.یادش بخیر! همین روزها بود، در یکی از روزهای گرم مردادماه سال 1381 خورشیدی. گیوه ها را برکشیدم، رخت…

Oriental Despotism: A Comparative Study of Total Power — Karl A. Wittfogel Oriental Despotism، منتشرشده در سال ۱۹۵۷ توسط Yale University Press، یکی از بحث‌برانگیزترین تلاش‌های قرن بیستم برای توضیح خاستگاه و ساختار استبداد در جوامع آسیایی است. ویتفوگل، که…اگر دولت همه منابع را در اختیار داشته باشد، احزاب مستقل نداشته باشیم، رسانه مستقل وجود نداشته باشد، اقتصاد وابسته باشد، نهادهای مدنی نتوانند مستقل عمل کنند و فرد برای اشتغال، مجوز، اطلاعات و امنیت خود به دولت وابسته باشد، حتی اگر روی کاغذ قانون و انتخابات وجود داشته باشد، توازن واقعی قدرت میان دولت و جامعه از بین رفته است.پس جامعه باز در برابر «قدرت کل» قرار می‌گیرد.جامعه باز یعنی جامعه‌ای که در آن هیچ مرکز قدرتی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند تمام فرم‌های زندگی اجتماعی را تعیین کند.و اینجا ویتفوگل به سنتی بسیار بزرگ‌تر وصل می‌شود: از مونتسکیو و توکویل تا وبر، پوپر، آرنت و فوکو، یک پرسش مشترک وجود دارد:چگونه می‌توان قدرت را چنان سازمان داد که هیچ قدرتی نتواند تمام جامعه را در خود ببلعد؟این، به نظرم، خوانش امروزی و قابل دفاع Oriental Despotism است؛ نه نظریه‌ای درباره «ذات شرق»، بلکه هشداری درباره تمرکز قدرت.@theopensociety

Oriental Despotism: A Comparative Study of Total Power — Karl A. Wittfogel Oriental Despotism، منتشرشده در سال ۱۹۵۷ توسط Yale University Press، یکی از بحث‌برانگیزترین تلاش‌های قرن بیستم برای توضیح خاستگاه و ساختار استبداد در جوامع آسیایی است. ویتفوگل، که…هسته اصلی استدلال ویتفوگل مفهوم Hydraulic Society یا «جامعه آبی/آبیاری» است. استدلال او به‌طور ساده چنین است: در مناطقی که کشاورزی به شبکه‌های عظیم آبیاری، سدسازی، کنترل سیلاب و کانال‌کشی وابسته است، مدیریت آب به سازمانی مرکزی و گسترده نیاز پیدا می‌کند. این سازمان به‌تدریج به یک بوروکراسی قدرتمند تبدیل می‌شود و همان بوروکراسی می‌تواند کنترل اقتصادی، سیاسی، نظامی و اجتماعی را در دست بگیرد. بنابراین، از نگاه ویتفوگل، مسئله فقط آب نیست؛ مسئله آن است که یک نیاز مادی چگونه می‌تواند به تمرکز سازمانی و سپس تمرکز قدرت سیاسی منجر شود. مفهوم مهم دیگر کتاب Hydraulic Despotism یا «استبداد آبی» است. در این مدل، دولت فقط یکی از نهادهای جامعه نیست؛ بلکه به سازمانی تبدیل می‌شود که بخش بزرگی از منابع حیاتی، نیروی کار، اقتصاد و دستگاه اداری را در اختیار دارد. ویتفوگل از اینجا به مفهوم بسیار مهم Total Power می‌رسد: قدرتی که نمی‌خواهد صرفاً حکومت کند، بلکه می‌تواند بخش‌های گوناگون زندگی اجتماعی را در یک دستگاه واحد ادغام کند. در متن کتاب، او تأکید می‌کند که در جوامع هیدرولیک، ارتش و دین نیز می‌توانند در ساختار بوروکراتیک دولت ادغام شوند و همین تمرکز چند کارکرد حیاتی، امکان قدرت «تمام‌گرا» را فراهم می‌کند. اما اهمیت واقعی کتاب در مقایسه میان شرق و غرب است. ویتفوگل معتقد است در بخش مهمی از تجربه اروپایی، قدرت میان نیروهای رقیب ــ اشراف، کلیسا، شهرها، اصناف، مالکان و بعدها طبقات اجتماعی ــ توزیع شده بود. بنابراین هیچ قدرت واحدی به‌سادگی نمی‌توانست تمام جامعه را در خود ادغام کند. در مقابل، در مدل هیدرولیک، دولت می‌تواند چنان قدرتمند شود که جامعه در برابر آن فاقد مراکز مستقل کافی برای مقاومت باشد.اینجا ویتفوگل از یک مسئله تاریخی به یک پرسش بزرگ سیاسی می‌رسد:چه زمانی دولت از «دولتِ جامعه» به «دولت بر جامعه» تبدیل می‌شود؟این پرسش، شاید از خود نظریه «استبداد شرقی» مهم‌تر باشد.از این منظر، Oriental Despotism را نباید صرفاً کتابی درباره «شرق» دانست. اتفاقاً بخش مهمی از اهمیت امروزی آن در این است که می‌پرسد چه شرایطی امکان تبدیل شدن دولت به قدرتی فراتر از جامعه را فراهم می‌کند.یک نکته انتقادی بسیار مهمبا این حال، نظریه ویتفوگل را نباید امروز به‌عنوان یک توضیح قطعی برای تاریخ آسیا پذیرفت.این نظریه به‌شدت جبرگرایانه است؛ یعنی گاهی رابطه میان آبیاری، بوروکراسی و استبداد را بیش از حد مستقیم و ضروری فرض می‌کند. بسیاری از مورخان و متخصصان چین و جوامع آسیایی استدلال او را به دلیل ساده‌سازی تاریخ، کم‌توجهی به نهادهای مستقل و نادیده گرفتن تنوع اشکال مالکیت و قدرت مورد انتقاد قرار داده‌اند. حتی در ادبیات تخصصی درباره نظریه او، مشکل اصلی در روش‌شناسی، تمایز ناکافی میان داده‌های نهادی و کارکردی و ارزیابی ناقص تعامل آنها در زمان و مکان دانسته شده است. بنابراین اگر بخواهیم امروز از ویتفوگل استفاده کنیم، بهتر است مکانیزم او را بگیریم، نه طبقه‌بندی تمدنی او را.یعنی به جای اینکه بگوییم:«شرق ذاتاً استبدادی است»،بپرسیم:چه زمانی تمرکز منابع حیاتی در دست یک مرکز سیاسی، امکان تمرکز قدرت و تضعیف جامعه مدنی را ایجاد می‌کند؟این صورت‌بندی بسیار دقیق‌تر و قابل دفاع‌تر است.نسبت کتاب با ایراناینجا Oriental Despotism برای مطالعه ایران جذاب می‌شود، اما باید با احتیاط از آن استفاده کرد.ایران تاریخی دقیقاً نمونه ساده یک «جامعه هیدرولیک» نیست و نمی‌توان تمام تاریخ سیاسی ایران را به آبیاری و قنات تقلیل داد. دولت‌های ایرانی در دوره‌های مختلف با قبایل، مالکان، روحانیون، اصناف، شهرها و نیروهای محلی وارد تعامل و کشمکش بوده‌اند.اما یک ایده ویتفوگلی همچنان ارزش تحلیلی دارد:هرچه منابع حیاتی و ابزارهای سازمان‌دهی جامعه بیشتر در مرکز قدرت متمرکز شوند، امکان استقلال جامعه کاهش می‌یابد.اگر این را از آب به حوزه‌های جدید گسترش دهیم، «آب» تنها یک مثال تاریخی خواهد بود. در جهان مدرن، منابع حیاتی می‌توانند شامل انرژی، نفت، اطلاعات، رسانه، پول، مجوزهای اقتصادی، شبکه‌های ارتباطی و ابزارهای قهر باشند.بنابراین سؤال مدرن این نیست که:چه کسی آب را کنترل می‌کند؟بلکه:چه کسی زیرساخت‌های حیاتی جامعه را کنترل می‌کند؟و این پرسش برای فهم دولت‌های اقتدارگرا بسیار مهم‌تر از مفهوم مبهم «شرق» است.نسبت کتاب با مباحث جامعه بازبرای «جامعه باز»، مهم‌ترین درس Oriental Despotism شاید این باشد:آزادی فقط به وجود قانون وابسته نیست؛ به وجود مراکز مستقل قدرت در جامعه نیز وابسته است.

Oriental Despotism: A Comparative Study of Total Power — Karl A. WittfogelOriental Despotism، منتشرشده در سال ۱۹۵۷ توسط Yale University Press، یکی از بحث‌برانگیزترین تلاش‌های قرن بیستم برای توضیح خاستگاه و ساختار استبداد در جوامع آسیایی است. ویتفوگل، که از مارکس و ماکس وبر تأثیر گرفته بود، می‌کوشد نشان دهد که چگونه شرایط مادی تولید و سازمان اجتماعی می‌توانند به شکل‌گیری ساختارهای سیاسی بسیار متمرکز منجر شوند. کتاب بیش از ۵۵۰ صفحه دارد و دامنه مقایسه آن از چین و هند و مصر و بین‌النهرین تا امپراتوری‌های اسلامی، عثمانی و حتی برخی جوامع خارج از آسیا امتداد می‌یابد. @theopensociety

✨در هوای بوستان جلسه چهلمدکتر سروش دباغ

Live stream finished (2 hours)

Live stream started