به تمام این کوچهها که عطر تو را با خود به یاد دارندقول دادهامزیر هیچ باران بیتویی نایستمو از پشت…
انتشار: 2026/07/11 20:50 UTCدریافت: 2026/08/15 05:24 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 05:24 UTC
به تمام این کوچهها که عطر تو را با خود به یاد دارندقول دادهامزیر هیچ باران بیتویی نایستمو از پشت این پنجرههای همیشه بستهی رابطه های امروزیتنها با یاد تو همقدم باشماینجا سالهاست که هیچ خاطرهای بینام تو معنا نمیشودو باران و کوچه و زن و بوسهیعنییادآوری آن سالها که عشق حرمت داشت این روزهااینجا هیچ ردی از نسل ما بر سنگفرشهانیستو من در میان این همه مردمان از من دورتنها چشمان تو را به خاطر دارم بانو
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — نامه هاي بي آدرس
این آهنگ قلبتو تسخیر میکنه… 💔
از انتهای مبهم رشتههای چینخوردهی گیسوییک زنکه رها شده از گوشهی زندان روسریاشمیچکد به روی پیادهروهای ممنوع از دیدار مادستانم را گره میزنم به دور آغوش کسی کهسالهاستمحروم است از ابرازو تا ریاضیِ اعداد اجازه میدهدخیسِ لبهای سرخش را مینوشم به مزهیشراب ممنوعی که از یک پیرزن ترساییدر بنبست افکاری پوچ، پنهان کردمهمیشه میخرمو آنقدر هیجان آغوش دارم که سرمای این سالهایتلخدر استخوانهای ضعیفم اثری نمیکندمنهرگز نرقصیدهام با زنی جز این لحظهی بینظیرکه ملودیِ برخورد پاشنهی کفشهای بلندشبا کف خیس خیابانموسیقی غروبهای کلاغکش را مینوازدنترساینجا همهی پنجرهها بستهاند و مردمانپشت پردههای ضخیم اتاقهای تودرتوبا عکس زنان خوشبختخودارضایی میکنندتو زیر لباسهای خیس چسبیده به نازکی تنتاغواگرتر شدهای و منعاشقتر از آنکه بترسم از سایههای مخوف درکمین نشسته لای درز دیوارهای استبدادپژمان رنج بر