غروب (تاسیان)شعر #سایهآهنگ مجید حمزه‌زادهآواز نغمه اصفهانی آری آن روز چو می‌رفت کسی داشتم آمدنش را…

«ما هرگز نمیمیریم»نخستین نشست از سلسله‌جلسات یادکردِ «نیلوفرانه»🌿 شبی به یاد سایه (امیرهوشنگ ابتهاج)شبی با شعر، موسیقی و سخنرانی دربارۀ امیرهوشنگ ابتهاج (سایه)؛ شاعری که شعرهایش با حافظه‌ی جمعی چند نسل از ایرانیان گره خورده است.با سخنرانی:استاد مصطفی_ملکیاندکتر مهدی فیروزیانیلدا ابتهاج (پیام تصویری)شعرخوانی شاعران جوان:جویا معروفیمرتضی لطفینگین اصلکوثر خدابین🎵 اجرای موسیقی:گروه موسیقی «سیاه‌مشق»با حضور مهمانان ویژه:دکتر مسعود جعفریخانم بلقیس سلیمانیدکتر تقی پورنامداریانخانم چیستا یثربیبا اجرای: علی عطری📅 ۲۵ مرداد ۱۴۰۵🕕 ساعت ۱۸🎟ورود برای عموم آزاد و رایگان و منوط به ثبت‌نام در صفحۀ رویداد است👇👇👇app.eventlly.events/event/%D9%85%D8%A7-%D…(پس از ثبت‌نام، آدرس و اطلاعات تکمیلی برای شما ارسال می‌شود)⚠️ ظرفیت محدود

نفس توشعر #سایهآواز ایرجویلن پرویز یاحقیسنتور منصور صارمی ای دوست حدیثِ وصل و هجران بگذارکاین عشقِ من و تو داستانی دگرستچون نی نفسِ تو در من افتاد و مراهر دم ز دلِ خسته فغانی دگرست#گل‌های_تازه (شمارۀ ۵) #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی🥀 ایرج (۱۱ دی ۱۳۱۱ - ۲۱ مرداد ۱۴۰۵) پهلوان آواز ایرانی درگذشت.@sayeoMusighi

چهار سال از رفتن سایه گذشت.روزان و شبان بسیاری که در محضر آن پیر پرنیان‌اندیش به خواندن شعر و شنیدن موسیقی و گفت‌وگو در باب فرهنگ و هنر ایران‌زمین می‌گذشت در شمار بهترین لحظات عمر نگارنده است. هنوز نیز وقتی اشعار استوار دل‌انگیزش را می‌خوانم یا برنامه‌های گل‌های تازه و گلچین هفته را که او ساخته می‌شنوم بی اغراق حس می‌کنم در محضر اویم و این مهر سوزنده تا زنده‌ام با من خواهد بود: بر آستانِ تو چون سایه سر نهم همه عمر که هر که پیشِ تو ره یافت بازپس نرودعکس: مهدی فیروزیان در محضر سایه (۱۶ مهر ۱۳۹۵؛ روز تولد استاد ایرج افشار؛ عکس از ارشامه تافته)@sayeoMusighi

#minab168 #میناب_۱۶۸ #دبستان_شجره_طبیه#میناببهار آمد گل و نسرین نیاورد نسیمی بوی فروردین نیاورد بهار آمد شکوفه زد شکرخندتگرگش آمد و از شاخه برکندگل پرپر کجا گیرم سراغت صدای گریه می‌آید ز باغتصدای گریه می‌آید شب و روز ببین بلبل چه می‌سوزد ز داغتعزیزونم همه رفتند در خوابببین پرپرشده گل‌های میناب@aryatabibzadeh

میهن (مرثیۀ جنگل)شعر #سایهآهنگ پرویز #مشکاتیانکمانچه آرش کامور آواز وحید تاج امشب همه غم‌های عالم را خبر کن بنشین و با من گریه سر کن، گریه سر کن🔸 در آغاز کامور بخشی از ترانۀ «شب‌نورد» (ساختۀ محمدرضا #لطفی) را می‌نوازد.💐 ۱۲ مرداد زادروز آرش کامور (۱۳۵۸، نیشابور) #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی@sayeoMusighi

بازی قدرتبه مناسبت ۵ مرداد سالروز درگذشت محمدرضا پهلوی سخنی دربارۀ او برگرفته از بخش بررسی «شعر انقلابی در دهۀ ۵۰» در کتاب #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی:از نگون‌بختی محمدرضا #پهلوی، منافع دو نیروی متخاصم جهانخوار، یعنی شوروی و امریکا، با همۀ ناسازگاری‌ها، در یک نقطه، یعنی براندازی او، همسان و همسو شده بود. شوروی شاه را، که از سال‌ها پیش با چپ‌گرایان از درِ دشمنی درآمده بود، مانع برآورده شدن منافع خویش می‌دید. هم‌آنان بودند که از راه فرهنگی در درازنای چند دهه با ضربه‌های پیوستۀ قطره‌وار، و شاید نه‌چندان آشکار، سرانجام در تخته‌سنگِ باورهای مردمی شکاف‌هایی پدید آوردند و حتی با راه یافتن به دل گروه‌های مذهبی آنان را آمادۀ اندیشۀ انقلابی کردند و خواه‌ناخواه گونه‌ای رادیکالیسم اسلامی را پدید آوردند (نک: اندیشۀ‌ سیاسی در اسلام معاصر، ص ۲۶۹-۲۶۳). از سوی دیگر امریکا با رصدِ اوضاع ایران دیگر به کوتاه بودن دست شوروی از ایران و در تنگنا قرار گرفتن او دلخوش نبود و بریده شدن دست وی را در سرنگونی شاه می‌دید (نیز نک: ایران بین دو انقلاب، ص ۶۴۶). شاه هرگز از دید سخت‌افزاری آن شایستگی و برّایی بایسته برای یکسره کردنِ کار شوروی را از خود نشان نداده بود و از دید نرم‌افزاری پادزهری فرهنگی برای آنچه به‌دست نیروهای چپ در ایران رخ می‌داد فراهم نیاورده بود (این شاید از بزرگ‌ترین اشتباهات او باشد). اگر باور داشته باشیم «نزاع سیاسی، نزاعی میان گروه‌هایی با منافع متفاوت نیست» (ده تز در باب سیاست، ص ۳۵) دست‌کم برای امریکا و شوروی، که منافعی متفاوت را در ایران می‌جستند، آنچه در ایران رخ می‌داد نه سیاست، که بازی قدرت بود. t.me/sayeoMusighi