✍️به مناسبت روز جهانی خوشنویسی نگارش خوشنویسی روی چوب به دلیل بافت نرم و خطوط گره‌دار آن نیازمند آم…

نامه به مدیرعامل ایران‌ایر را از اینجا پاک کردم.در ۱۱ سال گذشته، این دومین بار بود که مطلبی را پس از انتشار پاک کردم.علت این بود: با وجود خسارت مالی قابل‌توجهی که این اتفاق به من تحمیل کرد و با وجود دشواری و فشاری که این آشفتگی در سفر برای فرزندان ایجاد کرد، در شرایط جنگی کنونی نخواستم حتی به قدر یک میلیمتر باعث شادی دشمنی بشوم که با بمباران به «فرودگاه‌ها»ی کشورم حمله کرده است. دشمنی که رسما از انفجار «زیربناهای کشور»‌ حرف می‌زند و سیزده شب زیربناهای جنوب را زد.می‌دانم که بخشی از مشکلاتی که در آن نامه شرح شد، ناشی از سوءمدیریت داخلی است (و نقد آن نیز به جای خود باقی است)؛ اما در شرایطی که نقش دشمن خارجی در دشوارتر شدن وضعیت کشور و صنعت هوایی آن قابل انکار نیست، ترجیح دادم آن نامه را پاک کنم.با امید به روزهای بهتر برای ایران.

روز جهانی خوشنویسی (World Calligraphy Day) هر سال در دومین چهارشنبه ماه آگوست (اوت) گرامی داشته می‌شود تا به هنر زیبا نوشتن، خطاطی و زنده نگه داشتنِ نوشتن با دست در سراسر جهان پرداخته شود. امسال این روز مقارن با ۲۱ مرداد است. اما یک تفاوت اساسی میان خوشنویسی ایرانی با «هنر زیبا نوشتن» در دیگر کشورها وجود دارد: در ایران هنر خوشنویسی پیوند عمیق با اقیانوس شعر و ادبیات کلاسیک فارسی دارد. از رودکی و خیام و عطار تا مولوی و سعدی و حافظ، از شاعران کلاسیک تا شاعران معاصری چون سایه و فاضل نظری …هزاران غزل و صدها هزار بیت و مفاهیم حکمت، معنا و ظرایف ادبی، خوشنویسی ایرانی را با تاریخ ادبیات این سرزمین درآمیخته است. عملا خوشنویسی ایرانی صرفا هنر زیبا نوشتن «نیست». حال و هوای خوشنویسی ایرانی و سلوک خطاط، در سطحی فراتر از زیبا نوشتنِ صرف، قرار گرفته است. محل تلاقیِ خط، شعر، معنا و نوعی سلوک هنری است. ایرانیان، مبدع نستعلیق، و شکسته‌نستعلیق بوده اند. در قاعده‌مند شدنِ خط ثلث نیز ابن‌مقله، خوشنویس ایرانی‌تبار، نقشی بنیادین داشت. خلاقیت ایرانی در خوشنویسی تا روزگار معاصر نیز ادامه یافته، چنان‌که خط معلّی در دوران معاصر به دست حمید عجمی ابداع شد. در این قطعه ویدئوی زیبا، یک دقیقه و بیست ثانیه، پیوند میان خوشنویسی با کلام هوشنگ ابتهاج (ه ا #سایه) را همراه با زیرصدای محمدرضا شجریان بشنویم.(به قلم خانم نرگس زارع)- - - - ** پی‌نوشت: مهم‌ترین راه حمایت از خوشنویسی ایرانی «خرید اثر» به شکل مستقیم از هنرمندان خوشنویس است. اقتصاد هنر، مهم‌ترین رکن دوام و بالندگی هنر است. به یکدیگر اثر خوشنویسی هدیه بدهیم و برای منازل و محیط کار، اثر خوشنویسی سفارش بدهیم. اقتصادِ این هنر ایرانی را زنده نگه داریم. ✍️محمدرضا اسلامیhttps://t.me/solseghalam

نوزدهم مردادماه، سالگرد درگذشت هوشنگ ابتهاج، «ه. ا. سایه» است.او در ۱۴۰۱ از میان ما رفت و روی در نقاب خاک کشید. فردای آن روز به مناسبت درگذشت این جواهر شعر و ادب ایران، یادداشتی با عنوان «بیت و غزلِ سایه که شجریان به ما آموخت» در خبرآنلاین منتشر کردم که امروز، در سالگرد رفتنش، بازنشر می‌شود.در آن یادداشت درباره سایه آمده بود:«به کهن‌سالی رسید ولی به پرخاشگری نرسید!»و چه ویژگی ارزشمندی؛ سایه تا واپسین سال‌های عمر، طنز و طنّازی، سادگی و آرامش کلامش را حفظ کرد.یادش گرامی و خدایش رحمت کناد.https://www.khabaronline.ir/news/1660777/بیت-و-غزل-سایه-که-شجریان-به-ما-آموخت- - - - -به دورِ ما که همه خونِ دل به ساغرهاست/ز چشمِ ساقیِ غمگین که بوسه خواهد چید؟!

✍️حافظ‌شناس فرانسوی که عطر حافظ داشتمحمدرضا اسلامی🔵در میانهٔ اخبار جنگ و منازعات بی‌پایان بین‌المللی، خبری کم‌رنگ آمد و رفت:«پروفسور شارل هانری دو فوشه‌کور، ایران‌شناس و حافظ‌شناس برجستهٔ فرانسوی، درگذشت.»او چند روز پیش، پس از شش دهه پژوهش دربارهٔ زبان و ادبیات فارسی، چشم از جهان فروبست و روی در نقاب خاک کشید.دربارهٔ دو فوشه‌کور بسیار می‌توان نوشت؛ اما برای من، او دو ویژگی شگفت‌انگیز داشت:🔵 یک ـ چهل سال وسواس در ترجمه کلمات حافظدو فوشه‌کور «نخستین ترجمهٔ کامل غزلیات حافظ به زبان فرانسه» را پدید آورد؛ کاری سترگ که حاصل چند دهه مأنوس‌بودن با جهان حافظ بود.او مصرع به مصرع ـ و گاه نیم‌مصرع به نیم‌مصرع و واژه به واژه ـ با شعر حافظ درگیر می‌شد. مسئله برایش صرفاً «برگرداندن کلمات» از فارسی به فرانسه نبود. می‌کوشید تا با دانشجویانش از ترجمهٔ مکانیکی و تحت‌اللفظی فاصله بگیرند و برای هر مصرع، واژگانی بیابند که تا حد امکان به منظور حافظ (دیدگاه حافظ) در فرانسوی نزدیک شوند.یعنی نخست باید می‌فهمید حافظ چه می‌گوید؛ سپس می‌کوشید آن «معنا» را در زبان فرانسوی دوباره زنده کند.کاری طاقت‌فرسا که نزدیک به ۴۰ سال از زندگی او را دربرگرفت.🔵 دو ـ حافظ را فقط ترجمه نکرده بود؛ با حافظ زیسته بوداما آنچه در دیدار با دو فوشه‌کور بیش از دانش گسترده‌اش مرا تحت تأثیر قرار داد، چیز دیگری بود.سال‌های طولانیِ مؤانست با حافظ، گویی آرام‌آرام در شخصیت او رسوب کرده بود.در رفتارش نوعی زلالی بود؛در سخنش متانت؛در حضورش آرامشی شگرف؛و در بیانش پیراستگی و بی‌تکلفی.در آن دیدار، برای من تکان‌دهنده بود که می‌دیدم با پژوهشگری روبه‌رو نیستم که صرفاً حافظ را «مطالعه» و «ترجمه» کرده باشد.گویی او آن‌قدر با حافظ زیسته بود که چیزی از جهان حافظ در جانش نشسته بود.بعضی آدم‌ها عمری دربارهٔ یک شاعر یا امر قدسی تحقیق می‌کنند؛ کتاب می‌نویسند، مقاله منتشر می‌کنند و درس می‌دهند، ولی «فقط تحقیق» می‌کنند!اما گاهی، در مواردی بسیار نادر، پژوهشگر چنان با موضوع پژوهش خود مأنوس می‌شود که مرز میان «دانستن» و «زیستن» کم‌رنگ می‌شود.شارل هانری دو فوشه‌کور و درک او از غزلیات برای من از این جنس بود:حافظ‌شناسی که فقط حافظ را ترجمه نکرده بود؛ عطر حافظ گرفته بود. خدایش رحمت کناد.▪️▪️▪️📌لینک یادداشت پنج سال پیش درباره مقاله حافظ‌شناس فرانسوی در اجلاس یونسکو در شیراز🔻https://t.me/solseghalam/1771

آن مرد رفت؛ عطر حافظ ماند

عکس پایان دوره‌ بوت‌کمپ تاب‌آوری، «عبور از سایه‌هاـ۲»آکادمی‌ نسل (مردادماه ۱۴۰۵)، ویژه نوجوانان تلاشگرِ کم‌برخوردار یا آسیب‌دیده در جنگ (۱۳ تا ۱۸ سال)، با هدف تقویت مهارت‌های فردی، کار تیمی، و مدیریت بحران، در قالب یک برنامه آموزشی. 🔵این دوره چهار روزه به منظور تقویت روحیه کارآفرینی و کسب‌وکار، خلاقیت و «مهارت حل مسئله» طراحی شده بود.🔻🔻https://t.me/nasl_academy_channel