يعلم ‏اللَّه كه ز جان دوست‏ترش میدارم.. #جامی

خاک دلِ بی‌عشق را جارو نخواهم زدبهر نگاهی چنگ بر هر سو نخواهم زددیگر شبیه آنکه دیدی نیستم،، حتیدر اوج دلتنگی بمیرم، رو نخواهم زدشمعم که در طوفان بی‌تکلیفیِ این عشقمی‌میرم اما نیمه‌جان سوسو نخواهم زددلدادگی چیزی به جز بی‌آبرویی نیستدستی به هر قیمت به هر گیسو نخواهم زدیک عمر بارم روی دوشم بود و خواهد ماندمردانه می‌میرم ولی زانو نخواهم زد#عباس_دمیرچی@poemlife

☀️🦋 من با تو به چشم آمدم و هیچ نبودمچون سایه عدم بود سراپای وجودم 🦋 بر غیرت من عیب مگیر ای همه خوبیوقتی که به اندازه ی حُسن تو حسودم 🦋 تقدیر من از بند تو آزاد شدن نیستدیدی که گشودی در و من پر نگشودم ..........#فاضل_نظری@poemlife

نصیحت‌گوی را از من بگو ای خواجه دم درکش!چو سیل از سر گذشت آن را چه می‌ترسانی از باران!گرم با صالحان بی دوست فردا در بهشت آرندهمان بهتر که در دوزخ کنندم با گنهکاران#عالیجناب_سعدی@poemlife

ایوان من تهی‌ست ، پرستو بیاورید! بیزارم از سکـوت ، هیاهـو بیاورید! اینجا شکوهِ منظره‌ها بی‌طراوت استاز کـوچه‌بـاغِ دهکـده شب‌بـو بیاورید هر سو نگاه می‌کنم این جا غریبه است یـک آشنا چـو آینــه یکـ‌رو بیـاوریــد یک مشت شعرِ نغز از استاد رودکیبـویی ز مـولیان و لبِ جــو بیاوریدبی چشم‌های روشنِ او غرق ظلمتمخورشیدرا به خانه‌ام این سو بیاوریدای بادها به میهن من رو‌کنید و بعدیک تارِ مـو برای مـن از او بیـاوریـد #فردوس_اعظم @poemlife

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایینروم جز به همان ره که توام راه نمایی!همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویمهمه توحید تو گویم که به توحید سزایی!تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمیتو نمایندهٔ فضلی تو سزاوار ثنایی!بری از رنج و گدازی بری از درد و نیازیبری از بیم و امیدی بری از چون و چرایی!نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجینتوان شبه تو جستن که تو در وهم نیایی!همه عزی و جلالی همه علمی و یقینیهمه نوری و سروری همه جودی و سخایی!#سنایی_غزنوی@poemlife

نخستین باده کاندر جام کردندز چشم مست ساقی وام کردندچو باخود یافتند اهل طرب راشراب بیخودی در جام کردندلب میگون جانان جام در دادشراب عاشقانش نام کردندز بهر صید دل‌های جهانیکمند زلف خوبان دام کردندبه گیتی هر کجا درد دلی بودبه هم کردند و عشقش نام کردندسر زلف بتان آرام نگرفتز بس دل‌ها که بی‌آرام کردندچو گوی حسن در میدان فکندندبه یک جولان دو عالم رام کردندز بهر نقل مستان از لب و چشممهیا پسته و بادام کردنداز آن لب، در خور صد آفرین استنصیب بی‌دلان دشنام کردندبه مجلس نیک و بد را جای دادندبه جامی کار خاص و عام کردندبه غمزه صد سخن با جان بگفتندبه دل ز ابرو دو صد پیغام کردندجمال خویشتن را جلوه دادندبه یک جلوه دو عالم رام کردنددلی را تا به دست آرند، هر دمسر زلفین خود را دام کردندنهان با محرمی رازی بگفتندجهانی را از آن اعلام کردندچو خود کردند راز خویشتن فاش#عراقی را چرا بدنام کردند@poemlife