوم «صورتِ زندگی» به منزلهٔ امکان سیاست در زمانی که سیاست به ظاهر ناممکن شده است.🖋 احمدرضا یزدی @DrARYazdi▪️▪️☑️ سیاست در زمانهٔ ناممکنشدن سیاست▫️جورجو آگامبندر نامهٔ هفتم، افلاطون تصمیم خود را برای روی آوردن به فلسفه با وضعیت اسفبار سیاسی شهرش پیوند میزند. او مینویسد که پس از آنکه به هر شیوهای کوشید در امور عمومی مشارکت کند، سرانجام دریافت که همهٔ شهرها از حیث حیات سیاسی دچار فساد شدهاند (kakōs politeuontai). از همین رو، به این نتیجه رسید که باید سیاست را وانهد و خود را وقف فلسفه کند.از این منظر، فلسفه در مقام جانشینی برای سیاست پدیدار میشود. ما به فلسفه روی میآوریم، زیرا امروز نیز، همانند آن روزگار، کنش سیاسی ناممکن شده است. نباید این پیوند خاص میان سیاست و فلسفه را از یاد ببریم؛ پیوندی که فلسفه را به جانشین کنش سیاسی بدل میکند، جانشینی که هرگز نمیتواند جای آنچه را دیگر توان تحققش را نداریم، به تمامی پر کند. در این صورت، چه ارزشی باید برای این جانشین قائل شویم؛ جانشینی که اگر زندگی سیاسی همچنان ممکن بود، هرگز آن را برنمیگزیدیم؟در همین جاست که فلسفه معنای حقیقی خود را آشکار میکند؛ معنایی که نه در تدوین نظریهها و دیدگاههایی برای عرضه به کسانی است که هنوز گمان میکنند میتوان سیاست ورزید، بلکه در این است که فلسفه صورتی از زندگی است که به ما امکان میدهد در شرایطی که از نظر سیاسی زیستناپذیر شدهاند، همچنان زندگی کنیم. از همین رو، چون به ما امکان میدهد در شهری که دیگر از حیث سیاسی غیرقابل سکونت شده است، سکنی گزینیم، زندگی فلسفی خود را به منزلهٔ تنها سیاست ممکن در زمانهٔ ناممکنشدن سیاست آشکار میکند.۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶@yekhezaran
#گزیده_های_ایران ☑️ گونهشناسی سیاسی ایرانیان▫️آرش نصر اصفهانی| پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، مرداد ۱۴۰۵@mohammadreza_dadgostar@yekhezaran
#گزیده_های_ایران ☑️ از روابط معاملهمحور تا مشارکت راهبردی نهادینه؛ طرح اقدام برای ارتقای مشارکت راهبردی جمهوری اسلامی ایران و جمهوری خلق چین در دوران پس از جنگ 🔹جنگ تحمیلی اخیر، فراتر از ابعاد نظامی و امنیتی آن، یک واقعیت ساختاری را آشکار ساخت: نظم بینالمللی در حال گذار از سلطهی غرب به سامانهای شبکهایست که در آن آسیا، و در رأس آن چین، به کانون ثقل رشد اقتصادی و فناورانهی جهان بدل شده است. در این بستر، مناسبات ایران و چین دیگر نباید موضوعی فرعی و تابع نوسانات کوتاهمدت تلقی شود، بلکه باید به یکی از ستونهای راهبرد کلان توسعهی ملی ارتقا یابد.🔹این گزارش سه گزارهی محوری را پی میگیرد. نخست آنکه ظرفیت بالقوهی روابط دو کشور بهمراتب فراتر از وضعیت کنونی است و این شکاف، بیش از آنکه ناشی از موانع بیرونی باشد، ریشه در کاستیهای نهادی، حقوقی و دیپلماسی اقتصادی در داخل دارد. دوم آنکه جنگ اخیر ادراک راهبردی چین از ایران را دگرگون ساخته و تصویر ایران را از یک شریک پرریسک به یک قدرت تابآور، باثبات و قابلاتکا در غرب آسیا تغییر داده است. سوم آنکه این تغییر ادراک، پنجرهی فرصتی تاریخی و زمانمند گشوده است که بهرهنگرفتن از آن، هزینههای راهبردی درازمدتی بر کشور تحمیل خواهد کرد. ➕متن کامل در: سایت پایاب@Paiab_Org@yekhezaran
#گزیده_های_ایران ☑️ مسأله اعدامها و حاشيهسازیهای دشمنان▫️محسن برهانی| روزنامه اعتماد، شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵«اتحاديه اروپا و ۲۶ كشور جهان روز چهارشنبه ۲۱ مرداد با انتشار بيانيهاي مشترك، اعدام معترضان در ايران را محكوم كردند و از جمهوري اسلامي خواستند به استفاده از مجازات اعدام پايان دهد. » اين در حالي است در روزهاي اخير با ورود مسوولانه و بررسيهاي دقيق دستگاه قضايي، روند اجراي مجازات اعدام در ارتباط با قضاياي دي ماه به شدت كاهش پيدا كرده بود و اميد گشايش بسيار بود و همچنان نيز هست. حال يكباره اين چند كشور اصطلاحا «دَنگِشان» ميگيرد و براي آنها جان ايرانيان اهميت پيدا ميكند و نگران اجراي مجازات اعدام در ايران ميشوند. گويا برخي از همين جماعت نبودند كه تصريح كردند آن «كار كثيف» بر عهده رژيم صهيونيستي گذاشته شده است و همين جماعت نبودند كه در برابر ريخته شدن خون هزاران هموطن ايراني در طول دو جنگ اخير سكوت كردند چه شد كه يكباره نگران جان ايرانيان و اجراي اعدام شدهاند؟! بسيار خوشخيالي، بلكه سفاهت است اگر كسي باور كند براي غربيها، جان ايرانيان و اساسا ايران و ايراني اهميتي داشته باشد كه تاييدات و سكوتهايشان در برابر رنج و درد ايرانيان در ماههاي اخير سند ننگيني است كه از حافظه ما ايرانيان نخواهد رفت.اي كاش به سكوت مرگبارشان ادامه ميدادند و در مورد اعدامها هم سكوت ميكردند. چرا؟ براي اينكه به نظر نگارنده اين اظهار نگرانيها و نامهپراكنيها بيشتر نه براي «جلوگيري از اعدام» كه براي «تحريك به اعدام» طراحي و تنظيم شده. تحريكي زيركانه كه ظاهرش با باطنش متفاوت است. توضيح مطلب آنكه ….➕ادامه یادداشت در پیوند زیر:b2n.ir/me8088@yekhezaran