بعضی روزها نمیدونم باید با زندگی‌م چیکار کنم. نمیدونم باید چه تصمیمی بگیرم. نمیدونم باید کدوم مسیر…

من پیش بعضی از آدمای زندگیم خیلی خیلی خودمم، بلند بلند می خندم تا بیفتم رو زمین، هر جور که دلم بخواد غذا می خورم درست مثل وقتی خودم تنهام. راجب خودمو بقیه جوری حرف می زنم که تو خلوتم با خودم فکر می کنم. کنارشون آنقدر خل و چل و راحت ام که واقعی ترین شخصیت خودمم. این یعنی من اون آدمارو از ته ته قلبم دوسشون دارم.

ناراحت‌کننده‌ست که من قسمتی از روزت نیستم.

دیگه نیا؛ خیلی دیر کردی.

اگه قراره خودمو بهت یادآوری کنم، فراموشم کن.

من فکر میکردم بیشتر رفتار مردم از نفهمیه ، نگو از کسکشیه.

یکی از دلایل آرامش اینه که براتون مهم نباشه کهدیگران در مورد شما چه فکری می‌کنن. دیگران اگر فکر کردن بلد بودن، یه فکری به حال خودشون می‌کردن.