💢 رفُرمیست‌های پلاستیکی! 💢 روایتی از چرخش‌های عجیب و غریبِ «دوم خردادی‌ها» در ایرانهروقت ورق برگشت…

🔻 منافع شخصی با نقابِ مردم‌داری؟!نتیجه‌ی یک تحقیق معتبر نشان داده است که بیش از ۹۸ درصد افراد، زمانی که منافع شخصی‌شان تأمین نمی‌شود، ناگهان ژستِ منتقد بودن و مردم‌داری می‌گیرند!یعنی تا وقتی همه‌چیز طبق میل ما پیش می‌رود، خبری از اعتراض و انتقاد نیست؛ اما کافی است سهمی که برای خودمان تصور کرده‌ایم به ما نرسد، آن‌وقت ناگهان دغدغه‌ی مردم، عدالت و منافع عمومی پیدا می‌کنیم!گاهی چیزی که اسمش را «حق‌طلبی» می‌گذاریم، در واقع فقط حقِ خودمان است که تأمین نشده.این‌جاست که باید یک سؤال ساده اما بی‌رحمانه از خودمان بپرسیم:اگر منافع شخصی من هم تأمین می‌شد، باز هم همین‌قدر منتقد و دغدغه‌مند بودم؟شاید بخش زیادی از اعتراض‌های ما نه از درد مردم، بلکه از زخمی شدن منافع خودمان می‌آید؛ و پذیرفتن این واقعیت درباره‌ی خودمان، خیلی سخت‌تر از انتقاد کردن از دیگران است.

‼️ آمار باورنکردنی مجردها در ایران؛ ❌ ۱۸ میلیون ایرانی در حالی از ۴۵ سالگی گذشته‌اند که هنوز ازدواج نکرده و به سن تجرد قطعی رسیده‌اند!❌ ۲۴ میلیون نفر نیز یک‌بار ازدواج کرده و سپس طلاق گرفته‌اند یا همسر خود را از دست داده‌اند.❌ این دو گروه، در مجموع، عدد ۴۲ میلیون مجرد را در ایران ثبت کرده‌اند.❌ آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعیِ بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در کشور حکایت دارد.❌ تجرد قطعی، بر اساس برخی تعریف‌های جمعیت‌شناختی، برای افرادی به کار می‌رود که بدون حتی یک‌بار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شده‌اند.منبع : خبر آنلاین@sedayelorestan

وقتی مدیرکلِ یک دستگاه مهم در لرستان، خودش را عضوی از دفتر یک نماینده مجلس در شهرستان می‌داند و برای معارفه‌ی یک مدیر شهرستانی در دستگاهی دیگر که اصلا ربطی به وی و اداره‌ی تحت مدیریتش ندارد حاضر می‌شود تا قدرت آن نماینده را به همگان اثبات کند، دیگر باید به حال آن دستگاه تأسف خورد؛ چون اینجا دیگر بحثِ یک حضور تشریفاتی و دوستانه نیست، بحثِ جایگاه و استقلال مدیریتی است.نام آن مدیرکل را نمیاورم چون هم من و هم خودش، حدش را خوب می‌شناسیم و بردن نامش در این کانال یک کمی از سرش زیادی است... خواستم بگویم اینجا مسئله دیگر فقط بی ارزش بودن یک شخص یا یک اداره‌کل نیست؛ مسئله، فرهنگی‌ست که وقتی در مدیریت ریشه بدواند، آرام‌آرام استقلال، شأن و کارآمدی یک مجموعه را می‌بلعد.از مدیری که مرز میان جایگاه مدیریتی خودش و مناسبات سیاسی  را این‌چنین کمرنگ می‌کند، و حَدِ تملق را تا آنسوی عالم جابه‌جا می‌کند واقعاً نباید انتظار شق‌القمر داشت!

راستی، روز خبرنگار مبارکیادم رفته بود منم یه روزی خبرنگار بودم😄

توکل به آنی که هَرآن با من است🙏

لرستان نائب قهرمان فلاکت در ایران شد! رتبه‌ای که بوی نانِ نخورده می‌دهدلرستان هنوز همان لرستان است؛ کوه‌هایش استوارند، بلوط‌هایش ریشه درخاک دارند و رودهایش هنوز آواز می‌خوانند. اما چه تلخ است وقتی صدای کمانچه، بیشتر به مرثیه می‌ماند تاجشن؛ حتی اگر  نوازنده‌اش فرج علیپور باشد!چه تلخ‌تر وقتی حنجرهٔ این دیار، زخمی‌تر از حنجرهٔ‌ی رحمان‌پور، تنها روایتگرِ دردِ نان است!انگار مردم لرستان، خودِ خیبرخرم‌آبادند؛ تیمی که هوادارانش هنوز از روزهایی حرف می‌زنند که باور داشتند حقش برابر پرسپولیس، سپاهان و تراکتور در هیاهوی سکوها، سوت‌ها و حاشیه‌ها گم شد. شاید به همین دلیل است که لرستان، سال‌هاست با یک حس مشترک زندگی می‌کند؛ حسِ دویدن درمسابقه‌ای که خط پایانش برای همه در یک نقطه ترسیم نشده است.سرزمینی که این همه چهره‌ نامی به ایران هدیه داده و ازسرمایه‌ای به نام نیروی انسانیِ ارزشمند سرشار است، نباید با «شاخص فلاکت» شناخته شود.به امید روزی که تیتر اول این دیار، نه رتبه‌اش درجدولِ رنج، بلکه قهرمانیِ مردمی باشد که سال‌هاست بی‌آنکه مدالی بر گردن داشته باشند، سنگین‌ترین مسابقهٔ زندگی رابا شرافت و امید ادامه داده‌اند.