داستان شکل گیری کارگاه «تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی» - بخش چهارمچرا کار می‌کنیم؟در مسیر جستجو ب…

از فردا چهارشنبه ساعت ٨ صبحتفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی: از خودشناسی و جستجوی معنای زندگی، تا هدف گذاری و تصمیم‌گیری در جهانی پرشتاب و پیچیده(کارگاه آموزشی آنلاین)تسهیلگر کارگاه: محمدعلی اسماعیل زاده اصلمدیر مرکز مطالعات سیستم‌های اقتصادی و اجتماعی دانشگاه صنعتی شریفزمان برگزاری:روزهای ۲۱ تا ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ساعت ۸ تا ۱۲ صبح و ۱۵ تا ۱۹ عصر فرم ثبت نام در کارگاه:Life Path Design@systemsthinking@stlearning

داستان شکل گیری کارگاه «تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی» - بخش پنجمگفتگو با دیگران در مورد دلایل کار کردنشان، به تدریج کمک کرد به اهمیت واژه و مفهوم «معنا» در زندگی پی ببرم.کسانی که کارشان برایشان معنا داشت، تجربه کاری بهتری داشتند و دیگرانی که معنا را در کار و زندگی از دست داده بودند، به سمت فرسودگی و افسردگی پیش می‌رفتند.فعالیت «دو راهی راننده تاکسی» را بر همین مبنا طراحی کردم.فردی از راننده تاکسی می‌خواهد هر روز بدون اینکه کسی را سوار کند، از ابتدا به انتهای خط تاکسی برود و برگردد و هر روز دستمزدش را دو برابر دریافت کند، بدون اینکه مسافری داشته باشد.به این ترتیب، دیگر مساله فقط انجام کار یا سختی آن نیست. راننده تاکسی دارد هر روز همان کار قبلی را انجام می‌دهد، اما معنا را از کار او گرفته‌ایم.- شما اگر به جای این راننده تاکسی باشید، تا چند روز، چند هفته، چند ماه، یا چند سال حاضر هستید به این کار ادامه دهید؟افسانه سیزیف هم بر همین مبنا کنار دو راهی راننده تاکسی قرار گرفت.کار بیهوده‌ای که خدایان به عنوان شکنجه برای سیزیف قرار دادند و سنگی که هر روز باید بالای کوه ببرد و در پایان روز به پایین خواهد غلطید و فردایی که دوباره باید همین کار تا پایان جهان تکرار شود...همینجا بود که آن سه نفر معنایی که به کارشان می‌دادند اهمیت پیدا کرد.کسی که آجر روی آجر می‌گذاشت؛ دیگری که مشغول ساختن دیوار بود؛ و آن دیگری که در حال ساخت «مدرسه» بود.هر سه یک کار انجام می‌دادند، اما معنای کار برای آنها متفاوت بود.و چه کسی است که نداند حال آنها و کیفیت کار آنها چگونه می‌تواند با این تغییر معنا متفاوت شود.و مشکل این است که در جامعه کاری امروز، ارتباط کاری که انجام می‌دهیم با نتایجی که آن کارها به وجود می‌آورند را از دست داده‌ایم. میلیون‌ها نفر هر روز در سازمان‌های امروزی در حال انجام کارهایی هستند که نتایجش برایشان مشخص نیست. بسیاری از افراد کار خودشان را بیهوده و بی‌اثر می‌بینند و فکر می‌کنند مانند سیزیف به نفرین خدایان دچار شده‌اند...مشکل من با تجارت فولاد هم همین بود.تجارت فولاد دیگر معنایش را برای من از دست داده بود.اینکه من هزار تن فولاد بیشتر یا کمتر بفروشم، نه معنایی برای من داشت و نه تغییری در زندگی دیگران ایجاد می‌کرد. افراد بسیاری بودند که می‌توانستند این کار را انجام دهند. این کار برای من دیگر تنها می‌توانست «پول» داشته باشد. و واقعیت این بود که پول را کمی کمتر یا بیشتر، از راه‌های دیگری هم می‌شد به دست آورد...شما هم در این زمینه تجارب مشابهی دارید؟شما در کارهایی که انجام می‌دهید، چه معنایی می‌بینید؟اگر آن معنا را از کارتان بگیرند، باز هم حاضر هستید ادامه دهید؟این داستان ادامه دارد...اطلاعات بیشتر در مورد این کارگاه:Life Path Design@stlearning@systemsthinking

‌تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی: از خودشناسی و جستجوی معنای زندگی، تا هدف گذاری و تصمیم‌گیری در جهانی پرشتاب و پیچیده(کارگاه آموزشی آنلاین)اگر قصد دارید به مسیر زندگی‌تان دوباره فکر کنید یا مسیر زندگی‌تان را تغییر دهید، این کارگاه برای شماست. @systemsthinkingدر این کارگاه با تلفیق مفاهیم تفکر سیستمی، تفکر طراحی، روان‌شناسی، فلسفه، مدیریت و علوم تصمیم‌گیری، چارچوبی عملی برای طراحی زندگی ارائه می‌کنیم و به دنبال این هستیم که یاد بگیریم چگونه به جای واکنش نشان دادن به اتفاقات، زندگی خود را آگاهانه و مبتنی بر شناخت عمیق از خود و محیط پیرامون‌مان طراحی کنیم و از قدرت سیستم‌ها برای رسیدن به اهداف‌مان استفاده کنیم.@stlearningتسهیلگر کارگاه: محمدعلی اسماعیل زاده اصلمدیر مرکز مطالعات سیستم‌های اقتصادی و اجتماعی دانشگاه صنعتی شریفزمان برگزاری:روزهای ۲۱ تا ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ساعت ۸ تا ۱۲ صبح و ۱۵ تا ۱۹ عصر فرم ثبت نام در کارگاه:Life Path Design

سوال نوزده میلیون دلاری🔹داستان شکل گیری کارگاه «تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی» - بخش سومهمزمان با جستجوی مسیری برای پاسخ به این سوال که «چطور می‌توانیم رضایتمندی بیشتری از زندگی داشته باشیم»، با دوستان گروه آموزشی و پژوهشی آسمان در دانشگاه صنعتی شریف (گروه پژوهشی تفکر سیستمی) مشغول مطالعه کتاب «مدرسه‌های یادگیرنده» بودیم.عنوان یکی از بخش‌های کتاب این بود: سوال ١٩ میلیون دلاریسوال در مورد هدف مدرسه و هدف آموزش بود.سوال را برای خودمان به این صورت بازنویسی کردیم:چرا ما سالهاست که بخشی از زمان خودمان را به یادگیری تفکر سیستمی و آموزش آن در مدارس اختصاص داده‌ایم؟هدف این بوده که بچه‌ها تفکر سیستمی یاد بگیرند؟فقط همین؟ تفکر سیستمی یاد بگیرند که چه؟نه، ما فقط نمی‌خواستیم تفکر سیستمی آموزش دهیم، چون «تفکر سیستمی چیز خوبی است».هدف ما ساختن جامعه‌ای بود که در آن مردم «بهتر فکر می‌کنند و بهتر تصمیم می‌گیرند».آموزش تفکر سیستمی در مدارس، کاری بود که برای رسیدن به این هدف شروع کرده بودیم.سوال بعدی: تصمیم بهتر چه تصمیمی است؟ما که نمی‌خواهیم بگوییم یک تصمیم درست وجود دارد و همه باید به همان جواب برسند. افراد مختلف بسته به اهدافی که دارند، ممکن است به تصمیم‌های مختلفی برسند و همچنان تصمیم‌شان درست باشد.جواب: تصمیمی که باعث شود افراد به «اهدافی که در زندگی دارند» برسند.سوال بعدی: آیا اگر افراد جامعه به اهدافی که در زندگی مشخص کرده‌اند برسند، ما به هدفی که از آموزش داشته‌ایم می‌رسیم؟جواب: نه، چون بسیار دیده‌ایم که افراد وقتی به اهدافشان می‌رسند، متوجه می‌شوند که هدف مناسبی انتخاب نکرده بودند و از نتیجه راضی نیستند؛ یا در مسیر رسیدن به هدف، آنقدر به خودشان و دیگران آسیب می‌زنند که دیگر رسیدن به آن هدف قابل توجیه نیست.سوال بعدی: پس هدف خوب چه هدفی است؟ چطور هدف هایی انتخاب کنیم که اگر به آنها رسیدیم، از انتخاب آن اهداف پشیمان نباشیم؟چطور اهداف‌مان را مشخص کنیم تا در نهایت به رضایتمندی از زندگی‌مان و مسیری که در زندگی طی کرده‌ایم برسیم؟به نظر می‌رسید پاسخ به این سوال‌ها، بتواند یک قدم دیگر ما را در مسیر این جستجو به پیش ببرد...این داستان ادامه دارد...پی نوشت: این متن در ادامه داستان شکل گیری کارگاه تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی آمده برای مشاهده قسمت‌های قبل از این لینک‌ها می‌توانید استفاده کنید:بخش اول: چرا حال دل‌مان خوب نیست؟https://t.me/stlearning/539بخش دوم: نداشتن«واژه» برای فهم مسألهhttps://t.me/stlearning/540اطلاعات بیشتر در مورد این کارگاه:Life Path Design@stlearning@systemsthinking

🔹داستان شکل گیری کارگاه «تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی» - بخش دومگاهی مشکل فقط نداشتن راه حل نیست، نداشتن واژه مناسب برای فهم مساله است.به خصوص زمانی که در مورد خودمان و احساسات‌مان می‌خواهیم فکر کنیم...وقتی تصمیم گرفتم در مورد این مشکل که چرا با وجود رسیدن به مظاهر موفقیت، حالمان خوب نبود، مطالعه کنم، اولین مشکل این بود که واژه‌های مناسبی برای فهم و بیان مشکل و جستجوی راه حل آن بلد نبودم.ذهن ما در اغلب موارد برای انجام فرآیند تفکر نیاز به «واژه» دارد. در این حالت ذهن مثل یک موتور جستجو عمل می‌کند. وقتی می‌خواهیم در مورد موضوعی فکر کنیم، معمولا با یک واژه یا مفهوم شروع می‌کنیم. و بعد ذهن واژه‌ها، مفاهیم و تجربه‌های مرتبط را از حافظه فراخوانی می‌کند. به این ترتیب ذهن مجموعه‌ای از مفاهیم مرتبط را کنار هم قرار می‌دهد و با کشف ارتباط بین آنها، شروع به استنتاج می‌کند و به تدریج به فهمی در مورد مساله و راه حل‌های آن می‌رسد.اما وقتی واژه برای یک موضوع نداشته باشیم، این فرآیند حتی شروع هم نمی‌شود...اولین واژه‌ای که به نظرم به این مشکل مرتبط رسید «شادی» بود.پس شاید مشکل این هست که ما شاد نیستیم.اگر ما با این همه موفقیت‌هایی که به دست آورده‌ایم شاد نیستیم، پس چه کسی شاد است؟رفتم سراغ اینترنت و مطالعه مقالات.متوجه شدم شاخصی به نام شادی وجود دارد که کشورهای مختلف را با آن مقایسه می‌کنند.Happiness Indexکشورهای بالای لیست کشورهای ثروتمندی مثل منطقه اسکاندیناوی و سنگاپور بودند.اما این تنها شاخص و رتبه بندی در مورد شادی نبود.رتبه بندی دیگری دقیقا به همین نام وجود داشت که در آن فیلیپین رتبه اول بود.دقیق‌تر مطالعه کردم:رتبه بندی اول فرض کرده بود که شادی نتیجه سه متغیر است:«درآمد»، «امید زندگی» و «میانگین سال‌های آموزش»اما رتبه بندی دوم به سراغ مردم رفته بود و از آنها پرسیده بود که چقدر از زندگی خودشان «رضایت» دارند.این برای من کشف بزرگی بود:این کشورهای ثروتمند نبودند که بالاترین رضایت از زندگی را داشتند.بلکه فیلیپین با نزدیک به صد میلیون نفر جمعیت و طبیعتی سخت، و با درآمد سرانه نسبتا پایین، بیشترین رضایتمندی از زندگی را داشت.حالا واژه دوم را پیدا کرده بودم: «رضایت از زندگی»حالا دیگر نباید به دنبال این می‌گشتم که «چطور یک موفقیت دیگر به دست آورم» یا «چه کار کنم که یک مقدار شادی بیشتر به دست بیاورم»باید می‌فهمیدم که چه چیزهایی رضایت از زندگی را شکل می‌دهند.و مشکل این بود که رضایت از زندگی از درآمد بالا و تحصیلات عالی و سایر موفقیت‌هایی که ما معمولا به دنبال آنها بودیم به دست نمی‌آمد.درنتیجه باید مسیر جدیدی برای جستجوی مساله و راه حل طی می‌کردم... این داستان ادامه دارد...اطلاعات بیشتر در مورد این کارگاه:Life Path Design@stlearning@systemsthinking

🔹داستان شکل گیری کارگاه «تفکر سیستمی در طراحی مسیر زندگی» - بخش اولچرا این همه مدیر توانمند، با وجود داشتن تحصیلات، درآمد و جایگاه اجتماعی مناسب، هم حال دلشان خوب نیست و هم از لحاظ جسمی بیمار هستند؟این سوال، شروع جستجوی من در مورد معنای زندگی و تلاش برای بازطراحی مسیر زندگی بود.من مدیرعامل شرکت بودم و بخش قابل توجهی از زمانم در جلسات با مدیران عامل شرکت‌های بزرگ صنعتی کشور می‌گذشت.همه‌ی ما تحصیلات دانشگاهی خوبی داشتیم، وضعیت درآمدی‌مان مناسب بود، جایگاه اجتماعی خوبی داشتیم، به ظاهر تمام مظاهر موفقیت را به دست آورده بودیم، اما در پشت صحنه واقعیت دیگری جریان داشت:🔸 حال دل‌مان خوب نبود، 🔸زندگی پر استرسی داشتیم، 🔸از وضعیت کار و زندگی‌مان راضی نبودیم،🔸 فرصت کافی برای خانواده و فرزندانمان نداشتیم،🔸 دچار انواع بیماری‌های گوارشی و از همه شایع‌تر، کمردرد بودیم.این مشاهده آنقدر تکرار شد که مطمئن شدم مساله فقط یک خطای شخصی نیست.ما در واقع با یک مشکل سیستمی مواجه بودیم که همه ما را در یک مارپیچ به درون خود کشیده و غرق کرده بود.موضوع را با امیر شاهرخی و محمد جنتی فرد که هم مدیران توانمندی بودند و هم در دانشکده مدیریت و اقتصاد شریف با یکدیگر همکلاسی بودیم، مطرح کردم. این دوستان هم تجربه مشابهی داشتند.محمد مطالعاتی را هم در این زمینه شروع کرده بود و متوجه شده بود گروهی از بیماری‌ها به عنوان «بیماری‌های ویژه مدیران» دسته بندی شده که حداقل در ایران مراجعه به پزشک در مورد آنها نتیجه مطلوبی ندارد، چون پزشک متخصصی در این حوزه نداریم و پزشک‌های دیگر هم معمولا صرفا نشانه درمانی می‌کنند و از ریشه این بیماری‌ها اطلاعی ندارند. در نتیجه برای شناخت در مورد این بیماری‌ها و برای درمان ریشه‌ای مشکلی که با آن مواجه بودیم، باید خودمان مطالعه می‌کردیم و از تجربیاتی که در دنیا در این حوزه وجود داشت استفاده می‌کردیم.و در نهایت فضای کار و زندگی‌مان را باید به گونه‌ای بازطراحی می‌کردیم که ریشه این مشکلات حل شود و بتوانیم به رضایتمندی از زندگی برسیم...این داستان ادامه دارد...اطلاعات بیشتر در مورد این کارگاه:Life Path Design@stlearning