❗️یونگ و ون‌گوک؛ رویارویی تاریکی و رنگ▪️این دو هرگز همدیگر را ملاقات نکردند. یکی در تنهایی‌اش در ام…

❗️یونگ و ون‌گوک؛ رویارویی تاریکی و رنگ▪️این دو هرگز همدیگر را ملاقات نکردند. یکی در تنهایی‌اش در امواج جنون‌آمیز رنگ‌ها غرق شد و دیگری به اعماق تاریک ناخودآگاه بشر سفر کرد. اما اگر این دو با هم روبروی شاهکار «شب پرستاره» می‌ایستادند، چه می‌شد؟ یونگ احتمالا به‌جای پرسیدن از معنای نقاشی، می‌پرسید: «چه چیزی در درون این بوم زنده مانده است؟» او می‌دانست که این اثر فقط یک منظره نیست تصویرِی است دقیقِ از لحظه‌ای که ناخودآگاهِ یک انسان، پیش از آن‌که ذهن بتواند نامی برایش پیدا کند، کالبد و شکل پیدا کرده است. ون‌گوگ به تاریکی و رنج‌هایش رنگ بخشید او می‌ترسید روزی رنگ‌ها او را رها کنند. یونگ تمام عمرش را صرف این کرد که بفهمد چرا تاریکی‌های درون ما، در قالب نمادها دوباره به سراغ ما می‌آیند او معتقد بود آن‌چه از مواجهه با آن فرار می‌کنیم، سرانجام به شکل سرنوشت به ما بازمی‌گردد. «شب پرستاره» هیچ‌وقت فقط درباره‌ی ستاره‌ها نبود. این اثر، تجسمِ رنجی است که فرم یافته و جاودانه شده است. ون‌گوگ رفت، اما رنگ‌ها ماندند؛ و تا زمانی که این رنگ‌ها زنده‌اند، بخشی از روح او نیز در میان این امواجِ مواجِ آسمان بیدار است@rahi_be_rahaei