آدم‌ها مقصد نیستن، همسفرن.

دیدین الکی به جنتی سخت می‌گرفتین؟ ایناها اینم هنوز هست.

هر نیازی محترمه. اما بعضی نیازها باید اونقدر گرسنه بمونن تا بمیرن! یک مرگ محترمانه.

زمان می‌بره تا این خونه‌، خونه بشه.

می‌دونستم خیلی خیلی خیلی سخته. ولی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی سخت شد.

یادمه مهرناز می‌گفت شاید باورت نشه اما در سی‌سالگی هم میشه احساسات جدیدی رو تجربه کرد که تا قبل از این نمیدونستی توی جهان وجود دارن. چیزی فراتر از غم و شادی و خشم و... و حالا من در ۳۱ سالگی، موندم چه کنم با این همه ناشناخته.

جهان‌بینی‌م جوری داره زیر و رو میشه انگار یه بوکسور حرفه‌‌ای گوشه‌ی رینگ گیرم آورده و بارها و بارها به سر بدون محافظم‌ مشت زده. مغزم داره توی سرم جابه‌جا می‌شه. دارم انسان بودن رو با تمام نقص‌ها و معجزه‌هاش می‌فهمم. می‌جنگم. با خودم. با دیگران. با محیطم‌ و با سرنوشت.