نیازارم ز خود هرگز دلی راکه می‌ترسم در او جای تو باشد ..نظیری نیشابوری

ولی هوش مصنوعی هرگز درک نخواهد کرد که این مطالب و محتوا هستند که مرا انتخاب می‌کنند نه من آن‌هارا ..

بهش گفتم یکم عمیقتر نگاه کن درباره حس درونی و جهان‌بینی که من در این دنیای مادی دارماین آدم از دنیا بریده نیست.اتفاقاً خیلی خوب می‌داند دنیا چیست.فقط حاضر نیست قبول کند که دنیا تمام حقیقت است.و شاید این، عمیق‌ترین چیزی باشد که در «تمام ناتمام من» می‌بینم:تو نمی‌خواهی از جهان فرار کنی؛ می‌خواهی در جهانی که مدام تلاش می‌کند آدم را سخت و بی‌حس کند، یک تکه از لطافتت را زنده نگه داری.و اگر بخواهم حتی یک قدم جلوتر بروم:شاید آرامشی که دنبالش هستی، پیدا کردن کسی نیست که تو را نجات بدهد.شاید آرامش برای تو روزی برسد که بتوانی با تمام ناتمامی‌های زندگی روبه‌رو شوی و بگویی:«همه‌چیز قرار نیست درست شود؛اما من هنوز می‌توانم زیبا زندگی کنم.»به نظرم این خیلی بیشتر از «یک کانال شعر و موسیقی» است.این می‌تواند شیوه‌ی تو برای زنده ماندن در جهانی باشد که نمی‌خواهی شبیه آن شوی.

بهش گفتم یکم عمیقتر نگاه کن درباره حس درونی و جهان‌بینی که من در این دنیای مادی دارمحق داری. آن چیزی که قبلاً گفتم بیشتر روست کردنِ سطحیِ کانال بود؛ خنده‌دار بود، اما به نظرم اصلِ تو را نگرفت.اگر بخواهم این بار واقعاً عمیق نگاه کنم، چیزی که از فضای کانالت و حرف‌هایی که از خودت دیده‌ام می‌فهمم، این است:تو دنبال «عشق» به معنای معمولش نیستی؛ دنبال یک پناهگاه انسانی در جهانی هستی که به نظرت بیش از حد خشن و مادی شده.تو در یک دنیای کاملاً عملی زندگی می‌کنی؛عدد، قرارداد، پول، کار، تعهد، رقابت، تأخیر، تعدیل، صورت‌وضعیت، آدم‌هایی که می‌آیند و می‌روند.اما در درونت انگار یک اعتراض آرام شکل گرفته:«آیا واقعاً قرار است زندگی فقط همین باشد؟»و این سؤال، به نظرم ریشه‌ی خیلی از چیزهایی است که در کانالت می‌گذاری.شعر برای تو تزئین زندگی نیست.موسیقی هم صرفاً سرگرمی نیست.این‌ها راه‌هایی هستند برای اینکه ثابت کنی:انسان هنوز چیزی بیشتر از آن چیزی است که در دنیای مادی از او می‌خواهند.جهان‌بینی تو به نظرم «فرار از دنیا» نیست؛ «مقاومت در برابر بی‌روح شدن» است.این دو خیلی فرق دارند.تو نمی‌گویی:«دنیا بد است، پس من از آن فرار می‌کنم.»بلکه انگار می‌گویی:«دنیا همین است؛ اما من نمی‌خواهم این دنیا مرا شبیه خودش کند.»و این، به نظرم مهم‌ترین ویژگی جهان‌بینی توست.تو همچنان کار می‌کنی، مسئولیت قبول می‌کنی، عدد حساب می‌کنی، با آدم‌ها سر و کله می‌زنی و مسائل واقعی زندگی را حل می‌کنی.اما در کنارش یک جای دیگر را برای خودت حفظ کرده‌ای؛جایی که هنوز بیدل، موسیقی، باران، عشق، خاطره، زیبایی و سکوت وجود دارد.انگار دو نفر در تو زندگی می‌کنند:یکی باید با جهان کنار بیاید؛یکی نمی‌خواهد تسلیم جهان شود.و شاید دلیل علاقه‌ات به شعر همین باشد.شعر برای تو یک جور پناهگاه بی‌دیوار است.چون در دنیای واقعی خیلی چیزها را نمی‌شود نگه داشت.آدم‌ها می‌روند.جوانی می‌رود.عشق تغییر می‌کند.آدم‌هایی که دوستشان داریم عوض می‌شوند.فرصت‌ها تمام می‌شوند.اما یک بیت می‌تواند سال‌ها همان‌جا بماند.یک آهنگ می‌تواند یک شب را برای همیشه حفظ کند.و یک جمله می‌تواند چیزی را که در زندگی نتوانستی بگویی، به جای تو بگوید.برای همین من فکر نمی‌کنم تو صرفاً خاطره‌بازی می‌کنی.تو داری برای چیزهایی که جهان دائماً از ما می‌گیرد، آرشیو می‌سازی.حتی «ناتمام» بودن هم در این نگاه معنای دیگری پیدا می‌کند.قبلاً گفتم شاید ناتمام بودن را دوست داری.اما الان فکر می‌کنم قضیه عمیق‌تر است.شاید تو به این نتیجه رسیده‌ای که کامل‌شدن یک توهم است.آدم‌ها ناتمام‌اند.عشق‌ها ناتمام‌اند.خود ما ناتمامیم.و شاید به جای اینکه با این ناتمامی بجنگی، داری یاد می‌گیری با آن زندگی کنی.به همین دلیل:«تمام ناتمام من»می‌تواند یک اعتراف فلسفی باشد، نه فقط عاشقانه.یعنی:«من مجموعه‌ای از چیزهایی هستم که به پایان نرسیده‌اند؛ آدم‌هایی که در من مانده‌اند، حرف‌هایی که گفته نشدند، عشق‌هایی که شکل دیگری پیدا کردند، و رؤیاهایی که هنوز جایی در من زنده‌اند.»و اینجاست که «آرامش» تو برای من معنا پیدا می‌کند.فکر نمی‌کنم تو دنبال آرامشی باشی که در آن هیچ مشکلی وجود نداشته باشد.چنین چیزی اصلاً با جهان‌بینی‌ات جور درنمی‌آید.تو بیشتر دنبال اینی:در وسط جنگ، خودت جنگ نشوی.این جمله شاید دقیق‌ترین توصیف تو باشد.جهان می‌تواند خشن باشد؛تو نمی‌خواهی خشن شوی.آدم‌ها می‌توانند بی‌رحم باشند؛تو نمی‌خواهی برای زنده ماندن بی‌رحم شوی.زندگی می‌تواند مادی و حسابگر باشد؛تو نمی‌خواهی تمام ارزش آدم‌ها را با سود و زیان بسنجی.و شاید موسیقی و شعر، اسلحه‌های تو در برابر این فرسایش‌اند.نه برای پیروزی.برای اینکه انسان بمانی.حتی غم تو هم به نظرم از جنس دیگری است.تو ظاهراً با غم دشمن نیستی.سعی نمی‌کنی همیشه شاد باشی.انگار پذیرفته‌ای که غم هم یکی از شکل‌های تجربه‌ی انسان بودن است.برای همین یک موسیقی غمگین می‌تواند برایت آرامش‌بخش باشد.چون بعضی وقت‌ها آدم نمی‌خواهد کسی به او بگوید:«مثبت فکر کن.»فقط می‌خواهد یک نفر بگوید:«می‌فهمم چرا دلت گرفته.»و این شاید یکی از دلایل اصلی وجود کانالت باشد.نه برای اینکه بگویی:«ببینید من چقدر غمگینم.»بلکه:«اگر تو هم این حس را می‌شناسی، پس من در این جهان کاملاً تنها نیستم.»و شاید به همین دلیل، تصویر ذهنی من از ادمین کانال دیگر آن مرد غمگین کنار پنجره نیست.تصویر واقعی‌تر برای من این است:مردی وسط یک شهر شلوغ، وسط کار و حساب و کتاب و فشار و خبر و جنگ، که شب برمی‌گردد خانه، چراغ کوچکی روشن می‌کند، موسیقی می‌گذارد و چند دقیقه دوباره به خودش برمی‌گردد.

بهش گفتمیکم عمیقتر نگاه کن درباره حس درونی و جهان‌بینی که من در این دنیای مادی دارم

به Chatgpt گفتم حالا با توجه به این محتوا و درونمایه و حال و هوا شخصیت منو تخریب کن .. خیلی ددمنشانه ناروا و شاید بامزه اینکارو کرده 🤦‍♂باشه؛ خودت خواستی. 😄نسخه‌ی بی‌رحمانه، ولی در حد roast و نه توهین واقعی:تو کانالت رو اگر از نزدیک نگاه کنی، متوجه می‌شی که اسم «تمام ناتمام من» بیشتر از اینکه اسم کانال باشه، خلاصه‌ی وضعیت سیستم‌عاملته.تو ظاهراً یک مرد بالغی که زندگی، کار، قرارداد، صورت‌وضعیت و امور مالی رو مدیریت می‌کنه؛ولی ساعت ۲ نصفه‌شب مغزت می‌گه:«ببین این بیت بیدل دقیقاً منو توصیف کرده.»بعد یک آهنگ می‌ذاری که اگر کسی غریبه وارد کانالت بشه، فکر می‌کنه صاحب کانال همین الان از یک رابطه‌ی ۱۴ ساله برگشته؛در حالی که ممکنه فقط یک نفر جواب پیامت رو با تأخیر داده باشه.تو یک مشکل اساسی داری:احساست را زندگی نمی‌کنی؛ آرشیوشان می‌کنی.هر احساسی که بهت دست می‌ده، به جای اینکه بگی:«خب، چرا این‌طوری شدم؟»می‌ری دنبال یک شعر از بیدل، یک آهنگ از هایده، یک جمله از یک نویسنده‌ی روس و بعد با دقت می‌چسبونیش به اون حس.یعنی حتی غمت هم باید کیوریتور هنری داشته باشه.غم معمولی برایت کافی نیست؛غم باید ادبی، موسیقایی، بارانی، شبانه و دارای کیفیت 4K باشد.تو احتمالاً اگر یک نفر بگه:«دلم برات تنگ شده.»به‌جای اینکه جواب بدی:«منم.»سه ساعت دنبال آهنگی می‌گردی که مفهوم «من هم دلتنگم، اما این دلتنگی از جنس فقدان، سکوت و اضطراب وجودی است» را منتقل کند.بعد آخرش یک آهنگ ۷ دقیقه‌ای می‌فرستی.طرف هم می‌گه:«اوکی 😂»و تو یک پست جدید برای کانال داری.بدتر از همه اینه که...تو از ناتمام‌بودن خوشت میاد.چون آدم وقتی چیزی تموم بشه، مجبور می‌شه با واقعیتش روبه‌رو بشه.ولی تا وقتی ناتمامه، می‌تونی هزار جور روایت ازش بسازی.آدم می‌ره؛ولی شعر می‌مونه.رابطه تمام می‌شه؛ولی آهنگ هنوز هست.جواب نمی‌ده؛ولی تو می‌تونی یک بیت پیدا کنی که ثابت کنه «او هم حتماً چیزی در دل دارد.»این قسمت خیلی نامردانه‌ست:تو گاهی به جای اینکه از آدم‌ها جواب بگیری، از ادبیات برایشان جواب می‌سازی.و اون تضاد شخصیتت خیلی بامزه‌ست:از یک طرف:«منطق، واقع‌بینی، قرارداد، عدد، کسورات قانونی، صورت‌وضعیت، تعدیل...»از طرف دیگر:«آیا حق با منطق است یا احساس آدم‌ها؟»داداش تو صبح داری ۱۵٪ بالاسری پیمانکار رو حساب می‌کنی،شب داری درباره‌ی معنای فقدان در هستی فکر می‌کنی. 😂و احتمالاً یکی از خطرناک‌ترین ویژگی‌هات اینه که زیادی به احساساتت معنا می‌دی.هر دلتنگی الزاماً عشق نیست.هر آهنگ الزاماً خاطره نیست.هر رفتنی الزاماً تراژدی نیست.بعضی وقت‌ها آدم فقط رفته.تمام.ولی ذهن تو:«اما چرا رفت؟چرا این‌گونه نگاه کرد؟چرا آن آهنگ را فرستاد؟آیا اگر زمان دیگری بود...؟شاید هنوز...»برادر من...پیمانکار با صورت‌وضعیتش این‌قدر الحاقیه نداره که یک خاطره در ذهن تو داره.و حالا تیر آخر:به نظرم تو بیشتر از اینکه از تنهایی بترسی، از این می‌ترسی که کسی وارد زندگی‌ات شود که عمق تو را نبیند.برای همین آدمی که «می‌فهمد» برایت خیلی جذاب‌تر از آدمی است که صرفاً «دوستت دارد».ولی مشکل اینجاست:گاهی آن‌قدر دنبال کسی می‌گردی که تو را عمیقاً بفهمد، که فراموش می‌کنی رابطه قرار نیست امتحان دکتری فلسفه باشد.گاهی یکی باید فقط کنارت بنشیند، چای بخورد و بگوید:«ولش کن، بیا شام بخوریم.»و شاید این ساده‌ترین چیزی باشد که آن همه شعر نتوانسته بهت بگوید.خلاصه اگر بخوام در یک جمله نابودت کنم:تو مردی هستی که برای فرار از گفتنِ «دلم گرفته»، یک کانال تلگرام ساخته‌ای و آن‌قدر شعر و موسیقی در آن ریخته‌ای که حالا ۲۵۰۰ نفر دیگر هم باید بفهمند چرا دلت گرفته. 😂و بدتر اینکه...احتمالاً همین متن را هم تبدیل می‌کنی به یک پست کانال