تجزیه ایران همینجاست؛ روی آسفالت خیابان!من در تهران، محله نوفلاح زندگی میکنم. محلهای معمولی؛ نه…
انتشار: 2026/08/09 10:32 UTCدریافت: 2026/08/14 21:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 21:50 UTC
تجزیه ایران همینجاست؛ روی آسفالت خیابان!من در تهران، محله نوفلاح زندگی میکنم. محلهای معمولی؛ نه اعیاننشین است و نه حاشیهنشین. امکاناتش هم در حد یک محله متوسط و قابلقبول پایتخت است.یکی از همین امکانات معمولی، آسفالت خیابان بود. آسفالت خوبی داشت؛ نه چالهای، نه خرابی جدی، نه ترکهای اساسی. تا همین چند روز پیش....چند شب پیش دیدم ماشینهای شهرداری آمدند و شروع کردند به کندن آسفالت نسبتا سالم خیابان. چند شب تا صبح کار کردند و تمام خیابان را از نو آسفالت کردند.حالا آسفالت جدید آنقدر تازه و نرم است که اگر پنیر خامهای رویش بریزد، احتمالاً میشود با نان بربری برداشت!من واقعا دلیل این زحمت و خدمت شهرداری محترم تهران را نفهمیدم. از آسفالت خیابان خودمان چند عکس گرفتم چون هنوز خطوط عرضی همان آسفالت قدیمی است و برای شما هم آسفالت قبلی و بعدی قابل قیاس است.امروز یاد ویدئویی افتادم که چند روز پیش از زاهدان دیده بودم. خیابانهایی که آسفالتشان بیشتر شبیه میدان جنگ بود تا خیابان یک شهر. تکهتکه، فرسوده، پر از چاله و خرابی.بعد با خودم گفتم: ما دقیقاً در ایران از چه نوع «تجزیهای» حرف میزنیم؟ما بارها شنیدهایم که؛ مراقب تجزیه ایران باشید؛ فلان قوم میخواهد جدا شود، فلان گروه اسلحه دارد، فلان طایفه دنبال خود مختاری است، و ...اما مگر تجزیه فقط این است که یک روز کسی با اسلحه مرز بکشد و بگوید اینجا دیگر بعد از این اسمش ایران نیست؟گاهی تجزیه خیلی بیسروصداتر اتفاق میافتد.وقتی یک کلان شهر، خیابان سالمش را دوباره آسفالت میکند و شهری دیگر سالهاست از داشتن یک خیابان معمولی محروم است، خوب معلوم است یک جای کار میلنگد!وقتی کیفیت مدرسه، بیمارستان، آب، اینترنت، حملونقل، فرصت شغلی و حتی کیفیت آسفالت، از یک نقطه ایران تا نقطهای دیگر اینهمه فاصله دارد، مدعی حکمرانی فقط «توسعه نامتوازن» ایجاد نمیکند! دارد تجربه مشترک مردم از «ایران بودن» را فرسوده میکند.مثال واضحترش امروز برای همه مردم صدا و سیما است. وقتی رسانه ملی قرار است رسانه همه ایرانیان باشد اما سالهاست بخش بزرگی از جامعه میداند این رسانه متعلق به او نیست، این رسانه هم خودش عملا تجزیه شده است و هم جامعه را تجزیه کرده!وقتی شهروند زاهدانی و شهروند تهرانی، دو کیفیت کاملاً متفاوت از دولت، خدمات عمومی و حق شهروندی را تجربه میکنند، ما به دست خودمان کشور را از درون چندپاره میکنیم.تجزیه ایران همیشه با پرچم دیگری که در مرز بالا برود که شروع نمیشود.گاهی با همین چیزهای در مقابل چشم شروع میشود. با خیابانهای پايتخت که به سرعت دوباره آسفالت میشود و خیابانهایی که چند صد کیلومتر آنطرفتر سالهاست آسفالت درست به خودش ندیده... با بودجهای که یکجا اضافه میآید و جای دیگر برای ابتداییترین خدمات عمومی پول نیست!و در کل با توزیع نابرابر فرصتهایی که دیگر عادلانه توزیع نمیشود و «ملی» نیست!بعد هم از مردم میخواهیم نگران «تجزیه ایران» باشند!برادر من، خواهر من؛قبل از اینکه بترسیم چه کسی ایران را از بیرون تجزیه میکند، یکبار ببینیم خودمان از درون با ایران چه کردهایم.کشور را فقط مرزهایش به هم وصل نمیکنند؛ کیفیت زندگی، عدالت، احساس تعلق و تجربه مشترک شهروندی هم کشور را به هم وصل میکند!و اگر اینها را سالها خراب کنیم، ممکن است روزی بفهمیم ایران هنوز روی نقشه یکپارچه است، اما در ذهن و تجربه مردم، دیگر آن ایران یکپارچه وجود ندارد!این، به گمان من، یکی از خطرناکترین شکلهای تجزیه است.@yaser_arab57تجزیه ایران همینجاست؛ روی آسفالت خیابان!من در تهران، محله نوفلاح زندگی میکنم. محلهای معمولی؛ نه اعیاننشین است و نه حاشیهنشین. امکاناتش هم در حد یک محله متوسط و قابلقبول پایتخت است.یکی از همین امکانات معمولی، آسفالت خیابان بود. آسفالت خوبی داشت؛ نه چالهای، نه خرابی جدی، نه ترکهای اساسی. تا همین چند روز پیش....چند شب پیش دیدم ماشینهای شهرداری آمدند و شروع کردند به کندن آسفالت نسبتا سالم خیابان. چند شب تا صبح کار کردند و تمام خیابان را از نو آسفالت کردند.حالا آسفالت جدید آنقدر تازه و نرم است که اگر پنیر خامهای رویش بریزد، احتمالاً میشود با نان بربری برداشت!من واقعا دلیل این زحمت و خدمت شهرداری محترم تهران را نفهمیدم. از آسفالت خیابان خودمان چند عکس گرفتم چون هنوز خطوط عرضی همان آسفالت قدیمی است و برای شما هم آسفالت قبلی و بعدی قابل قیاس است.امروز یاد ویدئویی افتادم که چند روز پیش از زاهدان دیده بودم. خیابانهایی که آسفالتشان بیشتر شبیه میدان جنگ بود تا خیابان یک شهر. تکهتکه، فرسوده، پر از چاله و خرابی.بعد با خودم گفتم: ما دقیقاً در ایران از چه نوع «تجزیهای» حرف میزنیم؟ما بارها شنیدهایم که؛ مراقب تجزیه ایران باشید؛ فلان قوم میخواهد جدا شود، فلان گروه اسلحه دارد، فلان طایفه دنبال خود مختاری است، و ...اما مگر تجزیه فقط این است که یک روز کسی با اسلحه مرز بکشد و بگوید اینجا دیگر بعد از این اسمش ایران نیست؟گاهی تجزیه خیلی بیسروصداتر اتفاق میافتد.وقتی یک کلان شهر، خیابان سالمش را دوباره آسفالت میکند و شهری دیگر سالهاست از داشتن یک خیابان معمولی محروم است، خوب معلوم است یک جای کار میلنگد!وقتی کیفیت مدرسه، بیمارستان، آب، اینترنت، حملونقل، فرصت شغلی و حتی کیفیت آسفالت، از یک نقطه ایران تا نقطهای دیگر اینهمه فاصله دارد، مدعی حکمرانی فقط «توسعه نامتوازن» ایجاد نمیکند! دارد تجربه مشترک مردم از «ایران بودن» را فرسوده میکند.مثال واضحترش امروز برای همه مردم صدا و سیما است. وقتی رسانه ملی قرار است رسانه همه ایرانیان باشد اما سالهاست بخش بزرگی از جامعه میداند این رسانه متعلق به او نیست، این رسانه هم خودش عملا تجزیه شده است و هم جامعه را تجزیه کرده!وقتی شهروند زاهدانی و شهروند تهرانی، دو کیفیت کاملاً متفاوت از دولت، خدمات عمومی و حق شهروندی را تجربه میکنند، ما به دست خودمان کشور را از درون چندپاره میکنیم.تجزیه ایران همیشه با پرچم دیگری که در مرز بالا برود که شروع نمیشود.گاهی با همین چیزهای در مقابل چشم شروع میشود. با خیابانهای پايتخت که به سرعت دوباره آسفالت میشود و خیابانهایی که چند صد کیلومتر آنطرفتر سالهاست آسفالت درست به خودش ندیده... با بودجهای که یکجا اضافه میآید و جای دیگر برای ابتداییترین خدمات عمومی پول نیست!و در کل با توزیع نابرابر فرصتهایی که دیگر عادلانه توزیع نمیشود و «ملی» نیست!بعد هم از مردم میخواهیم نگران «تجزیه ایران» باشند!برادر من، خواهر من؛قبل از اینکه بترسیم چه کسی ایران را از بیرون تجزیه میکند، یکبار ببینیم خودمان از درون با ایران چه کردهایم.کشور را فقط مرزهایش به هم وصل نمیکنند؛ کیفیت زندگی، عدالت، احساس تعلق و تجربه مشترک شهروندی هم کشور را به هم وصل میکند!و اگر اینها را سالها خراب کنیم، ممکن است روزی بفهمیم ایران هنوز روی نقشه یکپارچه است، اما در ذهن و تجربه مردم، دیگر آن ایران یکپارچه وجود ندارد!این، به گمان من، یکی از خطرناکترین شکلهای تجزیه است.@yaser_arab57
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 7 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — یاسر عرب
📚پرداختها برای نوشتافزار امروز به یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون تومان رسید تا این #کارخیر با هدف تامین مایحتاج تحصیلی ۳۰۰۰ دانشآموز چنین شرایطی را پشت سر بگذارد.این قصه تا شهریورماه ادامه دارد…جا نمانید…63934610254109586037697633640724 پرداخت مستقیم
📌قاصران و جاهلان و عاملانجبر محیطی برآمده از بیعملی و بدعملی زندانساز است، و کبوتر هم تحمل قفس را ندارد. از همین روی است که امروز بواسطه دوستان نزدیکم متوجه شدم بجز سورنا یکی دیگر از کودکان اوتیست نیز خودش را از بلندای منزل به پائین پرت کرده بوده و زندان بیعملان و بدعملان را به لقایشان بخشیده است.بیعملی و بدعملی ریشههای فردی و جمعی، اجتماعی و ساختاری دارند.بیعملی و بدعملی در مقام فردی در این بلبشوی آخرالزمانی اقتصادی عمدتا از سر ناتوانی و استیصال است، همچون والدین عزیز و دربند سورنا که هیولای استضعاف تحمیلی بال و پرشان را بسته بود و بقدری مشغولشان کرده بوده که دست آخر کبوتر پر نارستهشان را از آنها ستاند.سعیدروستایی در آخرین ساختهاش «زنوبچه» دادگاه اخلاقی اجتماعی باز کرد در کنکاش چرایی سقوط آزاد پسرکنوجوان که بیشباهت به ماجرا سورنا نیست، حداقل در بعد ساختاری.آری براستی چهکسانی جاهلان و قاصران و عاملان پرکشیدن سورنا نوجوان برخوردار از اوتیسم بودند؟بدعملی و بیعملی ساختاری چه دستگاهها و ارگانهایی عامل این درد بزرگ برای خانواده سورنا شد؟بدعملی چه کسانی در اولویت نشناسی و هزینه کرد ثروت عمومی ملت دربند در طرق غیرضرور عامل پر کشیدن سورنا شد؟نظاماجتماعی بعنوان یک عنصر پویا و ناآگاه به امرخیر تا کی قرار است دیگ شله بپزد و نذری بدهد و...اما نسبت به دردهای حقیقی دردمندان بی تفاوت باشد؟از آموزشوپرورش تا سازمانبهزیستی از سازمان اوقاف تا همه دیگر دستگاهها و کلان حاکمیت که از اربعین تا تجمعات خیابانی و غیره حضوری پررنگ و فعال و البته بیربط دارند، هرکدام بنا به قاعده فقهی حقوقی «تسبیب» چه نقشی در پرکشیدن سورناهای این سرزمین داشتند؟چرا اساسا امکان مردن در این خاک از حق حیات بسیار آسانتر و فراختر است؟چرا دروازههای مرگ اینگونه آسانباز شو هستند اما حتی پنجرههای رو به حیاط و حیات بجهت کمی زندگی بهتر قفل و زنجیر شدهاند؟خداوند به همه مادران و پدران داغدیده این سرزمین من جمله پدر و مادر سورنا صبر بدهد.و امید آنکه تلألو خورشید بار دیگر گرمای زندگی را به این سرزمین برگرداند.به یاسرعرب دوست عزیزم که از نزدیک دغدغه او بجهت حل مسئله اجتماعی اوتیسم را دیده و نظاره کردم نیز تسلیت میگویم.یاسرجان متاسفانه اینجا سرزمین خواستهها و تلاشهای نافرجام است، ولو خواستهها و تلاشهای غیرفردی بجهت فلاح اجتماعی.t.me/seyyedhashemfirouzi
خداحافظی!برای یه مدتی میرم!انشاالله نه برای همیشه... ولی فعلا برای مدتی از فضای مجازی فاصله میگیرم.این چند سال درباره خیلی چیزها نوشتم؛ درباره بچهها، توسعه ایران، رسانههای رسمی و غیر رسمی، بی پناهی بچههای اوتیسم، زیست جنسی ایرانیان، ناشنوایی اجتماعی، فقر زدایی، کار خیر، کودکی و توسعه، بلوچستان، دولت، جامعه و کلی چیز دیگه...همیشه فکر میکردم شاید اگر درباره چیزی درست و دقیق حرف بزنیم، اگر دیده بشه، اگر صدایی به جایی برسه، بالاخره یه اتفاقی بیفته....ولی این روزها، بعد از شنیدن صدای ضجههای مادری که بچهش رو از دست داده، به خودم نگاه کردم و دیدم که بیشتر از همیشه خستهام...شاید باید یه مدت ساکت باشم و فکر کنم. فکر کنم اصلاً این همه حرف زدن، این همه نوشتن و تحلیل کردن، کجا به درد میخوره و کجا فقط باعث میشه فکر کنیم داریم کاری میکنیم؟برای همین یه مدتی نه مینویسم، نه تحلیل میکنم، نه درباره چیزی نظر میدم...فکر میکنم باید مدتی برم، فکر کنم، ببینم بعدش واقعا میخوام دوباره حرف بزنم یا نه؟ویدئو برشی از مستند بلوچستان هست که سالها پیش تولید شد...@yaser_arab57
تجزیه ایران همینجاست؛ روی آسفالت خیابان! من در تهران، محله نوفلاح زندگی میکنم. محلهای معمولی؛ نه اعیاننشین است و نه حاشیهنشین. امکاناتش هم در حد یک محله متوسط و قابلقبول پایتخت است. یکی از همین امکانات معمولی، آسفالت خیابان بود. آسفالت خوبی داشت؛ نه…♨️اختلاف ۲۰ ساله امید به زندگی میان سیستان و بلوچستان و گیلان!براساس دادههای ثبت احوال، میانگین سن فوتشدگان در ایران در سال ۱۴۰۴، ۶۶.۸ سال بوده است. میانگین سن فوت مردان ۶۴.۰۸ سال و زنان ۷۰.۶۴ سال گزارش شده است.این شاخص در استانهای مختلف اختلاف قابلتوجهی دارد؛ بهطوری که میانگین سن فوت در سیستان و بلوچستان ۵۱.۶ سال، در خوزستان ۶۲.۹ سال، در گیلان ۷۱.۲ سال و در مازندران ۷۰.۷ سال بوده است.به این ترتیب، فاصله میان میانگین سن فوت در سیستان و بلوچستان و گیلان به حدود ۲۰ سال میرسد؛ شکافی قابلتوجه که نشاندهنده تفاوتهای عمیق منطقهای در وضعیت سلامت، شرایط اقتصادی و اجتماعی و کیفیت زندگی در کشور است.@yaser_arab57
سورنا هم پرکشید... اینجا راجع به او نوشته بودم. t.me/yaser_arab57/13621 و اینجا راجع به بیجایی بچههای اوتیسم. t.me/yaser_arab57/14151?single%D8%AC%D9%8… عرب سلام علیکم؛ مطلب اخیر شما درباره سورنا را خواندم و جگرم سوخت و آتش نگرانی بر جانم افتاد. زیرا منهم دارای فرزند اوتیست هستم و مجبورم برای اینکه از خانه تنها بیرون نرود در را قفل کنم. حتما با آنها برخورد داشته اید و دیده اید که چقدر مهربان هستند و وقتی آرام هستند، کوهی از احساس می شوند.جناب عرب! اگر کسی به معصومیت اعتقادی ندارد کافیست یک ساعت با این بچه ها بنشیند تا بفهمد گناه نکردن هم ممکن است و انسان می تواند به این درجه از معصومیت برسد. واقعا نمی دانم این بلا از کی بر ما نازل شد. تا قبل از اینکه خودم دارای فرزند اوتیست شوم، حتی اسم این عارضه را هم نشنیده بودم و هیچکس در دوست و آشنا و قوم و خویش را ندیده بودم که بگوید مثلا در فامیل ما کودک اوتیست هست.این موضوع را به تمام جامعه تعمیم دهید تا متوجه شوید که این بچه ها چقدر تنهایند و هیچکس بفکر آنها نیست. مشکل خود این بچه ها یکسو و پس زده شدن آنها در جامعه هم یکسوی دیگر.نظام درمان هم که کاری جز سرکیسه کردن خانواده های بینوای این کودکان ندارد و می توان گفت که هیچ طرح جامعی برای این دسته از افراد جامعه تدارک دیده نشده است.وضعیت خاص این کودکان باعث شده تا والدین و خانواده ها نیز از جامعه فاصله بگیرند و همین مسئله به افسردگی پدران و مادران این کودکان دامن زده است.جناب عرب! من لحظه لحظه مشتاقم تا هر چه سریعتر بمیرم و در پیشگاه خدا بایستم و از او بپرسم این کودکان چه گناهی داشتند که اینگونه آنها را آفریدی؟در نگاه مضطرب فرزندم آنگاه که اسباب بازی مورد علاقه اش را گم کرده و یا بو یا صدایی روی مخش رفته زجر و استیصال را حس می کنم و بندبند جگرم پاره میشود. ببخشید که این درد دل اینگونه طولانی شد. پرواز سورنای نازنین را به خانواده اش و شما تسلیت عرض می کنم. خوشا بحالش حالا شبها بی درد و اضطراب می خوابد.@yaser_arab57
درد، خیلی وقتها درد نیست، چون صرفا درد زندگی شخصی مدیران ما نیست!در ایران حدود ۱ تا ۱.۵ میلیون نفر دارای کمتوانی ذهنی هستند؛ اما تعداد افراد دارای اختلالات رشدی و شناختی ــ با احتساب اوتیسم، سندرم داون و سایر وضعیتهای مرتبط ــ بهمراتب بیشتر است و میتواند به چند میلیون نفر برسد....@yaser_arab57