🔹 پیامدهای انسداد تنگه هرمز توسط ایران بر اقتصادِ آمریکا🔹 چرا خودکفاییِ نفتی هم مشکل آمریکا را حل…
انتشار: 2026/07/21 10:14 UTCدریافت: 2026/08/01 00:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:12 UTC
🔹 پیامدهای انسداد تنگه هرمز توسط ایران بر اقتصادِ آمریکا🔹 چرا خودکفاییِ نفتی هم مشکل آمریکا را حل نمیکند؟! 🔻برای فهمیدن اقتصاد آمریکا نیازی نیست فارغالتحصیل هاروارد باشید؛ کافی است اقتصاد یک خانواده را در مقیاسی بزرگتر تصور کنید. آمریکا خانوارِ پرخرجی است که برای پوشش هزینههایش، «دسته چکی» به نام «اوراق قرضه خزانهداری» دارد که تا همین اواخر، محبوبترین و بیریسکترین دارایی دنیا بوده است.اما پیش از آنکه سراغ رابطه این اوراق و خلیج فارس برویم، باید به یک پرسش و تصور نادرستِ بسیار رایج پاسخ داد:یک علامت سوال بزرگ:«مگر آمریکا خودش بزرگترین تولیدکننده نفت در جهان نیست؟ مگر با مدیریت و تسلط بر منابع جدیدی مانند نفت ونزوئلا، استقلال انرژی خود را تحکیم نکرده است؟ پس چرا باید مسدود شدن یا ناامنی در تنگه هرمز و گران شدن نفت، اقتصاد آمریکا را نگران کند؟»پاسخ ساده است: نفت یک بازار جهانی و یکپارچه دارد، نه محلی!حتی اگر آمریکا یک قطره نفت هم از تنگه هرمز وارد نکند، وقتی ۲۰ درصد نفت جهان از این تنگه بگذرد و ناگهان شیر آن بسته شود، قیمت جهانی نفت (از جمله نفتی که در داخل آمریکا استخراج میشود) سر به فلک میکشد. پالایشگاههای آمریکایی مجبورند نفت را به قیمت جهانی بخرند، بنزین در پمپبنزینهای آمریکا گران میشود، هزینه حملونقل تمام کالاها بالا میرود و در نتیجه، غولی به نام تورم در داخل آمریکا بیدار میشود.بنابراین، خودکفایی نفتی آمریکا شاید امنیت تامین انرژی را تضمین کند، اما هرگز این کشور را در برابر «توفان تورم جهانی» مصون نمیکند.💢داستان از کجا شروع شد؟ (وقتی دلار پادشاه شد)اگرچه انتشار اوراق قرضه در آمریکا به دوران جنگ استقلال برمیگردد، اما میعادگاه اصلی انتشار وسیع این اوراق، پایان جنگ جهانی دوم (۱۹۴۴) است.در پیمان تاریخی «برتون وودز»، کشورهای جهان توافق کردند که دلار آمریکا ارز مرجع جهان باشد. چند دهه بعد (دهه ۱۹۷۰)، آمریکا طرح جدیدی پیاده کرد: سرمایهگذاری دلار در بازارهای نفت (پترودلار) و انتشار انبوه اوراق قرضه.آمریکا به بقیه دنیا گفت: «شما صادرات کنید و دلار به دست بیاورید. اما دلارهایتان را زیر بالش نگذارید! آن را به ما قرض بدهید و اوراق قرضه بخرید تا سودِ بیخطر بگیرید(یک چیزی در مایههای همان سود بانکی خودمان که پیرمردها و پیرزنها از بانکها میگیرند). آمریکاییها هم با این پول هزینههایشان را تامین میکردند.»این مدل مالی تا چند دهه مثل یک ساعت سوئیسی کار کرد:- آمریکا توانست بدون ترس از تورمِ آنچنانی، کسری بودجههای سنگین ایجاد کند، چون جهان همیشه خریدار این بدهیها بود.- به دلیل امنیت بالای اقتصاد آمریکا، نرخ سود پرداختی روی این وامها بسیار پایین بود.💢 ماحَصَلی به نام بدهی ۳٩ تریلیون دلاریمشکل از زمانی شروع شد که خرجهای دولت آمریکا از کنترل خارج شد و بدهی ملی آمریکا از ٣٩ تریلیون دلار عبور کرد. حالا سود پرداختی بابت این بدهیها، به یکی از بزرگترین ارقام در بودجه سالانه آمریکا تبدیل شده است.💢 چگونه بحران خلیج فارس بر بورس والاستریت تاثیر میگذارد؟حالا میتوان تصویر کامل را دید. وقتی در تنگه هرمز بحرانی رخ میدهد، دومینوی مالی زیر به حرکت درمیآید:١- تنش در تنگه هرمز٢- جهش قیمت جهانی نفت (حتی با وجود تولید بالای آمریکا)٣- افزایش تورم در پمپبنزینها و فروشگاههای آمریکا۴- مجبور شدن فدرال رزرو (بانک مرکزی) به بالا نگه داشتن نرخ بهره۵- سقوط ارزش اوراق قرضه قدیمی و افزایش سود اوراق جدید۶- فشار فوقالعاده سنگین بر بودجه دولت آمریکا برای پرداخت سود بدهیها💢 چرا این مسئله پاشنه آشیل واشنگتن است؟وقتی نرخ بهره به دلیل تورمِ نفتی بالا میماند، دولت آمریکا مجبور میشود برای جلب خریدار برای اوراق جدیدش، سودهای بسیار بالاتری (مثلاً ۵ یا ۶ درصد) پیشنهاد دهد. ضرب کردن این درصدها در بخش بزرگی از بدهی ۳٩ تریلیون دلاری، یعنی دولت آمریکا باید سالانه صدها میلیارد دلار بیشتر فقط بابت سود بدهی بدهد؛ پولی که باید خرج آموزش، بهداشت یا زیرساختها میشد!بزرگترین تولیدکننده نفت بودن یا حتی تصاحب منابع نفتی بیشتر، آمریکا را از قوانین بازار آزاد جهانی معاف نمیکند.اوراق قرضه، جادویی بود که به آمریکا اجازه داد با پول بقیه دنیا ابرقدرت شود. اما امروز، تنگه هرمز کلید جرقه تورم جهانی است؛ نشانه رفتن این کلید، بلافاصله از طریق جهش قیمت نفت، نرخ بهره را بالا میبرد و ماشین بدهی سنگین آمریکا را به مرز ناپایداری و بحران نزدیکتر میسازد.✍ مجید بیرانوند | روزنامهنگار@sedayelorestan
پستهای تلگرام — صدای لرستان | مجید بیرانوند
🔻 منافع شخصی با نقابِ مردمداری؟!نتیجهی یک تحقیق معتبر نشان داده است که بیش از ۹۸ درصد افراد، زمانی که منافع شخصیشان تأمین نمیشود، ناگهان ژستِ منتقد بودن و مردمداری میگیرند!یعنی تا وقتی همهچیز طبق میل ما پیش میرود، خبری از اعتراض و انتقاد نیست؛ اما کافی است سهمی که برای خودمان تصور کردهایم به ما نرسد، آنوقت ناگهان دغدغهی مردم، عدالت و منافع عمومی پیدا میکنیم!گاهی چیزی که اسمش را «حقطلبی» میگذاریم، در واقع فقط حقِ خودمان است که تأمین نشده.اینجاست که باید یک سؤال ساده اما بیرحمانه از خودمان بپرسیم:اگر منافع شخصی من هم تأمین میشد، باز هم همینقدر منتقد و دغدغهمند بودم؟شاید بخش زیادی از اعتراضهای ما نه از درد مردم، بلکه از زخمی شدن منافع خودمان میآید؛ و پذیرفتن این واقعیت دربارهی خودمان، خیلی سختتر از انتقاد کردن از دیگران است.
‼️ آمار باورنکردنی مجردها در ایران؛ ❌ ۱۸ میلیون ایرانی در حالی از ۴۵ سالگی گذشتهاند که هنوز ازدواج نکرده و به سن تجرد قطعی رسیدهاند!❌ ۲۴ میلیون نفر نیز یکبار ازدواج کرده و سپس طلاق گرفتهاند یا همسر خود را از دست دادهاند.❌ این دو گروه، در مجموع، عدد ۴۲ میلیون مجرد را در ایران ثبت کردهاند.❌ آمارهای رسمی از وجود بیش از ۱۸ میلیون نفر مجرد قطعیِ بالای ۴۵ سال و بیش از ۲۴ میلیون مجرد به علت طلاق یا فوت همسر در کشور حکایت دارد.❌ تجرد قطعی، بر اساس برخی تعریفهای جمعیتشناختی، برای افرادی به کار میرود که بدون حتی یکبار ازدواج، وارد سن ۴۰ سالگی شدهاند.منبع : خبر آنلاین@sedayelorestan
وقتی مدیرکلِ یک دستگاه مهم در لرستان، خودش را عضوی از دفتر یک نماینده مجلس در شهرستان میداند و برای معارفهی یک مدیر شهرستانی در دستگاهی دیگر که اصلا ربطی به وی و ادارهی تحت مدیریتش ندارد حاضر میشود تا قدرت آن نماینده را به همگان اثبات کند، دیگر باید به حال آن دستگاه تأسف خورد؛ چون اینجا دیگر بحثِ یک حضور تشریفاتی و دوستانه نیست، بحثِ جایگاه و استقلال مدیریتی است.نام آن مدیرکل را نمیاورم چون هم من و هم خودش، حدش را خوب میشناسیم و بردن نامش در این کانال یک کمی از سرش زیادی است... خواستم بگویم اینجا مسئله دیگر فقط بی ارزش بودن یک شخص یا یک ادارهکل نیست؛ مسئله، فرهنگیست که وقتی در مدیریت ریشه بدواند، آرامآرام استقلال، شأن و کارآمدی یک مجموعه را میبلعد.از مدیری که مرز میان جایگاه مدیریتی خودش و مناسبات سیاسی را اینچنین کمرنگ میکند، و حَدِ تملق را تا آنسوی عالم جابهجا میکند واقعاً نباید انتظار شقالقمر داشت!
راستی، روز خبرنگار مبارکیادم رفته بود منم یه روزی خبرنگار بودم😄
توکل به آنی که هَرآن با من است🙏
لرستان نائب قهرمان فلاکت در ایران شد! رتبهای که بوی نانِ نخورده میدهدلرستان هنوز همان لرستان است؛ کوههایش استوارند، بلوطهایش ریشه درخاک دارند و رودهایش هنوز آواز میخوانند. اما چه تلخ است وقتی صدای کمانچه، بیشتر به مرثیه میماند تاجشن؛ حتی اگر نوازندهاش فرج علیپور باشد!چه تلختر وقتی حنجرهٔ این دیار، زخمیتر از حنجرهٔی رحمانپور، تنها روایتگرِ دردِ نان است!انگار مردم لرستان، خودِ خیبرخرمآبادند؛ تیمی که هوادارانش هنوز از روزهایی حرف میزنند که باور داشتند حقش برابر پرسپولیس، سپاهان و تراکتور در هیاهوی سکوها، سوتها و حاشیهها گم شد. شاید به همین دلیل است که لرستان، سالهاست با یک حس مشترک زندگی میکند؛ حسِ دویدن درمسابقهای که خط پایانش برای همه در یک نقطه ترسیم نشده است.سرزمینی که این همه چهره نامی به ایران هدیه داده و ازسرمایهای به نام نیروی انسانیِ ارزشمند سرشار است، نباید با «شاخص فلاکت» شناخته شود.به امید روزی که تیتر اول این دیار، نه رتبهاش درجدولِ رنج، بلکه قهرمانیِ مردمی باشد که سالهاست بیآنکه مدالی بر گردن داشته باشند، سنگینترین مسابقهٔ زندگی رابا شرافت و امید ادامه دادهاند.
