گاهی آدم میمونه چی بگه... طرف انگشتر و النگو و زنجیر طلا آویزون کرده ولی وقتی میخنده دندوناش سیاه…
انتشار: 2026/08/17 18:14 UTCدریافت: 2026/08/18 02:30 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/18 02:30 UTC
گاهی آدم میمونه چی بگه... طرف انگشتر و النگو و زنجیر طلا آویزون کرده ولی وقتی میخنده دندوناش سیاه و خرابه. این دقیقاً تصویر یه چیزیه که بهش میگن فقر فرهنگی. یعنی آدم پول داره ولی نمیدونه پولو کجا خرج کنه که واقعاً به دردش بخوره.آندرو کارنگی یکی از ثروتمندترین آدمای تاریخ آمریکا. از فقر مطلق شروع کرد، تو کارخونه فولاد کار کرد، و آخرش صاحب بزرگترین امپراتوری فولاد دنیا شد. میلیاردر شد، میتونست قصر بسازه، جواهر بخره، هر چی دلش میخواست داشته باشه. ولی یه چیزی فهمیده بود که خیلیا هیچوقت نمیفهمن: پول اگه خرج ساختن آدم نشه، هیچ ارزشی نداره.کارنگی بیشتر ثروتش رو گذاشت رو ساختن کتابخونه. بیش از دوهزار و پونصد تا کتابخونه عمومی، فقط تو آمریکا و انگلیس. خودش گفته بود آدمی که با پول زیاد بمیره و هیچی برای فرهنگ و آموزش نساخته باشه، در واقع با ننگ مرده، نه با افتخار. اون میتونست طلا جمع کنه. به جاش دانش جمع کرد و در اختیار مردم گذاشت. اون آدمی که النگو داره ولی دندوناش خرابه. مشکل اون آدم پول نیست. مشکلش اولویته. وقتی یه فرهنگ یاد نگرفته که سلامتی، دانش، کتاب، آموزش بچهها از طلا و النگو مهمتره، اونوقت میشه همین: ظاهر پر زرق و برق، باطن خراب.فقر فرهنگی این نیست که پول نداشته باشی. فقر فرهنگی اینه که پول داشته باشی و ندونی باهاش چیکار کنی. اینه که واسه جهیزیه دختر ده تا سرویس از هر چیزی بخری ولی واسه دندونپزشکیش وقت نذاری. اینه که واسه عروسی صدتا مهمون دعوت کنی ولی خونه یه کتاب نداشته باشی.سوال امشب اینه: من و شما، اگه فردا پولدار بشیم، اولویتمون چیه؟ طلا میخریم یا آدم میسازیم؟#me 🆔 @science_magazine
