راجبش گریه نمی‌کنم ولی خب غذا هم نمی‌خورم، درست نمی‌خوابم، با کسی هم حرف نمی‌زنم.

معمولا اجازه میدم آدما به طور مکرر منو ناامید کنن تا لحظه‌ی حذف کردنشون هیچ شک و تردیدی به دلم راه ندم.

ادمای حسود هرچقدرم که بخوان جلوی دهنشونو بگیرن حسادت از چشاشون میزنه بیرون، لوزرای حسود.

من ک میدونم دروغ میگی حالا هی فکر کن که زرنگی و من نفهمیدم.

در اخر همه ادما تبدیل میشن به یه برگه از دفترچه خاطراتت یا یه چت با چت جی پی تی.

من سعى ميكنم جدى نگیرم ولى متاسفانه موهام، معدم، قفسه سینم و سرم خیلی جدى می‌گیرن.

آدما با زبونشون که هیچی، با چشماشونم بهت دروغ میگن.