هر انسانی درون خود اتاق‌هایی دارد که حتی نزدیک‌ترین کسانش هرگز واردشان نمی‌شوند.ما تنها با دیگران ز…

روزها مثل ساعت می‌گذرنددنگ، دنگ، دنگ…جمعه، شنبه، یکشنبهبا عمر چه باید کرد؟از آنچه می‌دانم «نباید» کردپرهیز ‌می‌کنم تا پاسخْ، صدایم کند«روز»، خود خبر می‌دهد چه باید کرداگر «شب»، پریشانی نکاشته باشم!صفحاتی از کتاب سرنوشت همبه دستخط ما نیست و فقط بایددست نویسنده را خط نزددوشنبه ۱۹ مرداد سال پنج#حسام_ایپکچی

حاکمِ خود بودن سخت استحاکمِ خوبِ خود بودن، سخت‌تر!•در محاصره خشم و یأس و اندوهچگونه می‌توان بر عزم استوار ماند؟•کارهایی را باید انجام دادنه «به شرطِ حال»؛ بلکه «به‌هرحال»؛و این‌ها ستون‌های نگهدارندهٔ عزم‌اندهرچه ستون‌ها بجاتر و پابرجاتر، عزم زیبا‌تر و استوارتر...برنامه‌های ثابتِ روزانه، ستون‌های نشاط‌اند --------سه‌شنبه ۱۳ مرداد سال پنج#حسام_ایپکچی

هر چه گفتيمجز حکايت دوستدر همه عمراز آن پشيمانيم#سعدی

من شیفته‌ی این تصویر و قصه‌ی کوتاهش شدم. چقدر میشه ازش یاد گرفت... قصه اون سگیه که سقف خونه‌اش سوراخ بود و وقتی بارون می‌اومد می‌گفت الآن خیسه نمی‌شه کار کرد، آفتاب که می‌شد می‌گفت الآن که چکه نمی‌کنه پس نیازی به تعمیر نیست. پشت این بهانه‌ی خنده‌دار، یه…ما همیشه منتظر یه زمان بی‌نقص برای انجام کارهای سختیم؛ زمانی که هم حسش باشه، هم شرایط کاملآ جور باشه. ولی اون زمان هیچ‌وقت از راه نمی‌رسه.واقعیت اینه که خیلی از ماها یه سقف سوراخ تو زندگیمون داریم؛ اگه تو روزای آفتابی (وقتی هنوز بحرانی نیست و آرامش داریم) تعمیرش نکنیم، تو روزای بارونی محکومیم به خیس شدن و لرزیدن.هاگیس نباشید