در آن روزهای شاداب چنین درکی نداشتی، ای بینوا دلو اینک که از دیار خود چنین دور افتاده‌ای،دیگر هرگز…

این دل‌آشوب بیماری نیست،پاسخ است‌.ریتسوس@out_of_harmony

کسی به خود وانهاده این آسمان تاریک را.گئورگ تراکل@out_of_harmony

نهتردیدی بر جای بِنمانده استمگر قاطعیت وجود توکَز سرانجام خویش به تردیدم می‌افکند ، که تو آن جرعه‌ی آبیکه غُلامانبه کبوتران می‌نوشاننداز آن پیش‌تر که خنجر  به گلوگاهشان نهند.احمد شاملو@out_of_harmony

و من؟آیا من پژواک شوقِ خاموش او نبودم؟و تکرار نغمه‌ی وجود او؟ من، آنچه‌ می‌دیدم، همان می‌شدم، و خدایی بود آنچه‌‌ می‌دیدم.فردریش هُلدرلین/ گوشه‌نشین در یونانترجمه‌ی محمود حدادی@out_of_harmony

نکتهٔ غمبار، عزیز من،اینکه ذهن ما چنان با شوق به جلدِ دلِ سرگشته در می‌آید، چنان با شوق به آن غم‌های گُذرا می‌چسبد که تعقل، که در این میان کارش باید التیام باشد، خودش بیمار می‌شود، که آن باغبان که بر عهده‌اش قرار گرفته که بکارد، از خارِ گلْ پی‌در‌پی زخم به دست خود می‌رساند.هلدرلین/گوشه‌نشین در یونان هیپِریون@out_of_harmon

تو دنبالِ آدم‌ها نمی‌گشتی ،بلکه تمامیِ یک جهان را می‌خواستی. دوست داشتی خُسرانِ همه‌ی آن دوران‌های طلایی را، آن هم فشرده و چکیده، در یک لحظه‌ی سعادت‌بار حس کنی. خُسرانِ جانِ همه‌ی جان‌های زمانه‌ای خوب‌تر را، نیروی همه‌ی نیروهای قهرمانان را باید که یک نفر، تنها یک انسانِ یگانه برای تو جبران می‌کرد!حال می‌بینی چه اندازه فقیر، چه اندازه دولت‌مندی؟ و چرا جا دارد که مغرور و هم‌زمان درهم شکسته باشی؟ و چرا در چرخه‌ای از شادیِ هراس‌انگیز و رنج افتاده‌ای؟برای آن‌که برخورداری‌ات از همه‌چیز است و از هیچ‌چیز، برای آن‌که خیالِ آن دوره‌ی طلایی‌ای که روزی باید فرا برسد، متعلق به توست و با این حال هیچ‌چیز فرا نرسیده است. برای آن‌که تو شهروندی از ساحت‌های عدالت و زیبایی هستی، خدایی هستی در جمعِ خدایانِ رؤیاهای شیرینی که در روز به ذهنت رخنه می‌کنند، اما وقتی که بیدار می‌شوی خود را بر خاک می‌بینی.گفتی دوبار؟آخ!تو در یک روز تنها هفتاد بار از آسمان به زمین می‌افتی، اصلا می‌خواهی برایت بگویم؟ من نگرانت هستم، تو فلاکتِ این دوره و زمانه را مشکل تاب می‌آوری، باز یک چند به این در و آن در خواهی زد، باز ...فردریش هلدرلین/گوشه‌نشین یونان هیپِریون@out_of_harmon