پاسخی بر نقدی که بر یادداشت من درباره خوشحالی از شکست آرژانتین نوشته شد.منتقد محترم میگوید آرژانتی…
انتشار: 2026/07/20 17:46 UTC
پاسخی بر نقدی که بر یادداشت من درباره خوشحالی از شکست آرژانتین نوشته شد.منتقد محترم میگوید آرژانتینِ خاویر میلی بهدلیل مواضع سیاسیاش در قبال اسرائیل و فلسطین، عملاً در برابر ما ایستاده است؛ بنابراین خوشحالی از شکست این تیم فوتبال را نمیتوان سطحینگری یا انحراف از مبانی فکری دانست!بسیار خوب. فرض کنیم آرژانتینِ میلی در جبهه مقابل ماست و اسپانیا در این لحظه مواضع بهتری نسبت به فلسطین دارد. اما باز هم مسئله من فوتبال نیست!مسئله من این است که شما در چه موقعیتی ایستادهاید و با چه ارتفاعی واکنش نشان میدهید؟طرف مقابل رهبر شما و دهها فرمانده نظامی، دانشمند و مقام و شهروند شما را ترور کرده، به کشور شما حمله کرده و زیرساختها و ساختار امنیتی و نظامیتان را هدف قرار داده. به نظر من در چنین موقعیتی، وقتی دستاوردهای واقعی و ملموس کم میشوند، طبیعی است که انسان رسانهها و یا جریان سیاسی برای حفظ روحیه، به زبان پیروزی پناه ببرند. اما خطر از جایی آغاز میشود که زبان پیروزی جای خود پیروزی را بگیرد. آنوقت شکست یک تیم فوتبال میشود پیروزی یک جبهه، یک کریخوانی میشود نبرد تمدنی و «هنوز نظام ما را ساقط نکردهاند» تبدیل میشود به سند پیروزی! (چنان که الان هم شده!)این فقط درباره فوتبال نیست. چندی پیش، وقتی کمپینی راه افتاد که «اگر جنگطلبید، خودتان بروید بجنگید»، چند چهره رسانهای به خوزستان رفتند تا پاسخ این کری را بدهند و این پاسخ را از صدا و سیمای خودشان منتشر کردند! مسئله این نیست که رفتن به خوزستان کار بدی است. مسئله این است که چرا یک جریان باید با هر کریخوانی، زمین بازی خود را عوض کند و به میدان طرف مقابل برود تا جواب او را بدهد؟ دشمن یک جمله میگوید و تو به حرکت درمیآیی. دشمن از چیزی خوشحال میشود و تو از شکست آن خوشحال میشوی. دشمن تصویری میسازد و تو به ساختن تصویر متقابل مشغول میشوی. این یعنی تو دیگر کنشگر نیستی؛ واکنشگر شدهای!در هشت سال جنگ، فرماندهان ما هر روز منتظر نبودند ببینند دشمن چه کریای خوانده تا پاسخش را بدهند. آنها تصمیم خودشان را میگرفتند، عملیات خودشان را طراحی میکردند و کار خودشان را میکردند. دشمن موضوع جنگ بود، اما معمار رفتار آنها نبود!اینجا دقیقاً مسئله «سطح» مطرح میشود.دشمن میتواند دشمن تو باشد؛ دولت آرژانتین میتواند در جبهه مقابل تو بایستد؛ اسرائیل میتواند دشمن تو باشد. دشمن حتی میتواند موضوع مواجهه تو را تعیین کند، اما سطح مواجهه تو را که تعیین نمیکند!قرآن اصلا نمیگوید چون مشرکان به خدا دشنام میدهند، شما هم به مقدسات آنها دشنام بدهید. میگوید: «وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ»؛ به معبودهای آنان دشنام ندهید، مبادا آنان از روی دشمنی و نادانی به خدا دشنام دهند. (انعام، ۱۰۸)این منطق یعنی اگر دشمن فحش ناموسی میدهد، تو فحش ناموسی نمیدهی. (که متاسفانه امروز شاهدش هستیم!) اگر او تو را تحقیر میکند، تو لزوماً با پایین آوردن خودت، او تحقیر نمیکنی (که متاسفانه بارها شاهدش بودیم) چرا؟ چون تو قرار بود چیز دیگری باشی!من از جریانی حرف میزنم که خود را ادامه یک سنت فکری و معنوی میداند. سنتی که مدعی است منابعش قرآن کریم، پیامبر(ص)، علی(ع) و امامان شیعه است و در آرای سیدجمال، اقبال، شریعتی و بهشتی، خمینی، و ... امتداد پیدا کرده است!این سنت قرار نبود به ما بیاموزد که هرچه دشمن کرد، خلافش را انجام بدهیم. قرار بود مبانی خودمان سطح رفتارمان را تعیین کند!مسئله من دفاع از آمریکا نیست و دفاع از جمهوری اسلامی هم بهعنوان یک قدرت سیاسی نیست. اتفاقاً اگر استبدادی را میبینیم، باید استبداد داخلی و امپریالیسم خارجی را هر دو ببینیم؛ هم سلطه جمهوری اسلامی بر مردم خودش و هم سلطه قدرتهای جهانی بر ملتهای ضعیفتر!ما بچههای انقلابیم و قرار بود با هر دو منطق درگیر باشیم: هم استبداد و هم استعمار؛ هم سلطه داخلی و هم سلطه خارجی!اما وقتی از جهان باورهای خودت عقب مینشینی، لزوماً یکباره بیاعتقاد نمیشوی. ممکن است همچنان از قرآن و پیامبر و علی و حسین و انقلاب و شهادت حرف بزنی، اما دیگر بر اساس آن جهان باور عمل نکنی!آنوقت هر روز منتظری ببینی طرف مقابل چه کرده تا بدانی تو چه بگویی، کجا بروی، از چه خوشحال شوی و به چه چیزی پاسخ بدهی؟یک روز منتقدین تو کری میخوانند و تو با دوربین به خوزستان میروی تا جوابشان را بدهی. یک روز دشمن از تیم فوتبالی حمایت میکند و تو از شکست آن تیم جشن میگیری. یک روز دشمن فحش میدهد و تو هم فحش میدهی. فردا روزی کمکم دیگر بر اساس مبانی خودت زندگی نمیکنی بلکه در واکنش به دشمن زندگی میکنی!(این را با احتیاط نوشتم چون من باور دارم همین امروز شرایط همین است!)بحث من فوتبال نیست. بحث من آرژانتین و اسپانیا نیست. بحث من حتی دفاع از دولت آرژانتین یا دولت اسپانیا نیست. بحث من این است که ما با چه سرمایهای وارد جهان شدیم و امروز در چه سطحی داریم واکنش نشان میدهیم؟حرف من درباره سقوط ما نیست. ما هنوز خودمان را بچههای انقلاب میدانیم و هنوز با استبداد و استعمار، هرجا که باشند، مسئله داریم.حرف من درباره ارتفاعی است که این جریان از آن سقوط کرده و وارد یا خارج شدن یک توپ به یک دروازه بین دو تیم فوتبال دو کشور دیگر، حالش را تغییر میدهد!الغریق یتشبث بکل حشیش... آدمی که در حال غرق شدن است [یا احساس میکند دارد غرق میشود]، به هر علف خشکی، چنگ میزند!@yaser_arab57
پستهای تلگرام — یاسر عرب
📚پرداختها برای نوشتافزار امروز به یک میلیارد و دویست و پنجاه میلیون تومان رسید تا این #کارخیر با هدف تامین مایحتاج تحصیلی ۳۰۰۰ دانشآموز چنین شرایطی را پشت سر بگذارد.این قصه تا شهریورماه ادامه دارد…جا نمانید…63934610254109586037697633640724 پرداخت مستقیم
📌قاصران و جاهلان و عاملانجبر محیطی برآمده از بیعملی و بدعملی زندانساز است، و کبوتر هم تحمل قفس را ندارد. از همین روی است که امروز بواسطه دوستان نزدیکم متوجه شدم بجز سورنا یکی دیگر از کودکان اوتیست نیز خودش را از بلندای منزل به پائین پرت کرده بوده و زندان بیعملان و بدعملان را به لقایشان بخشیده است.بیعملی و بدعملی ریشههای فردی و جمعی، اجتماعی و ساختاری دارند.بیعملی و بدعملی در مقام فردی در این بلبشوی آخرالزمانی اقتصادی عمدتا از سر ناتوانی و استیصال است، همچون والدین عزیز و دربند سورنا که هیولای استضعاف تحمیلی بال و پرشان را بسته بود و بقدری مشغولشان کرده بوده که دست آخر کبوتر پر نارستهشان را از آنها ستاند.سعیدروستایی در آخرین ساختهاش «زنوبچه» دادگاه اخلاقی اجتماعی باز کرد در کنکاش چرایی سقوط آزاد پسرکنوجوان که بیشباهت به ماجرا سورنا نیست، حداقل در بعد ساختاری.آری براستی چهکسانی جاهلان و قاصران و عاملان پرکشیدن سورنا نوجوان برخوردار از اوتیسم بودند؟بدعملی و بیعملی ساختاری چه دستگاهها و ارگانهایی عامل این درد بزرگ برای خانواده سورنا شد؟بدعملی چه کسانی در اولویت نشناسی و هزینه کرد ثروت عمومی ملت دربند در طرق غیرضرور عامل پر کشیدن سورنا شد؟نظاماجتماعی بعنوان یک عنصر پویا و ناآگاه به امرخیر تا کی قرار است دیگ شله بپزد و نذری بدهد و...اما نسبت به دردهای حقیقی دردمندان بی تفاوت باشد؟از آموزشوپرورش تا سازمانبهزیستی از سازمان اوقاف تا همه دیگر دستگاهها و کلان حاکمیت که از اربعین تا تجمعات خیابانی و غیره حضوری پررنگ و فعال و البته بیربط دارند، هرکدام بنا به قاعده فقهی حقوقی «تسبیب» چه نقشی در پرکشیدن سورناهای این سرزمین داشتند؟چرا اساسا امکان مردن در این خاک از حق حیات بسیار آسانتر و فراختر است؟چرا دروازههای مرگ اینگونه آسانباز شو هستند اما حتی پنجرههای رو به حیاط و حیات بجهت کمی زندگی بهتر قفل و زنجیر شدهاند؟خداوند به همه مادران و پدران داغدیده این سرزمین من جمله پدر و مادر سورنا صبر بدهد.و امید آنکه تلألو خورشید بار دیگر گرمای زندگی را به این سرزمین برگرداند.به یاسرعرب دوست عزیزم که از نزدیک دغدغه او بجهت حل مسئله اجتماعی اوتیسم را دیده و نظاره کردم نیز تسلیت میگویم.یاسرجان متاسفانه اینجا سرزمین خواستهها و تلاشهای نافرجام است، ولو خواستهها و تلاشهای غیرفردی بجهت فلاح اجتماعی.t.me/seyyedhashemfirouzi
خداحافظی!برای یه مدتی میرم!انشاالله نه برای همیشه... ولی فعلا برای مدتی از فضای مجازی فاصله میگیرم.این چند سال درباره خیلی چیزها نوشتم؛ درباره بچهها، توسعه ایران، رسانههای رسمی و غیر رسمی، بی پناهی بچههای اوتیسم، زیست جنسی ایرانیان، ناشنوایی اجتماعی، فقر زدایی، کار خیر، کودکی و توسعه، بلوچستان، دولت، جامعه و کلی چیز دیگه...همیشه فکر میکردم شاید اگر درباره چیزی درست و دقیق حرف بزنیم، اگر دیده بشه، اگر صدایی به جایی برسه، بالاخره یه اتفاقی بیفته....ولی این روزها، بعد از شنیدن صدای ضجههای مادری که بچهش رو از دست داده، به خودم نگاه کردم و دیدم که بیشتر از همیشه خستهام...شاید باید یه مدت ساکت باشم و فکر کنم. فکر کنم اصلاً این همه حرف زدن، این همه نوشتن و تحلیل کردن، کجا به درد میخوره و کجا فقط باعث میشه فکر کنیم داریم کاری میکنیم؟برای همین یه مدتی نه مینویسم، نه تحلیل میکنم، نه درباره چیزی نظر میدم...فکر میکنم باید مدتی برم، فکر کنم، ببینم بعدش واقعا میخوام دوباره حرف بزنم یا نه؟ویدئو برشی از مستند بلوچستان هست که سالها پیش تولید شد...@yaser_arab57
تجزیه ایران همینجاست؛ روی آسفالت خیابان! من در تهران، محله نوفلاح زندگی میکنم. محلهای معمولی؛ نه اعیاننشین است و نه حاشیهنشین. امکاناتش هم در حد یک محله متوسط و قابلقبول پایتخت است. یکی از همین امکانات معمولی، آسفالت خیابان بود. آسفالت خوبی داشت؛ نه…♨️اختلاف ۲۰ ساله امید به زندگی میان سیستان و بلوچستان و گیلان!براساس دادههای ثبت احوال، میانگین سن فوتشدگان در ایران در سال ۱۴۰۴، ۶۶.۸ سال بوده است. میانگین سن فوت مردان ۶۴.۰۸ سال و زنان ۷۰.۶۴ سال گزارش شده است.این شاخص در استانهای مختلف اختلاف قابلتوجهی دارد؛ بهطوری که میانگین سن فوت در سیستان و بلوچستان ۵۱.۶ سال، در خوزستان ۶۲.۹ سال، در گیلان ۷۱.۲ سال و در مازندران ۷۰.۷ سال بوده است.به این ترتیب، فاصله میان میانگین سن فوت در سیستان و بلوچستان و گیلان به حدود ۲۰ سال میرسد؛ شکافی قابلتوجه که نشاندهنده تفاوتهای عمیق منطقهای در وضعیت سلامت، شرایط اقتصادی و اجتماعی و کیفیت زندگی در کشور است.@yaser_arab57
سورنا هم پرکشید... اینجا راجع به او نوشته بودم. t.me/yaser_arab57/13621 و اینجا راجع به بیجایی بچههای اوتیسم. t.me/yaser_arab57/14151?single%D8%AC%D9%8… عرب سلام علیکم؛ مطلب اخیر شما درباره سورنا را خواندم و جگرم سوخت و آتش نگرانی بر جانم افتاد. زیرا منهم دارای فرزند اوتیست هستم و مجبورم برای اینکه از خانه تنها بیرون نرود در را قفل کنم. حتما با آنها برخورد داشته اید و دیده اید که چقدر مهربان هستند و وقتی آرام هستند، کوهی از احساس می شوند.جناب عرب! اگر کسی به معصومیت اعتقادی ندارد کافیست یک ساعت با این بچه ها بنشیند تا بفهمد گناه نکردن هم ممکن است و انسان می تواند به این درجه از معصومیت برسد. واقعا نمی دانم این بلا از کی بر ما نازل شد. تا قبل از اینکه خودم دارای فرزند اوتیست شوم، حتی اسم این عارضه را هم نشنیده بودم و هیچکس در دوست و آشنا و قوم و خویش را ندیده بودم که بگوید مثلا در فامیل ما کودک اوتیست هست.این موضوع را به تمام جامعه تعمیم دهید تا متوجه شوید که این بچه ها چقدر تنهایند و هیچکس بفکر آنها نیست. مشکل خود این بچه ها یکسو و پس زده شدن آنها در جامعه هم یکسوی دیگر.نظام درمان هم که کاری جز سرکیسه کردن خانواده های بینوای این کودکان ندارد و می توان گفت که هیچ طرح جامعی برای این دسته از افراد جامعه تدارک دیده نشده است.وضعیت خاص این کودکان باعث شده تا والدین و خانواده ها نیز از جامعه فاصله بگیرند و همین مسئله به افسردگی پدران و مادران این کودکان دامن زده است.جناب عرب! من لحظه لحظه مشتاقم تا هر چه سریعتر بمیرم و در پیشگاه خدا بایستم و از او بپرسم این کودکان چه گناهی داشتند که اینگونه آنها را آفریدی؟در نگاه مضطرب فرزندم آنگاه که اسباب بازی مورد علاقه اش را گم کرده و یا بو یا صدایی روی مخش رفته زجر و استیصال را حس می کنم و بندبند جگرم پاره میشود. ببخشید که این درد دل اینگونه طولانی شد. پرواز سورنای نازنین را به خانواده اش و شما تسلیت عرض می کنم. خوشا بحالش حالا شبها بی درد و اضطراب می خوابد.@yaser_arab57
درد، خیلی وقتها درد نیست، چون صرفا درد زندگی شخصی مدیران ما نیست!در ایران حدود ۱ تا ۱.۵ میلیون نفر دارای کمتوانی ذهنی هستند؛ اما تعداد افراد دارای اختلالات رشدی و شناختی ــ با احتساب اوتیسم، سندرم داون و سایر وضعیتهای مرتبط ــ بهمراتب بیشتر است و میتواند به چند میلیون نفر برسد....@yaser_arab57