پری وش فیروزبخت

عاقبت بر ترس های کودکی پا می گذارم.گریه هایم را ورای خنده ها جا می گذارم.تا اَبَد حک می کنم نقش تو را بر جام جانم،عشق را در سایه سارِ قصه تنها می گذارم.با تو اَم، هر جا که باشم با تو ای امواجِ هستی،با تو بودن را به خاطر، بر تماشا می گذارم.من که در عمقِ نگاهِ پر تمنای تو غَرقم،لاجرم بر چشم هایت، نامِ دریا می گذارم.بر تنِ لیلی تبِ سودای مجنون می نشانم،در دل وامق بنای عشق عذرا می گذارم.من که خود آبستنِ شعر سپیدم در هیاهوفارغ از هر واژه داغی بر غزل ها می گذارم.با زمستانی که یادت در دلم گُل می نشاند،حسِِّ سرما را برای فصل سرما می گذارم.خواهم آمد روزی آخر، تا به کویت دل سپارم،این قرارِ بی قراری را به فردا می گذارم.چون دلی شوریده دارم با "پری وش" در توافق،نام این دیوانه را هم "مست و شیدا" می گذارم.پری وش@Parivash_firouzbakhtt

بنویسم جایی که بیادم باشدکه اگر صبح دگر آمد و آغازی نوشکرِ اندیشه کنم وَ به انگیزۀ شیدایی بادآب بر صورتِ سوسن وَ شقایق بزنم و کمی بذرِ محبت به درِ خانه یِ شیرین ببرم با سلامی قدحی ناب به نسرین بدهمبا نسیمِ خنکِ بادِ صباکوچه را آب بپاشم که به عطرِ خوشِ خاکهمه یِ اهلِ محل مست شوند اندکی گندم و ارزن به سرِ بام بریزم هر صبحکفتری سیر شود یاکریمی بخورد نغمه یِ خوش ساز کند دیر گاهیست دگر قاصدکِ عشق نمی آید هیچ وَ خدا هم خواب است که بشر نیست به یادش دیگر وَ زمین سخت بر آشفته و سرما زده استعشق باید که خدا بر خیزد عشق باید که در این بُتکده نیست ..پری وش @Parivash_firouzbakhtt