«‏وَرای این مشایخِ ظاهر، که میان خلق مشهورند و بر منبرها و محفل‌ها ذکر ایشان می‌رود، بندگان‌اند پنه…

ما در تنهاییِ مشترکمان به هم نزدیک شدیم چون هر دو در یک زندانی بودیم که کلیدش را در دستان دیگری گم کرده بودیم. و حالا، در میانه‌ی این هیاهوی دوربین‌ها و تشویق‌های دنیایی که ما را «عاشق» می‌پندارد، ما تنها در این تنهایی عمیق، به هم نزدیکیم... نزدیکیِ دو غریبه‌ای که تنها راهِ نجاتشان، لبخندی است دروغین و بوسه‌ای است که هرگز به پوست نمی‌رسد.‌_او در آن لحظه، ابتدا حقیقت را به زبان آورد؛ از تراژدیِ دو تنی که در یک سلول حبس شده‌اند و راه فراری ندارند. اما بلافاصل بعد، با یک دستور ساده، تمام حقیقت را در یک بوسه‌ی دروغین دفن کرد@rahi_be_rahaei

گوینده: #سعید_الیف@rahi_be_rahaei

جردن پیترسون: اتاقت را مرتب کن تا جهان را نجات بدهی! اسلاوی ژیژک: اگر این‌ که اتاقم به‌ هم‌ ریخته است، نتیجه‌ی خودِ جهان باشد چه؟@rahi_be_rahaei

پایانِ تمامِ کلماتآن‌جا که کلمات، یکی پس از دیگری در پرتگاه تنهایی سقوط می‌کنند و سکوت، تنها پناهگاهِ باقی‌مانده است جایی که تمام واژه‌ها به پایان رسیدند تا جایشان را به لرزشِ روح بدهند. این، روایتِ لحظه‌ای است که زبان، تسلیمِ اندوه شد...»گوینده: #سعید_الیف@rahi_be_rahaei

‌بیا بیا که زمانی ز مِی خراب شویممگر رسیم به گنجی در این خراب آباد«حافظ شیرازی»@rahi_be_rahaei#حافظ#غزلیات‌ ‌

منم@rahi_be_rahaei