رابطه جدیدی را با افکار خود پرورش دهید. آن ها را قضاوت نکنید و به انتقاد از آن ها نپردازید؛ فقط به…

وقتی به نامِ گذشت، به روانِ خودمان خیانت می‌کنیمدر رسانه‌ها، کتاب‌های موفقیت و حتی توصیه‌های دوستانه، مدام یک شعارِ خوش‌آب‌ورنگ به گوشمان می‌رسد: «ببخش و رها کن تا به آرامش برسی.» به ما می‌گویند نگه داشتن خشم مثل این است که خودت زهر بنوشی و انتظار داشته باشی طرف مقابل بمیرد. این حرف در ظاهر بسیار حکیمانه به نظر می‌رسد، اما همین گزاره‌ی به ظاهر مثبت، گاهی تبدیل به یکی از مخرب‌ترین تله‌های روانی می‌شود: بخششِ سمی یا اجباری.ما انسان‌ها ماشین نیستیم که با فشردن یک دکمه، دردهایمان را فرمت کنیم. وقتی کسی به ما آسیبِ عمیقی می‌زند چه یک والدِ بی‌مهر باشد، چه شریک عاطفی‌ای که عهدشکنی کرده روانِ ما به طور طبیعی دچار پارگی می‌شود و هیجاناتی مثل خشم، غم و احساس بی‌عدالتی تولید می‌کند. این احساسات، نگهبانانِ هویت و مرزهای ما هستند. اما وقتی تحت فشارِ جامعه، باورهای اشتباه، یا حتی ترس از دست دادنِ یک رابطه، عجولانه تصمیم به «بخشیدن» می‌گیریم، در واقع داریم روی یک زخمِ عفونی را بخیه می‌زنیم.بیایید یک موقعیتِ بسیار آشنا را مرور کنیم فرض کنید شریک عاطفی‌تان به اعتمادِ شما ضربه‌ی سنگینی زده است (مثلاً پنهان‌کاری مالی یا عاطفی). او عذرخواهی می‌کند و شما برای اینکه از فروپاشیِ زندگی‌تان جلوگیری کنید، یا برای اینکه به خودتان ثابت کنید آدمِ «بزرگ و باگذشتی» هستید، در کمتر از چند روز می‌گویید: «گذشته‌ها گذشته، من تو را بخشیدم. بیا از نو شروع کنیم.»ظاهرِ ماجرا آرام می‌شود. اما چند هفته بعد، بر سرِ دیر جواب دادن به یک پیامِ ساده یا یک خریدِ روزمره، چنان خشمِ ویرانگری از شما فوران می‌کند که خودتان هم وحشت می‌کنید. یا ناگهان متوجه می‌شوید که دیگر هیچ میل و کششی برای هم‌صحبتی با او ندارید و مدام با کنایه حرف می‌زنید.چه اتفاقی افتاده؟ شما در واقع او را نبخشیده بودید؛ فقط خشمِ اصیلِ خود را زیرِ فرشِ روانتان پنهان کرده بودید. و خشمی که حقِ ابراز پیدا نکند، هرگز از بین نمی‌رود؛ بلکه از درِ پشتیِ روان به شکلِ پرخاشگریِ پنهان (کنایه‌زدن)، افسردگی، یا بی‌حسیِ مطلقِ عاطفی بازمی‌گردد.ما نمی‌توانیم از روی درد «میان‌بر» بزنیم. بخششِ واقعی، یک تصمیمِ ارادی و یک‌شبه نیست؛ بلکه مقصدِ نهاییِ یک مسیرِ طولانی و پر از سوگواری است. شما ابتدا باید به خودتان حق بدهید که عمیقاً خشمگین باشید. باید اجازه دهید دردِ ناشی از شکسته شدنِ اعتمادتان در وجودتان به رسمیت شناخته شود و برای از دست رفتنِ آن تصویرِ زیبایی که از رابطه داشتید، عزاداری کنید.گاهی بزرگ‌ترین قدم برای شفای روان، این است که شجاعانه بایستیم و بگوییم: «آنچه تو با من کردی غیرقابل‌قبول بود و من هنوز آمادگیِ بخشیدنت را ندارم.» آرامشِ واقعیِ ما در گروِ بخشیدنِ اجباریِ آدم‌ها نیست؛ آرامشِ ما در گروِ این است که به احساساتِ جریحه‌دار شده‌ی خودمان، حقِ حیات بدهیم. بخشش اگر قرار باشد اتفاق بیفتد، خودش در انتهای مسیرِ التیام جوانه می‌زند، نه با زور زدن و نقابِ بزرگواری به چهره زدن.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling

اینطوریه که می تونی یه رابطه ی دو نفره ی موفق بسازی.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling

#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling

🎥خواهران و برادران چگونه بر یکدیگر تاثیر می‌گذارند؟👈اکثر افراد خواهر یا برادر دارند (در حقیقت، امروزه احتمال اینکه کودکان آمریکایی یک برادر یا خواهر داشته باشند، بیش از احتمال داشتن پدر است). با این همه، اگرچه بسیاری از متخصصان علوم اجتماعی دربارة تاثیر مدارس و نحوة فرزندپروری تحقیق می‌کنند، رابطة میان خواهران و برادران که ممکن است بسیار مهم‌تر باشد چندان مورد توجه نیست. برای درک اهمیت رابطة ما با خواهران و برادرانمان، لازم است که داستان غم‌انگیز دو برادر مشهورِ تاریخ غرب را به یاد آوریم. #آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling

درباره رویکرد به فردی که دچار اعتیاد است."وقتی کاهو می‌کارید، اگر خوب رشد نکرد کاهو را سرزنش نمی‌کنید؛بلکه می‌روید به دنبال دلایل اینکه چرا این اتفاق افتاده.شاید آن کاهو نیاز به کود داشته باشد، یا شاید به آب بیشتر یا خورشید کمتری.به هر حال، شما هیچ وقت آن کاهو را سرزنش نکرده و مقصر نمی‌دانید.اما اگر مشکلاتی در بین دوستان یا خانواده داشته باشیم، آن شخص دیگر را مقصر دانسته و سرزنش می‌کنیم.ولی اگر بدانیم چگونه از آنها مراقبت کنیم آنها به خوبی رشد و نمو خواهند کرد؛ مانند آن کاهو.مقصر دانستن و سرزنش کردن اصلاً هیچ تاثیر مثبتی ندارد. همینطور هم  تلاش برای متقاعد کردن با استدلال و بحث.این تجربه خود من است.هیچ مقصر دانستنی، هیچ سرزنش کردنی، هیچ بحثی، هیچ استدلال آوردنی، فقط درک کردن.اگر درک کنی و نشان دهی که درک کرده‌ای می‌توانی عشق بدهی.آن وقت آن وضعیت تغییر خواهد کرد.#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling

🎥 لوحِ سپید در برابر سرشتِ کهن ما چگونه شکل می‌گیریم؟تقابل بنیادین: طبیعت (وراثت) در برابر تربیت (محیط)آیا ساختارِ روانِ ما پیش از آنکه پا به این جهان بگذاریم بر کتیبه‌ی ژن‌هایمان حک شده است، یا در آغازِ راه، تنها بومی نانوشته‌ایم که با لمسِ جهانِ پیرامون و تجربه‌های زیسته نقش می‌پذیرد؟این ویدیو، شما را به قلبِ یکی از عمیق‌ترین و دیرینه‌ترین مناقشاتِ تاریخ روان‌شناسی می‌برد. در یک سوی این تقابل، اندیشه‌های چارلز داروین قرار دارد که ریشه‌های رفتار و منشِ آدمی را در میراثِ تکاملی و گرایش‌های ذاتیِ او جستجو می‌کند. در سوی دیگر، تفکرِ جریان‌سازِ جان لاک ایستاده است؛ اندیشمندی که ذهن را به مثابه‌ی یک «لوحِ سپید» (Tabula Rasa) می‌پنداشت؛ فضایی کاملاً خالی که سطر به سطرِ آن، تنها با قلمِ تربیت، بستر محیطی و اتفاقاتِ زندگی نگاشته می‌شود.تماشای این کلیپ، دعوتی است برای درنگی ژرف در این پرسش: به‌راستی کدام‌یک معمارِ اصلیِ روان و سرنوشتِ ماست؟#آپولو👥 گفت‌وگوی آگاهانه، نقطه آغاز درمان است.™️ #گروه_روانشناسی_و_مشاوره@Psychologyandcounseling