بورخس می‌گفت:«بهشت را همیشه چیزی شبیه کتابخانه تصور کرده‌ام.»شاید جهنم همجایی شبیه ذهنِ آدم باشدوقت…

فرناندو پسوآ در کتابِ دلتنگی گزاره‌ی عجیبی دارد:«من همیشه یک بازیگر بوده‌ام، آن‌هم بازیگری که نقشِ خودش را بازی می‌کند.»ما از همان کودکی یاد می‌گیریم که برای هر سیستم، یک پروتکلِ رفتاری طراحی کنیم:در خانه: فرزندِ مطیع یا سرکش.در دانشگاه و کار: متخصصِ خونسرد و بی‌نقص.در شبکه‌های اجتماعی: انسانی موفق، عمیق و بی‌نیاز.اما خطرِ واقعی زمانی رخ می‌دهد که این لایه‌های حفاظتی (Protective Layers) به قدری ضخیم می‌شوند که خودِ واقعی‌ات زیرِ آن‌ها خفه می‌شود.روزمرگی تو را مجبور می‌کند هر روز صبح ماسکی را به صورت بزنی که جامعه می‌پسندد. شب که به خانه برمی‌گردی، ماسک را برمی‌داری، اما زیرِ آن هیچ چهره‌ای نیافته و تنها با یک «تهی‌بودنِ مطلق» روبرو می‌شوی.ترسناک‌ترین بخشِ ماجرا این است که تو دیگر حتی برای خودت هم نقش بازی می‌کنی...♡ | @SibeEshgh ♡

گرچه خیال واهی این درد ملتمس از خاطرات من میگیرد انتقام........من قهوه میخورم سیگار میکشم گاهی دو خط برای تو از دست میرود وقتی که می خزد روی لبان مرگ اما کجا چرا ؟تنها ترین سرود مرا باد میبرد؛شاعر: #پیام_شاه‌منصوریصدا: #مریم‌میرعلاییموسیقی: Mirage اثر کیتارو@SibeEshgh🍎

🎶♡ | @SibeEshgh ♡

🎶♡ | @SibeEshgh ♡

خردمندانه است که روح خویش را تغذیه و به آن رسیدگی کنید؛ زیرا در غیر این صورت در قلب خود هیولای بسیاری پرورش خواهید داد.♡ | @SibeEshgh ♡

گاهی اوقات فقط باید سکوت کرد زیرا هیچ کلمه ای نمی تواند آنچه را که در ذهن و قلب شما می گذرد توضیح دهد.♡ | @SibeEshgh ♡