من فکر میکردم بیشتر رفتار مردم از نفهمیه ، نگو از کسکشیه.

من پیش بعضی از آدمای زندگیم خیلی خیلی خودمم، بلند بلند می خندم تا بیفتم رو زمین، هر جور که دلم بخواد غذا می خورم درست مثل وقتی خودم تنهام. راجب خودمو بقیه جوری حرف می زنم که تو خلوتم با خودم فکر می کنم. کنارشون آنقدر خل و چل و راحت ام که واقعی ترین شخصیت خودمم. این یعنی من اون آدمارو از ته ته قلبم دوسشون دارم.

ناراحت‌کننده‌ست که من قسمتی از روزت نیستم.

دیگه نیا؛ خیلی دیر کردی.

اگه قراره خودمو بهت یادآوری کنم، فراموشم کن.

یکی از دلایل آرامش اینه که براتون مهم نباشه کهدیگران در مورد شما چه فکری می‌کنن. دیگران اگر فکر کردن بلد بودن، یه فکری به حال خودشون می‌کردن.

این وسط یه چیزِ بی‌ربط بگم. واقعاً حرمتِ نون و نمکی که با دیگران می‌خورم برام مهمه. در حدی که وقتی ارتباطی قراره قطع بشه تاکید می‌کنم که: "نذار حرمتا شکسته بشه." و ای کاش دیگران هم همینقدر به حرمتِ نون و نمکی که باهم خوردیم اهمیت می‌دادن و اون رو نمی‌شکستن.