پاسخ علم به تجربههای عجیب بخش دوم:توهمتجربه خروج از بدنوقتی احساس میکنیم از بدنمان خارج شدهایم؛…
انتشار: 2026/08/08 16:31 UTCدریافت: 2026/08/10 12:30 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/10 12:30 UTC
پاسخ علم به تجربههای عجیب بخش دوم:توهمتجربه خروج از بدنوقتی احساس میکنیم از بدنمان خارج شدهایم؛ علم چه توضیحی برای تجربه خروج از بدن دارد؟تصور کنید ناگهان احساس کنید دیگر درون بدن خود قرار ندارید؛ بلکه از جایی بالاتر یا کنار بدن، خودتان را میبینید و جهان را از نقطهای خارج از بدن تجربه میکنید.برای برخی افراد این تجربه آنقدر واضح و واقعی است که تفاوتی میان آن و یک رویداد واقعی احساس نمیکنند.این پدیده در علوم اعصاب با عنوان Out-of-Body Experience (OBE) یا تجربه خروج از بدن شناخته میشود.گفتن توهم، سادهسازی است؛ خود من نیز تا همین امروز به آن توهم میگفتهام و زین پس ویرایش میکنم.در یک تجربه معمول، فرد احساس میکند محل قرار گرفتن «من» دیگر با محل قرار گرفتن بدن یکی نیست.گاهی فرد بدن خودش را نیز از بیرون مشاهده میکند؛ گاهی احساس میکند در ارتفاعی بالاتر از بدن شناور است و گاهی فقط احساس میکند از بدن جدا شده است.پرسش این نیست که «آیا روح فرد واقعا از بدن خارج شده است؟» چون روح وجود ندارد؛ بلکه پرسش این است:مغز چگونه احساس میکند که «من» در نقطهای خارج از بدن قرار دارم؟ «من» در بدن کجاست؟یکی از چیزهایی که معمولا بدیهی به نظر میرسد این است که ما خودمان را درون بدنمان احساس میکنیم. احساس بودن داریم. اما این احساس یک داده ساده و مستقیم نیست.مغز باید دائما اطلاعات مختلفی را درباره بدن با یکدیگر ترکیب کند؛ اطلاعات بینایی، لامسه، حس عمقی یا proprioception، دستگاه دهلیزی گوش داخلی که به تعادل و حرکت مربوط است، و اطلاعات مربوط به وضعیت و حرکت بدن.از ترکیب این اطلاعات، مغز نهتنها تصویری از بدن میسازد، بلکه تعیین میکند «من کجا هستم؟». به این ویژگی، self-location یا «خودیابی» گفته میشود(خودیابی، ترجمه و انتخاب من است و کاملا مفهوم را میرساند).به توانایی مغز در تعیین موقعیت خود نسبت به محیط، خودیابی (self-location) گفته میشود.همچنین مغز باید تعیین کند جهان را از چه نقطهای تجربه میکنیم؛ یعنی first-person perspective یا دیدگاه اولشخص.بنابراین احساس اینکه «من داخل این بدن هستم و از این نقطه به جهان نگاه میکنم» حاصل یک فرایند پیچیده عصبی است، نه یک مختصات ساده که مغز صرفا آن را دریافت کند.اگر اطلاعات بدن با یکدیگر هماهنگ نباشند چه میشود؟اینجا بخش اصلی ماجرا آغاز میشود. اگر اطلاعات مربوط به بینایی، تعادل، حس عمقی و لامسه با یکدیگر هماهنگ نباشند، مغز ممکن است نتواند با اطمینان تعیین کند که «من» دقیقا در کجای فضا قرار دارم.پژوهشهای علوم اعصاب نشان دادهاند که ناحیه تمپورال ـ پاریتال (Temporoparietal Junction یا TPJ) در ادغام بسیاری از این اطلاعات نقش دارد.آسیب یا اختلال در بخشهایی از این شبکه با تغییر در احساس خودیابی و دیدگاه اولشخص ارتباط دارد. پژوهشهای مروری نیز نشان دادهاند که تجربه خروج از بدن با اختلال در ادغام اطلاعات چندحسی مربوط به بدن و همچنین پردازش فضایی مرتبط است.بنابراین اگر مغز در پاسخ به این پرسش دچار خطا شود که «من دقیقا کجا هستم؟»، نتیجه میتواند تجربهای بسیار عجیب باشد: بدن اینجاست، اما «من» انگار جای دیگری است.شواهد مستقیم از مغزاین فقط یک توضیح نظری نیست.در برخی بیماران مبتلا به صرع و دیگر اختلالات عصبی، تجربههای خروج از بدن در ارتباط با فعالیت یا اختلال در نواحی مربوط به پردازش بدن و فضای اطراف مشاهده شدهاند.حتی موردهایی وجود داشته که تحریک الکتریکی بخشهایی از قشر مغز، از جمله نواحی نزدیک به اتصال تمپورال ـ پاریتال، تجربههای مرتبط با تغییر مکان خود یا خروج از بدن را ایجاد کرده است.این یافتهها اهمیت زیادی دارند، زیرا نشان میدهند تجربه «من در خارج از بدن قرار دارم» از تغییر در عملکرد سامانههای عصبی مسئول مکانیابی خود و ادغام اطلاعات حسی بدن ناشی شود.البته این به معنای وجود یک «مرکز خروج از بدن» در مغز نیست. TPJ بخشی از شبکهای گستردهتر است و تجربه خودآگاهی بدنی حاصل تعامل چندین سامانه عصبی است.مغز شکفت انگیز بدن ما، میتواند بدنِ خارج از بدن را هم تجربه کند.پژوهشهای آزمایشگاهی حتی نشان دادهاند که احساس مالکیت بدن و مکانیابی خود تا حدی قابل دستکاری است.با استفاده از ترکیب کنترلشده اطلاعات دیداری و لامسه، پژوهشگران توانستهاند در افراد سالم تغییراتی در احساس تعلق بدن و خودیابی ایجاد کنند.در آزمایشهای واقعیت مجازی نیز افراد میتوانند برای مدتی کوتاه احساس کنند از نقطهای خارج از بدن واقعی خود در حال تجربه محیط هستند.این یافتهها یک نکته بنیادی را نشان میدهند؛ اینکه مغز برای ایجاد احساس «من در این بدن هستم» به یکپارچگی دقیق اطلاعات حسی نیاز دارد. اگر این یکپارچگی تغییر کند، احساس ما از محل قرار گرفتن «خود» نیز میتواند تغییر کند.چرا بعضی افراد هنگام خواب چنین تجربهای دارند؟یکی از زمینههایی که تجربه خروج از بدن در آن گزارش میشود، مرز میان خواب و بیداری است.در فلج خواب، فرد ممکن است در حالی که آگاهی نسبتا زیادی از محیط دارد، برای مدت کوتاهی قادر به حرکت دادن بدن نباشد. این حالت میتواند با مجموعهای از تجربههای غیرمعمول همراه شود؛ از احساس حضور یک موجود گرفته تا احساس شناور شدن، پرواز، چرخش و خروج از بدن.پژوهشهای مربوط به فلج خواب این تجربهها را در دستهای از پدیدههای موسوم به vestibular-motor hallucinations قرار میدهند؛ یعنی تجربههایی که با ادراک غیرعادی حرکت و موقعیت بدن ارتباط دارند. در این حالت، مغز ممکن است همزمان اطلاعاتی مربوط به وضعیت واقعی بدن و عناصر مربوط به حالت REM را پردازش کند. همین ناهماهنگی میتواند زمینه را برای تجربههای بسیار غیرمعمول از حرکت، شناوری یا جدا شدن از بدن فراهم کند.البته همه تجربههای خروج از بدن ناشی از فلج خواب نیستند. OBE میتواند در شرایط دیگری نیز رخ دهد و نباید همه موارد را به خواب نسبت داد.آیا این فقط یک «توهم» است؟واژه توهم ممکن است کمی گمراهکننده باشد. به ویژه اینکه در فارسی ۴ نوع توهم تنها یک برابر دارند: توهم.و چون فرد واقعا تجربه میکند که خارج از بدن قرار دارد؛ این تجربه از نظر پدیدارشناختی واقعی است. آنچه مورد تردید علمی قرار میگیرد، تفسیر علت تجربه است.برای مثال، فرد ممکن است واقعا احساس کند از بالای تخت خودش را میبیند. علم میپرسد این تجربه چگونه در مغز ایجاد شده است، نه اینکه تجربه ذهنی فرد را انکار کند.بنابراین به باور من این تمایز مهم است.واقعی بودن یک تجربه ذهنی، به معنای درست بودن توضیحی که برای منشا آن ارائه میکنیم نیست.آیا تجربه خروج از بدن ثابت میکند روح از بدن خارج شده است؟خیر؛ هیچگونه شواهد علمی مبنی بر وجود روح، وجود ندارد و شواهد علمی موجود چنین نتیجهای یعنی روح یا وجودی غیر از وجود قابل اندازهگیری محصول کنش و واکنش مغز و بدن را نشان نمیدهند.وجود «تجربه» خروج از بدن یک واقعیت روانشناختی و عصبشناختی است و در شرایط مختلف بهطور مستند گزارش شده است. تجربهایست تجربی.بنابراین از این واقعیت نمیتوان نتیجه گرفت که یک «خود» یا «روح» مستقل از مغز وجود دارد یا بدن را ترک کرده است.بنابراین شواهدی که نشان میدهند تغییر در پردازش حسی ـ حرکتی و فعالیت نواحی مشخصی از مغز میتواند مکانیابی خود و دیدگاه اولشخص را تغییر دهد، یک توضیح عصبی برای این تجربه فراهم میکنند.هرچند این نیز به معنای آن نیست که علم تمام جزئیات تجربه آگاهی و خود را حل کرده است. مسئله اینکه چرا و چگونه فرایندهای مغزی به تجربه آگاهانه تبدیل میشوند، همچنان یکی از مسائل عمیق علوم اعصاب و فلسفه ذهن است.بنابراین موضع علمی فعلی را میتوانم اینگونه خلاصه کنم:تجربه خروج از بدن واقعی است به این معنا که انسانها واقعا میتوانند آن را تجربه کنند(اخیرا آماری هم از پژوهشی دیدم که درصدش کم نبود)؛ اما شواهد موجود نشان میدهند که برای ایجاد این تجربه، لازم نیست «خود» واقعا از بدن جدا شده باشد. به نظر میرسد آنچه تغییر میکند، یکی از بنیادیترین مدلهای مغز است؛اینکه «من» کجا هستم، بدنم کجاست و از چه نقطهای جهان را تجربه میکنم. و شاید همین نکته یکی از عجیبترین درسهای تجربه خروج از بدن باشد؛احساس اینکه «من اینجا هستم» آنقدر بدیهی به نظر میرسد که فراموش میکنیم خودِ این احساس، محصول فعالیت مغز است.سام آریامنش 🚀 @ofoghroydadمنابعBlanke, O., & Arzy, S. (2005). The Out-of-Body Experience: Disturbed Self-Processing at the Temporo-Parietal Junction. Neuroscientist.Blanke, O., Landis, T., Spinelli, L., & Seeck, M. (2002). Out-of-body experience and autoscopy of neurological origin. Brain.Blanke, O., Slater, M., & Serino, A. (2015). Behavioral, Neural, and Computational Principles of Bodily Self-Consciousness. Neuron.Ionta, S., et al. (2011). Research on multisensory mechanisms of self-location and first-person perspective.Lenggenhager, B., Tadi, T., Metzinger, T., & Blanke, O. (2007). Video Ergo Sum: Manipulating Bodily Self-Consciousness. Science.Blanke, O., & Metzinger, T. (2009).Full-body illusions and minimal phenomenal selfhood. Trends in Cognitive Sciences.Recent reviews of sleep paralysis and associated out-of-body and vestibular-motor experiences.در این زمینه دهها توضیح و تحلیل و پژوهش پیشتر در کانال فرستاده شده بود.بخش قبلی: احساس حضور داشتن کسی در کنار ما که دیده نمیشودبخش بعدی: رویای شفاف(بیشترِ رویاهای خودم نیز اینگونه است)
پستهای تلگرام — افــــــق رویـــــداد
آیا سونا و حمام یخ میتوانند بر باروری مردان اثر بگذارند؟شواهد علمی نشان میدهد که گرمای شدید و مکرر میتواند بهطور موقت کیفیت اسپرم را کاهش دهد، اما شواهدی وجود ندارد که حمام یخ یا غوطهوری در آب سرد بتواند باروری مردان را افزایش دهد. در عین حال، نباید میان افزایش تستوسترون و افزایش باروری اشتباه گرفت؛ این دو الزاماً همجهت نیستند.بیضهها خارج از حفره بدن قرار گرفتهاند، زیرا تولید طبیعی اسپرم در دمایی پایینتر از دمای مرکزی بدن انجام میشود. در یک پژوهش بزرگ در سال ۲۰۲۴ که بیش از ۱۵ هزار مرد چینی و بیش از ۲۸ هزار نمونه مایع منی را بررسی کرد، قرار گرفتن در معرض دماهای شدید با کاهش غلظت، تعداد کل و تحرک اسپرمها ارتباط داشت.این پژوهش بهتنهایی ثابت نمیکند که استفاده از سونا همین اثر را ایجاد میکند، اما با شواهد فیزیولوژیک درباره حساسیت اسپرم به گرما سازگار است.شواهد مستقیم درباره سونا نیز قابل توجهاند.در یک پژوهش طولی(یعنی پژوهشی که یک گروه از افراد را در طول زمان دنبال میکند و در چند مقطع زمانی از آنها داده میگیرد) روی ۱۰ مرد سالم، شرکتکنندگان به مدت سه ماه، هفتهای دو بار و هر بار ۱۵ دقیقه در سونای فنلاندی با دمای ۸۰ تا ۹۰ درجه سانتیگراد قرار گرفتند. در پایان دوره، تعداد و تحرک اسپرمها کاهش یافت و تغییراتی در عملکرد میتوکندری و بستهبندی DNA اسپرم مشاهده شد. نکته مهم این بود که این تغییرات پس از توقف استفاده از سونا برگشتپذیر بودند و طی شش ماه برطرف شدند.از سوی دیگر، شواهد درباره حمامهای داغ و احتمال بارداری پیچیدهتر است. یک پژوهش روی زوجهایی که برای بارداری تلاش میکردند نشان داد استفاده از وان آب داغ یا جکوزی بهتنهایی تأثیر آشکاری بر نرخ بارداری نداشت، اما قرار گرفتن بیشتر مردان در معرض چندین منبع گرما با کاهش متوسط احتمال بارداری همراه بود.(منابع گرما به تنهایی روی اسپرم اثر ضعیفی دارند ولی چندین منبع گرما آن هم به طور مکرر؟ این قابل توجه است و کیفیت و تعداد اسپرم را کاهش میدهد: شرت تنگ، لپتاپ، سونا، وان آب داغ، حمام آب داغ، گرمای خود محیط، و نوع نشستن/سام)اما از این یافته بالا نمیتوان نتیجه گرفت که هرچه بدن سردتر شود، باروری بیشتر خواهد شد. مرورهای نظاممند درباره غوطهوری در آب سرد نشان دادهاند که این روش ممکن است برای کاهش درد عضلانی و ریکاوری کوتاهمدت پس از ورزش مفید باشد و شواهد محدودی نیز از اثرات احتمالی آن بر استرس، خواب و کیفیت زندگی وجود دارد؛ اما تاکنون شواهد قانعکنندهای نشان ندادهاند که حمام یخ باعث افزایش تستوسترون، بهبود کیفیت اسپرم یا افزایش احتمال بارداری شود.حتی پژوهشهایی که خنکسازی مستقیم کیسه بیضه را برای درمان ناباروری بررسی کردهاند، با حمام یخ تمامبدن قابل مقایسه نیستند. بنابراین نمیتوان از آنها نتیجه گرفت که غوطهور شدن در آب سرد یا گذاشتن یخ روی بدن پس از سونا، آسیب احتمالی گرما به اسپرم را خنثی میکند.نکته مهم دیگر، تفاوت تستوسترون و باروری است. تستوسترون برای عملکرد طبیعی دستگاه تولیدمثل مردان ضروری است، اما افزایش سطح تستوسترون خون به معنای تولید اسپرم بیشتر نیست. حتی مصرف تستوسترون خارجی میتواند تولید اسپرم را سرکوب کند؛ به همین دلیل انجمن اورولوژی آمریکا و انجمن پزشکی باروری آمریکا مصرف درمانی تستوسترون را برای مردانی که قصد باروری فعلی یا آینده دارند توصیه نمیکنند.در مورد زنان، وضعیت علمی حتی نامشخصتر است. پژوهش درباره اثر گرما بر عملکرد تولیدمثل زنان هنوز محدود است و بخش قابل توجهی از پژوهشهای مربوط به سرما و دستگاه تولیدمثل بر پژوهشهای حیوانی متکی است. بنابراین فعلاً نمیتوان درباره تأثیر حمام یخ یا سونا بر تخمکگذاری، کیفیت تخمک یا احتمال بارداری در زنان نتیجه قطعی گرفت.سونا و حمام یخ را نباید «ترفند افزایش باروری» دانست.گرمای شدید و مکرر، بهویژه در مردان، میتواند کیفیت اسپرم را موقتاً مختل کند؛ اما شواهد فعلی نشان نمیدهد که سرما بتواند این اثر را معکوس کند یا بهطور مستقل باروری را افزایش دهد. سونا ممکن است برای آرامش و خواب مفید باشد و حمام سرد نیز ممکن است در ریکاوری ورزشی کاربرد داشته باشد، اما نباید مزایای عمومی این روشها را به مزایای اثباتنشده برای باروری تعمیم داد.نکته علمی ظریف اینجاست که «دمای پایینتر برای اسپرم مناسبتر است» به معنای «هرچه سردتر، بهتر» نیست. این دقیقا همان جهشی در استدلال است که بسیاری از توصیههای شبکههای اجتماعی مرتکب میشوند.🚀 @ofoghroydad🔗medicalxpress
افــــــق رویـــــداد pinned a photo
🔴پستهای شنبه ۱۵ آگوست⬅️ شهرهای تخیلی گِرد یا دایرهای که در انیمهها میبینید در ایران واقعی بودند⬅️ آیا سونا و حمام یخ میتوانند بر باروری مردان اثر بگذارند؟⬅️ اجماع خودجوش؛ وقتی هزار عامل هوش مصنوعی بدون دستور کسی با هم همنظر شدند⬅️ رونمایی از نقشه جدید جهان🔴پستهای هفتهی گذشته :⬅️ میل طبیعی کاربران به متفاوت و متمایز بودن نیز میتواند بهتدریج گفتوگوها را به سمت منفیگرایی سوق دهد.⬅️ شرم و انگ اجتماعی؛ موانع اصلی کمکخواهی مردانِ قربانیِ خشونتِ شریکِ عاطفی🎥 دانلود ۳ استندآپ کمدی از ریکیجرویز با زیرنویس چسبیده ⬅️ دنیسووانها از همعصران خود بلندقدتر بودند و گوشت زیادی میخوردند⬅️ فسیل ۲۳۶ میلیونساله، روایت تکامل زندهزایی در دودمان پستانداران را به چالش میکشد؛ زمان گذار تکاملی از تخمگذاری به زندهزایی در اجداد تکاملی ما⬅️ پژوهش ۲۱کشوری: اوقات فراغت بدون نظارت، احتمال رفتار خشونتآمیز در نوجوانان را افزایش میدهد 🎥 بحثی در مورد آتئیسم ،هیتلر، کمونیسم و ... بین دوکینز و ریکی جرویس 🎥 جرج کارلین: میدونین بهشت کجاست؟⬅️ پاسخ علم به تجربههای عجیب؛ بخش چهارم: دژاوو یا آشناپنداری⬅️عندر ستایش زنستیزان⬅️ در مورد مردستیزی در ایران و تفاوتش با زنستیزی⬅️ آیا باید با هوش مصنوعی ازدواج کرد؟ مسئلهای فراتر از عشق و فناوری ⬅️شیوه نوشتن در هنگام چت و یا شیوه حرف زدن بیمعنی نیست، بلکه سرنخهایی از شخصیت فرد به دست میدهد⬅️ تماس چشمی چگونه به یادگیری زبان در نوزادان کمک میکند؟⬅️ آیا حیات سلولی دو بار آغاز شد؟ مطالعه جدید به دو خاستگاه مستقل اشاره دارد⬅️ مزیت های دوزبانه بودن، در سطح مغز و اجتماعی⬅️ رنگ آبی مصری در ایرانِ عصر آهن؛ نشانهای از ارتباطات دوردست جهان باستان⬅️یک میلیون سال تولیدمثل بدون آمیزش جنسی، سامانهای زیستی را از بین نبرده است⬅️پال اِردوش؛ مردی که تقریبا همهچیز را کنار گذاشت تا ریاضیات را دنبال کند⬅️پاسخ علم به تجربههای عجیب؛ بخش سوم: رویای شفاف ⬅️ پاسخ به حرفهای ترامپ در مورد واکسن و اوتیسم⬅️ فقط رژیم غذایی مادر مهم نیست؛ عادات غذایی پدر هم ممکن است بر رشد جنین اثر بگذارد⬅️ تنهایی ممکن است بیش از انزوای اجتماعی به سلامت آسیب بزند⬅️ دوره مجردی، میتواند فرصتی برای رشد فردی باشد⬅️ گذر به جهان آینهای: ذرات به رشتههایی شبحگون تبدیل میشوند و معمای تکقطبی مغناطیسی حل میشود.⬅️ پاسخ علم به تجربههای عجیب؛ بخش اول: وقتی احساس میکنیم کسی اینجاست ولی نیست؛ علم چه توضیحی برای «احساس حضور» دارد؟⬅️ پنجمین انتشار محرمانه اسناد:پنتاگون ویدئوهای تازهای از اشیا و پدیدههای ناشناس منتشر کرد⬅️ منطقی رفتار کردن لزوما به معنای اخلاقی رفتار کردن نیست و برعکس.(چرا نوشتید رژیم در فلان مورد منطقی یا عاقلانه رفتار کرده؟ پس هوادار رژیم هستید!)⬅️ فرهنگسازی: خشونت را با جنسیت نسنجیم؛ با انسانیت بسنجیم⬅️ تحقیقی جدید و جالب: میراث نئاندرتالها؛ ژنی باستانی از نئاندرتالها در ما که برخی انسانهای امروز را بلندقدتر و عضلانیتر میکند به ویژه مردم آسیای شرقی را⬅️ عادیسازی کثافتی به نام هیتلر⬅️ پیچیدهگویی و عقده توجه⬅️ ترویج علم و فلسفه و ارتباط آن با پیچیدهگویی و اصطلاحات تخصصی⬅️ پاسخ علم به تجربههای عجیب؛ بخش دوم: تجربه خروج از بدن
شهرهای تخیلی گِرد یا دایرهای که در انیمهها میبینید در ایران واقعی بودند.مشهورترین نمونه فیروزآباد ساسانی است. تصویر بالا سمت چپ و راست مقایسه زمان گذشته و حال است.فیروزآباد ساسانی (اردشیر خورَه؛ شکوه اردشیر یا فرّ اردشیر) به شکل یک دایره طراحی شده بود. شهر دارای حلقههای متحدالمرکز و محورهای شعاعی بود که از مرکز به سمت بیرون میرفتند.در مرکز شهر، یک مجموعه حکومتی قرار داشت و ساختار شهر به شکلی بسیار هندسی سازماندهی شده بود.این شهر احتمالا از مشهورترین نمونههای شهرسازی کاملا هندسی و دایرهای در جهان باستان است.داستان فیروزآباد از خودِ تاسیس امپراتوری ساسانی جدا نیست.اردشیر بابکان در آغاز قرن سوم میلادی علیه اردوان پنجم، آخرین شاه اشکانی شورید. دشت فیروزآباد برای او موقعیتی فوقالعاده داشت؛ از چند طرف با کوهها احاطه شده بود و راههای ورود به آن محدود و قابل دفاع بودند.اردشیر در همین منطقه پایگاه خود را ایجاد کرد و شهری ساخت که نامش اردشیرخوره بود. شواهد باستانشناختی نشان میدهد که ساخت شهر احتمالاً حتی پیش از نبرد نهایی اردشیر و اردوان در ۲۲۴ میلادی آغاز شده بود.فیروزآباد از همان ابتدا فقط یک شهر نبود؛ یکی از نخستین صحنههای فیزیکی تولد امپراطوری ساسانی بود.🔗 Unesco🚀 @ofoghroydadنمونه دیگر دارابگرد و نمونههای قدیمیتر هگمتانه است. بعدا شهر بغداد امپراطوری عباسی از همین شهرهای ایرانی الگو گرفتند.
تحلیلی خوبی هست از والاستریتژورنال چهار فرض اشتباه واشنگتن درباره جنگ ایرانمتن کامل فارسی:https://jjs.pub/19550 ➡️➖➖➖دقیقا میخواستم در همین زمینه بنویسم اینکه الان سلاح دو طرف چیست و چه جنگ ناپیدایی در جریان است اما رغبت نکردم(حال نداشتم).در جنگ ایران، اینک پرسش اصلی این است: چه کسی زیر فشار اقتصادی «زودتر» عقبنشینی میکنداز والاستریتژورنال متن کامل فارسی:https://jjs.pub/19561 ➡️
شرم و انگ اجتماعی؛ موانع اصلی کمکخواهی مردانِ قربانیِ خشونتِ شریکِ عاطفیپژوهشی از دانشگاه جرج میسون نشان میدهد که شرم، انگ اجتماعی، ترس از واکنش خشونتآمیز و نگرانی از باور نشدن از مهمترین عواملی هستند که مردان قربانی خشونت شریک عاطفی را از درخواست کمک بازمیدارند.این پژوهش با بررسی نزدیک به ۱۲۰۰ مرد آمریکایی، یکی از نخستین پژوهشهای گستردهای است که موانع کمکخواهی را در میان مردان سیاهپوست غیرلاتین، لاتینتبار و سفیدپوست مقایسه کرده است.پژوهشگران تاکید کردهاند که کمبود پژوهشهای متمرکز بر تجربه مردان میتواند باعث شود خدمات حمایتی، نیازهای واقعی این گروه را بهدرستی پوشش ندهند.در هر سه گروه، خصوصی تلقی کردن خشونت رایجترین مانع کمکخواهی بود؛ یعنی بسیاری از مردان خشونت در رابطه را مسئلهای شخصی میدانستند که نباید درباره آن با دیگران صحبت کنند.با این حال، تفاوتهایی میان گروهها مشاهده شد. مردان لاتینتبار بیشتر از سایر گروهها شرم و خجالت را مانع درخواست کمک میدانستند. مردان سیاهپوست کمتر نگرانی از «باور نشدن» را گزارش کردند، در حالی که مردان سفیدپوست بیشتر در تشخیص و نامگذاری تجربه خود بهعنوان «خشونت یا سواستفاده» مشکل داشتند.پژوهشگران معتقدند این یافتهها ضرورت ایجاد خدمات حمایتی فراگیر، حساس به تروما و از نظر جنسیتی بیطرف را نشان میدهد؛ خدماتی که خشونت شریک عاطفی را صرفاً مسئلهای مربوط به زنان تلقی نکنند و بتوانند تجربههای متفاوت مردان را نیز پوشش دهند.نکته مهم این است که یافتهها به معنای برابری میزان یا الگوی خشونت علیه زنان و مردان نیست؛ بلکه نشان میدهد مردان قربانی نیز با موانع خاصی برای شناسایی خشونت و دسترسی به حمایت مواجهاند و نادیده گرفتن این گروه میتواند بخشی از مسئله خشونت شریک عاطفی را پنهان نگه دارد.🚀 @ofoghroydadPsychology of Men & Masculinities (2026).
