ما به طور مرتب خانه را مرتب میکنیم.کمدها را مرتب میکنیم. وسایل غیرضروری را دور میریزیم. فضا برا…
انتشار: 2026/08/15 12:31 UTCدریافت: 2026/08/16 07:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 07:45 UTC
ما به طور مرتب خانه را مرتب میکنیم.کمدها را مرتب میکنیم. وسایل غیرضروری را دور میریزیم. فضا برای چیزهای جدید آزاد میکنیم.اما به دلایلی، تقریباً هرگز همین کار را با افکار خودمان انجام نمیدهیم.در حالی که دقیقاً در آنجا میتواند سالها خشمهای قدیمی، احساس گناه، انتظارات دیگران و باورهایی که از مدتها پیش دیگر متعلق به ما نیستند، باقی مانده باشد.«من باید به تنهایی از پس کارها بربیایم.»«نمیشود کسی را ناامید کرد.»«اول دیگران، بعد من.»ما این جملات را آنقدر تکرار میکنیم که دیگر متوجه نمیشویم: اینها دیگر افکار ما نیستند. اینها عادتهایی هستند که زمانی به ما کمک کردند زنده بمانیم، اما امروز فقط مانع زندگی کردن ما میشوند.گاهی اوقات مهمترین نظمدهی با یک نظافت کلی در خانه شروع نمیشود.بلکه با این سوال آغاز میشود: «آیا این فکر واقعاً متعلق به من است؟ یا آنقدر مدت طولانی با آن زندگی کردهام که دیگر متوجه آن نشدهام؟»♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman
پستهای تلگرام — انجمن داستان سار
#قلمکاری روی پارچه#هنر#ایران♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjomanهنر غبار زندگی روزمره را از روح می زداید. #پیکاسو
میخواهم ببوسمت اگر این شعرهای شعلهورم دهانی بگذارندمیخواهم دستت را بگیرم اگر که دست دهد این دست این قلم، دستی بگذارنداینان به نوشتن از تو چنان معتادندکه مجسمهها به سنگ و سربازان به خیالات پیروزی♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman🎙 شعر و صدا : محمد شمس لنگرودی 💽 آلبوم : دایره بیپایان
شعری از کاظم بهمنیبا اجرای: نغمه آطاهریان@saranjoman🔻شما هم میتوانید داستانهای کوتاه و اشعار مورد علاقهی خود را برای دیگر اعضای کانال بخوانید.جهت هماهنگی👇🏻@goudarzisepideh
🌱 هنرِ تمام کردن، شاید یکی از مهمترین مهارتهایی باشه که باید در زندگی یاد بگیریم.ما معمولاً شروع کردن رو بلدیم؛ شروع یک رابطه، یک مسیر، یک شغل یا یک تصمیم تازه. اما کمتر یاد گرفتهایم چطور چیزی رو که دیگه برای ما نیست، با آگاهی و احترام به پایان برسونیم.گاهی چیزی که پایان رو دردناک میکنه، خودِ رفتن نیست؛ حرفهای نگفته، احساسات ناتمام، دلخوریهای حلنشده و بخشی از وجودمونه که هنوز در گذشته گیر کرده.تمام کردنِ سالم یعنی نه گذشته رو انکار کنیم و نه تا ابد در آن بمانیم. یعنی بپذیریم چه اتفاقی افتاده، سهم خودمون رو ببینیم، از تجربهاش چیزی یاد بگیریم و اجازه بدیم مسیر زندگی ادامه پیدا کنه.🌱 بعضی چیزها قرار نیست تا آخر عمر با ما همراه باشن؛ بعضیها فقط اومدن تا چیزی به ما یاد بدن و بعد، نوبت رها کردنشونه.شاید گاهی رها کردن، بیوفایی به گذشته نباشه؛ احترام گذاشتن به خودِ امروزمونه. ♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman
هر جا این خاک را لمس کنمضربانی از زندگی زیرِ غبار مییابمبرادری، دوستی، روحی فراموش شدههمه در ریشههای این سرزمین پنهاننداین فقط خاک نیستخاطره است، عشق است، خانه است♦️انجمن ادبی سار♦️🔷مارادنبال کنید🔷@saranjoman#والت_ویتمن ▪️ویدیو: دریاچه ی #زریوار (زریبار)، مریوان
در روزهایی که جنگ به خانه آمده بود.کتاب تازه من «شاید آخرین حرف ها» با نشر ثالث منتشر شد. من با کتاب شاید آخرین حرفها خواسته ام صدای کسانی باشم که تاریخ آنها و رنجشان را نادیده گرفته است. برای پیداکردن این ناداستانها، ماهها و روزها و ساعتهای زیادی را صرف جستوجو و خواندن روایتهای بیشماری از جنگهای مختلف کردهام. وقتی این روایتها مثل تکههای پازل کنار هم قرار میگیرند، یک مفهوم بزرگ بهوضوح آشکار خواهد شد و آن اینکه فرقی نمیکند که تاریخ شما را سمت برندهٔ ماجرا بگذارد یا سمت بازنده، فرقی نمیکند که شما آن خلبان بمبافکنپی۴۷ آمریکایی باشید که بمبها را روی سرمان میریزد یا جزو آدمهایی باشید که در شهرمان عزیزانی را از دست دادهاند، شما در نهایت بازندهاید و سهمتان فقط کابوس است و جنگ در نهایت برای آدمهای معمولی برندهای نخواهد داشت. همانطور که در روایت «داستان جنگ» یا «کابوسها» در این کتاب خواهید خواند. به امید دنیایی که در آن پرچم صلح همهجا برافراشته شود. سفارش کتاب از ایران کتاب با تخفیف در لینک زیر: iranketab.ir/book/192241-maybe-the-last-w…
