💢 تا به خودت بها ندهی، دیگران نیز قطعاً به تو بها نمیدهند! ✍ صاحبِ همین کانال🔹 آیا تا به حال به ا…
انتشار: 2026/07/29 19:53 UTC
💢 تا به خودت بها ندهی، دیگران نیز قطعاً به تو بها نمیدهند! ✍ صاحبِ همین کانال🔹 آیا تا به حال به این فکر کردهاید که چه کسی قرار است تا آخرین لحظه، پابه پای شما در این مسیر پرفرازونشیب بیاید؟ پاسخ واضح است: خودتان! یک درصد فکر کن مهمترین شخص زندگی خودت نیستی! باور کن حتی تصورش هم برایم سخت است؛ نمیتوانم تصور کنم که روزی مهمترین شخصِ زندگیِ خودم نباشم! این یک واقعیت محض است که خیلی از ما به خاطر روزمرگیها و تعارفهای پوچ فراموشش میکنیم؛ حقیقت این است که تا خودمان را در مرکز توجه و مراقبت نبینیم، هیچکس دیگری هم قرار نیست ما را جدی بگیرد. تا به خودت بها ندهی، دیگران نیز به تو بها نمیدهند:نمیدانم این جمله را شنیدهاید که میگویند کسی که برای خودش ارزش قائل نباشد، برای دیگران هم ارزش قائل نیست؛ در اینجا نیز حکایت همین جملهی معروف است. به نظرم تا زمانی که نهایتِ اهمیت را برای خودتان قائل نباشید، نمیتوانید آنطور که شایسته است برای دیگران هم اهمیت قائل باشید. در فرهنگِ قومِ ما یعنی قومِ لر، یک جملهی معروف داریم که میگوید: «من دوستت دارم اما نه به اندازهی خودم!» این جمله، جملهای است که من با همه ی وجود به آن باور دارم؛ چرا که باور دارم آدمی فقط زمانی میتواند خودش را به جای کسی بگذارد و نهایتِ احترام را برای خود قائل باشد که قدرِ وجودِ خویش را بداند.هر وقت در زندگیتان احساس کردید شخصی را بیش از خودتان دوست دارید و بیش از خودتان برای آن شخص ارزش قائل هستید، اینجا است که باید به یک نقطهی عطف برسیم؛ نتیجه میگیریم که نه برای خودتان و نه حتی برای آن شخص، آنطور که شایسته است ارزش قائل نیستید. اینجاست که متوجه میشویم نه تنها بر مدارِ واقعیتِ زندگی نیستید، بلکه تحت کنترل هیجانات زندگی هستید! انسانی که تحت کنترل هیجانات زندگی است، به قول قدیمیها، با وزش بادی میآید با وزش بادی میرود؛ همینقدر غیرمطمئن، مثل خانه ساختن روی آب، همینقدر سست و لرزان! خودشناسی، پایهی شناختِ جهان:در تأیید این سخن، خداباوران یک جملهی معروف دارند که میگوید: «در خودشناسی به خداشناسی میرسی». تا خود را نشناسی، نمیتوانی با قطعیت در مورد شناخت دیگران ابراز اطمینان نمایی. و لازمهی شناخت خویشتن این است که بیشترین اهمیت را به خودت بدهی؛ اهمیت بالا منجر به شناخت عمیق از خود میشود و شناختِ عمیق از خود، به تو این امکان را میدهد که دیگران را هم به شکلی نسبتاً کامل بشناسی و آنطور که شایسته است برایشان ارزش قائل باشی. لذا همانطور که مشخص است این را نه از سرِ خودخواهی، بلکه از سرِ اهمیت دادن به اطرافیان مینویسم.پس اگر میخواهید برای اطرافیان و کسانی که دوستشان دارید، آنطور که شایسته است اهمیت قائل باشید، ابتدا باید به این باور برسید که شما مهمترین شخصِ زندگیِ خودتان هستید. در دنیایی که همه مشتاقند ما را در قالبهای دلخواه خودشان جای دهند، ایستادن پای اصالتِ فردی، بزرگترین شجاعت است. من یقین دارم که خوشبختترین انسانها کسانی هستند که خودشان باشند و بدبختترین افراد کسانی هستند که از خودبودن فرار میکنند و در نقشهایی غیر از خودِ واقعیشان قرار میگیرند. وقتی یاد میگیریم که برای زمان، انرژی و آرامشمان ارزش قائل شویم، ناخودآگاه به دیگران هم یاد میدهیم که چگونه با ما رفتار کنند. احترام به خود، خودخواهی نیست؛ بلکه تعیین مرزهای سالمی است که به ما اجازه میدهد بدون احساس گناه، انسانهای مفید و مهربانی باشیم.خروج از چرخهی مقایسههای چِرت؛ بیایید برای لحظهای سرعتِ سرسامآورِ زندگی را کم کنیم و به درونمان نگاهی بیندازیم. نسلِ ما درگیرِ یک مسابقهی نامرئی شده است؛ مسابقهای که در آن همه تلاش میکنند نسخهی ایدهآل، فیلترشده و بدون نقصِ خود را به رخ دیگران بکشند. اما حقیقت چیست؟ حقیقت این است که پشتِ تمام این نماهای براق، انسانهایی ایستادهاند که گاهی از درون خستهاند و نیاز دارند لحظهای نقاب از چهره بردارند. رهایی از این تله، از همان نقطهای شروع میشود که تصمیم میگیرید نسخهی اورجینال و واقعیِ خودتان باشید، نه کپیِ بی رنگی از دیگران! یکی از بزرگترین درسهایی که خودشناسی به ما میدهد، تسلط بر هنرِ «نه گفتن» است. ما اغلب به این دلیل فرسوده میشویم که سعی داریم رضایتِ همه را جلب کنیم، حتی به قیمتِ زیر پا گذاشتنِ خواستهها و نیازهای خودمان. اما یادمان میرود که ظرفیتِ روحِ انسان محدود است. وقتی یاد میگیرید که نه گفتن به خواستههای نامعقولِ دیگران، به معنای بیادبی نیست، بلکه به معنای احترام به انرژیِ خودتان است، تازه میفهمید آرامشِ واقعی یعنی چه. هدیهدادنِ انرژیِ خود به آدمهای اشتباه، مثل آب در هاون کوبیدن است و هیچ خروجیِ مفیدی ندارد.ادامه👇
پستهای تلگرام — صدای لرستان | مجید بیرانوند
🔻 منافع شخصی با نقابِ مردمداری؟!نتیجهی یک تحقیق معتبر نشان داده است که بیش از ۹۸ درصد افراد، زمانی که منافع شخصیشان تأمین نمیشود، ناگهان ژستِ منتقد بودن و مردمداری میگیرند!یعنی تا وقتی همهچیز طبق میل ما پیش میرود، خبری از اعتراض و انتقاد نیست؛ اما کافی است سهمی که برای خودمان تصور کردهایم به ما نرسد، آنوقت ناگهان دغدغهی مردم، عدالت و منافع عمومی پیدا میکنیم!گاهی چیزی که اسمش را «حقطلبی» میگذاریم، در واقع فقط حقِ خودمان است که تأمین نشده.اینجاست که باید یک سؤال ساده اما بیرحمانه از خودمان بپرسیم:اگر منافع شخصی من هم تأمین میشد، باز هم همینقدر منتقد و دغدغهمند بودم؟شاید بخش زیادی از اعتراضهای ما نه از درد مردم، بلکه از زخمی شدن منافع خودمان میآید؛ و پذیرفتن این واقعیت دربارهی خودمان، خیلی سختتر از انتقاد کردن از دیگران است.
‼️ آمار باورنکردنی مجردها در ایران؛ ❌ ۱۸ میلیون ایرانی در حالی از ۴۵ سالگی گذشتهاند که هنوز ازدواج نکرده و به سن تجرد قطعی رسیدهاند!❌ ۲۴ میلیون نفر نیز یکبار ازدواج کرده و سپس طلاق گرفتهاند یا همسر خود را از دست دادهاند.❌ این دو گروه، در مجموع، عدد ۴۲ میلیون مجرد را در ایران ثبت کردهاند.❌ آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعیِ بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در کشور حکایت دارد.❌ تجرد قطعی، بر اساس برخی تعریفهای جمعیتشناختی، برای افرادی به کار میرود که بدون حتی یکبار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شدهاند.منبع : خبر آنلاین@sedayelorestan
وقتی مدیرکلِ یک دستگاه مهم در لرستان، خودش را عضوی از دفتر یک نماینده مجلس در شهرستان میداند و برای معارفهی یک مدیر شهرستانی در دستگاهی دیگر که اصلا ربطی به وی و ادارهی تحت مدیریتش ندارد حاضر میشود تا قدرت آن نماینده را به همگان اثبات کند، دیگر باید به حال آن دستگاه تأسف خورد؛ چون اینجا دیگر بحثِ یک حضور تشریفاتی و دوستانه نیست، بحثِ جایگاه و استقلال مدیریتی است.نام آن مدیرکل را نمیاورم چون هم من و هم خودش، حدش را خوب میشناسیم و بردن نامش در این کانال یک کمی از سرش زیادی است... خواستم بگویم اینجا مسئله دیگر فقط بی ارزش بودن یک شخص یا یک ادارهکل نیست؛ مسئله، فرهنگیست که وقتی در مدیریت ریشه بدواند، آرامآرام استقلال، شأن و کارآمدی یک مجموعه را میبلعد.از مدیری که مرز میان جایگاه مدیریتی خودش و مناسبات سیاسی را اینچنین کمرنگ میکند، و حَدِ تملق را تا آنسوی عالم جابهجا میکند واقعاً نباید انتظار شقالقمر داشت!
راستی، روز خبرنگار مبارکیادم رفته بود منم یه روزی خبرنگار بودم😄
توکل به آنی که هَرآن با من است🙏
لرستان نائب قهرمان فلاکت در ایران شد! رتبهای که بوی نانِ نخورده میدهدلرستان هنوز همان لرستان است؛ کوههایش استوارند، بلوطهایش ریشه درخاک دارند و رودهایش هنوز آواز میخوانند. اما چه تلخ است وقتی صدای کمانچه، بیشتر به مرثیه میماند تاجشن؛ حتی اگر نوازندهاش فرج علیپور باشد!چه تلختر وقتی حنجرهٔ این دیار، زخمیتر از حنجرهٔی رحمانپور، تنها روایتگرِ دردِ نان است!انگار مردم لرستان، خودِ خیبرخرمآبادند؛ تیمی که هوادارانش هنوز از روزهایی حرف میزنند که باور داشتند حقش برابر پرسپولیس، سپاهان و تراکتور در هیاهوی سکوها، سوتها و حاشیهها گم شد. شاید به همین دلیل است که لرستان، سالهاست با یک حس مشترک زندگی میکند؛ حسِ دویدن درمسابقهای که خط پایانش برای همه در یک نقطه ترسیم نشده است.سرزمینی که این همه چهره نامی به ایران هدیه داده و ازسرمایهای به نام نیروی انسانیِ ارزشمند سرشار است، نباید با «شاخص فلاکت» شناخته شود.به امید روزی که تیتر اول این دیار، نه رتبهاش درجدولِ رنج، بلکه قهرمانیِ مردمی باشد که سالهاست بیآنکه مدالی بر گردن داشته باشند، سنگینترین مسابقهٔ زندگی رابا شرافت و امید ادامه دادهاند.
