چشم به فردا دوختیم و اکنون را در پسِ پرده‌ی گمان، نادیده نهادیم.در آیینه، سایه‌ای از پندارِ خویش را…

چشم به فردا دوختیم و اکنون را در پسِ پرده‌ی گمان، نادیده نهادیم.در آیینه، سایه‌ای از پندارِ خویش را دیدیم و حقیقتِ جان را در خلوتِ خویش پنهان ساختیم.دریغا، مسابقه‌ای که در گمان ما بود، نقشِ خیالی بیش نبود و به جز خود، هیچ رقیبی در این میدان نبود.ترس از آغاز، ما را به دالانِ تاریکِ "فردا" کشاند، غافل از آنکه راه، تنها در روشناییِ همین "امروز" نهفته است.مرگ، نه دشمنی سهمگین، که یادگاری از محدودیتِ هستی است؛ همین محدودیت است که به زندگی، ژرفایی بی‌نهایت می‌بخشد.جسارت، بیرون نهادن از خود نیست، که در آغوش کشیدنِ وحشتِ خویشتن و گزیدنِ نفسِ این دم است.برخیز، که اکنون، یگانه فرصتِ دیدارِ خویش است؛ وگرنه پیری، قفسی خواهد شد برای حسرتِ آنچه نرفتیم.@rahi_be_rahaeiچشم به فردا دوختیم و اکنون را در پسِ پرده‌ی گمان، نادیده نهادیم.در آیینه، سایه‌ای از پندارِ خویش را دیدیم و حقیقتِ جان را در خلوتِ خویش پنهان ساختیم.دریغا، مسابقه‌ای که در گمان ما بود، نقشِ خیالی بیش نبود و به جز خود، هیچ رقیبی در این میدان نبود.ترس از آغاز، ما را به دالانِ تاریکِ "فردا" کشاند، غافل از آنکه راه، تنها در روشناییِ همین "امروز" نهفته است.مرگ، نه دشمنی سهمگین، که یادگاری از محدودیتِ هستی است؛ همین محدودیت است که به زندگی، ژرفایی بی‌نهایت می‌بخشد.جسارت، بیرون نهادن از خود نیست، که در آغوش کشیدنِ وحشتِ خویشتن و گزیدنِ نفسِ این دم است.برخیز، که اکنون، یگانه فرصتِ دیدارِ خویش است؛ وگرنه پیری، قفسی خواهد شد برای حسرتِ آنچه نرفتیم.@rahi_be_rahaei