روزگار تلخِ دُمجنبانان؛ مهاجرت از پاچهی ما به پاچهی ارباب! عجب روزگاری است و عجب گردش ایام.اکنون…
انتشار: 2026/07/29 11:02 UTCدریافت: 2026/08/11 00:15 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 00:15 UTC
روزگار تلخِ دُمجنبانان؛ مهاجرت از پاچهی ما به پاچهی ارباب! عجب روزگاری است و عجب گردش ایام.اکنون که چندی است قلمِ ما از میدان بازمانده، «خَبَربِمالانی» را میبینم که تا دیروز از سایهی همان قلم، نانی به کف میآوردند و به بهانهی آنکه با این بنده در ستیزند، نزد این امیر و آن ارباب، دُمی میجنبانیدند و خدمتی مینمودند که اگر کسی ایشان را نمیشناخت، گمان بردی اخلاص را به نهایت رسانیدهاند؛ و حقیقت آن بود که هر یکی را هوای نصیبی از خوانِ قدرت در سر بود.اکنون که قلمِ حقیرِ بنده به هر دلیل خاموش گشته ، رونق بازار ایشان نیز کساد شده است. همان درهایی که همیشه برایشان باز بود، دیگر بر رویشان گشوده نمیشود! و این حکایت تنها بر اهل رسانه نرفته است.شنیدهام جماعتی از مدعیان سیاست نیز که تا دیروز از انتقادهای ما نردبانی برای تقرب به آقایان ساخته بودند و گاه آشکار و گاه در پرده، پای بر دُمِ ما مینهادند تا دُمی برای ارباب تکان دهند و وفاداری خویش را اثبات کنند، این روزها از قُرب و منزلت فرو افتادهاند. آن امیدها که در دل میپروردند؛ یکی سودای مدیرعاملی کارخانهای و دیگری آرزوی عضویت در هیئتمدیرهی جایی، همه چون نقش بر آب شده است! پس چون دیدند که آن راه به مقصود نمیرسد، قطبنمای منفعت خویش بگردانیدند. دیروز اگر پاچهی ما میگرفتند تا پاچهی ارباب در آرامش باشد، امروز همان هاری را نثارِ پاچهی ارباب نمودهاند. و چندان در اثبات اخلاص میکوشند که اگر کسی ایشان را نادیده باشد، پندارد از نخستین روز، جز رضای خدا و خدمت به خلق، هیچ مطلوبی در دل نداشتهاند؛ حال آنکه اهل نظر، کارنامهی دیروز را نیز از یاد نبردهاند.و من هرگز نقد را دکان منفعت نساختم و قلم را به سیم و زر نفروختم. اگر مقصودم بهرهای از دنیا بود، هزار راه هموارتر از انتقاد پیش روی آدمی است. کیست که نداند «انتقاد، اگر صادقانه باشد» ، بیش از آنکه نان بیاورد، دشمن میآورد؟! اکنون اگرچه به هر دلیلی از آن میدان بیرون رفتهام یا بیرونم کردهاند، از این بابت اندوهی ندارم؛ چون از بیرونِ میدان بهتر میتوان دید که کدام مرد، بر سر عقیده ایستاده است و کدامین نَر چون بادی از جهتی دیگر وزیدن گیرد و قبلهی خویش نیز دیگر کند.از قدیم گفتهاند: دنیا، بازار آزمون مردمان است؛ برخی اعتبار خویش میفروشند تا اعتباری نزد اربابان بخرند و برخی همان اعتبار را نگاه میدارند، اگرچه بهایش تنهایی و کنج عزلت باشد!و در این میان، زمان، خود کاتبِ راستگوی این معاملههاست و چیزی را از قلم نمیاندازد.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 4 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — صدای لرستان | مجید بیرانوند
🔻 منافع شخصی با نقابِ مردمداری؟!نتیجهی یک تحقیق معتبر نشان داده است که بیش از ۹۸ درصد افراد، زمانی که منافع شخصیشان تأمین نمیشود، ناگهان ژستِ منتقد بودن و مردمداری میگیرند!یعنی تا وقتی همهچیز طبق میل ما پیش میرود، خبری از اعتراض و انتقاد نیست؛ اما کافی است سهمی که برای خودمان تصور کردهایم به ما نرسد، آنوقت ناگهان دغدغهی مردم، عدالت و منافع عمومی پیدا میکنیم!گاهی چیزی که اسمش را «حقطلبی» میگذاریم، در واقع فقط حقِ خودمان است که تأمین نشده.اینجاست که باید یک سؤال ساده اما بیرحمانه از خودمان بپرسیم:اگر منافع شخصی من هم تأمین میشد، باز هم همینقدر منتقد و دغدغهمند بودم؟شاید بخش زیادی از اعتراضهای ما نه از درد مردم، بلکه از زخمی شدن منافع خودمان میآید؛ و پذیرفتن این واقعیت دربارهی خودمان، خیلی سختتر از انتقاد کردن از دیگران است.
‼️ آمار باورنکردنی مجردها در ایران؛ ❌ ۱۸ میلیون ایرانی در حالی از ۴۵ سالگی گذشتهاند که هنوز ازدواج نکرده و به سن تجرد قطعی رسیدهاند!❌ ۲۴ میلیون نفر نیز یکبار ازدواج کرده و سپس طلاق گرفتهاند یا همسر خود را از دست دادهاند.❌ این دو گروه، در مجموع، عدد ۴۲ میلیون مجرد را در ایران ثبت کردهاند.❌ آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعیِ بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در کشور حکایت دارد.❌ تجرد قطعی، بر اساس برخی تعریفهای جمعیتشناختی، برای افرادی به کار میرود که بدون حتی یکبار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شدهاند.منبع : خبر آنلاین@sedayelorestan
وقتی مدیرکلِ یک دستگاه مهم در لرستان، خودش را عضوی از دفتر یک نماینده مجلس در شهرستان میداند و برای معارفهی یک مدیر شهرستانی در دستگاهی دیگر که اصلا ربطی به وی و ادارهی تحت مدیریتش ندارد حاضر میشود تا قدرت آن نماینده را به همگان اثبات کند، دیگر باید به حال آن دستگاه تأسف خورد؛ چون اینجا دیگر بحثِ یک حضور تشریفاتی و دوستانه نیست، بحثِ جایگاه و استقلال مدیریتی است.نام آن مدیرکل را نمیاورم چون هم من و هم خودش، حدش را خوب میشناسیم و بردن نامش در این کانال یک کمی از سرش زیادی است... خواستم بگویم اینجا مسئله دیگر فقط بی ارزش بودن یک شخص یا یک ادارهکل نیست؛ مسئله، فرهنگیست که وقتی در مدیریت ریشه بدواند، آرامآرام استقلال، شأن و کارآمدی یک مجموعه را میبلعد.از مدیری که مرز میان جایگاه مدیریتی خودش و مناسبات سیاسی را اینچنین کمرنگ میکند، و حَدِ تملق را تا آنسوی عالم جابهجا میکند واقعاً نباید انتظار شقالقمر داشت!
راستی، روز خبرنگار مبارکیادم رفته بود منم یه روزی خبرنگار بودم😄
توکل به آنی که هَرآن با من است🙏
لرستان نائب قهرمان فلاکت در ایران شد! رتبهای که بوی نانِ نخورده میدهدلرستان هنوز همان لرستان است؛ کوههایش استوارند، بلوطهایش ریشه درخاک دارند و رودهایش هنوز آواز میخوانند. اما چه تلخ است وقتی صدای کمانچه، بیشتر به مرثیه میماند تاجشن؛ حتی اگر نوازندهاش فرج علیپور باشد!چه تلختر وقتی حنجرهٔ این دیار، زخمیتر از حنجرهٔی رحمانپور، تنها روایتگرِ دردِ نان است!انگار مردم لرستان، خودِ خیبرخرمآبادند؛ تیمی که هوادارانش هنوز از روزهایی حرف میزنند که باور داشتند حقش برابر پرسپولیس، سپاهان و تراکتور در هیاهوی سکوها، سوتها و حاشیهها گم شد. شاید به همین دلیل است که لرستان، سالهاست با یک حس مشترک زندگی میکند؛ حسِ دویدن درمسابقهای که خط پایانش برای همه در یک نقطه ترسیم نشده است.سرزمینی که این همه چهره نامی به ایران هدیه داده و ازسرمایهای به نام نیروی انسانیِ ارزشمند سرشار است، نباید با «شاخص فلاکت» شناخته شود.به امید روزی که تیتر اول این دیار، نه رتبهاش درجدولِ رنج، بلکه قهرمانیِ مردمی باشد که سالهاست بیآنکه مدالی بر گردن داشته باشند، سنگینترین مسابقهٔ زندگی رابا شرافت و امید ادامه دادهاند.
