دربارهی دورهی جدید:نوشتهی سست، نوشتهی تندرست|کسی که نوشتن با زبان خلاقانه یعنی نوشتن به منزلهی…
انتشار: 2026/07/30 18:26 UTCویرایش: 2026/07/31 23:55 UTCدریافت: 2026/08/14 10:41 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 10:41 UTC
دربارهی دورهی جدید:نوشتهی سست، نوشتهی تندرست|کسی که نوشتن با زبان خلاقانه یعنی نوشتن به منزلهی کاری هنری با زبان را دوست دارد، میل دارد کمک بگیرد. شاید بگویید: اگر کمک بگیریم، اسمش تقلید میشود و دیگر کاری خلاقانه نیست. من با این جواب موافقم اما کمکگیری، شکلهای مختلف دارد. ایدهی کارگاه «نوشتهی سست، نوشتهی تندرست» از همین نقطه شکل گرفته است. توضیح بیشتر اینکه ما ناگزیر هستیم از خواندن زبانمان و دیدن پشت سرمان در این زبان. چرا؟ چون این زبان، منجر به شکلگیری حسحالهایی برای مخاطب همین زبان شده و امتحانهایی پس داده. غذاهای تکطعم در ایران، کمتر از غذاهای چندطعم پخته میشود. ازاین منظر، چندطعمی، برای پختوپز ایرانی خوشایند است (نه در همهی موارد. برای نمونه، لواشک، با طعم غالب ترش نیز خوراکی رایج ایرانی است). از باب مثالی زبانی، جملاتی که حروفشان، آواهایی متناسب با هم دارند، در فارسی ماناتر بودهاند. اینها یعنی امتحان خود را پسدادن. ایده و میل این دوره، هر بار پرداختن به تعدادی از این خصلتهای جاافتادهی ذهنی ـ زبانی است که در گذر صدها سال، همچنان به قدر کافی زیبا و دلنشین است. مطالعهی متنهای فارسی با چنین نگاهی و برای کمکگیری در نویسندگی معاصر فارسی چندان اتفاق نمیافتد و اگر هم اتفاق بیفتد، نویسندهای تحویل میدهد که طرز نوشتنش خیلی قدیمی و بااجازهی شما کمی خندهآور و فرسوده خواهد شد. درست مثل دیالوگ بعضی فیلمهای تاریخی. من در جستجوی راههایی تازه برای استفاده از زمین حاصلخیز «ادبیات فارسی» بودهام. در جستجوی روشهایی به جز تقلید واژگانی یا جملهای از رفتار قلم نویسندگان بزرگمان. به همین دلیل، به جای تمرکز بر سبک یک نفر که به فضای تقلید دامن بزند، هر بار در هر کارگاهِ «نوشتهی سست، نوشتهی تندرست»، بر روشهای خلاقانهی تعدادی از نویسندگان و شاعران برجستهی فارسی تمرکز میکنم. چه روشهایی؟ روشهایی که معاشرت با آنها، چیزی را در ما شکل دهد بیشتر و بالاتر از کپیکاریِ زبانی. زبانی مثل فارسی، صاحب ویژگیهایی فرهنگی است. مثل هر زبان پرسابقهی دیگر. ویژگیهای فرهنگ ایرانی در هزار مظهر و مصداق جلوه کرده که در فرهنگهای دیگر، عین آن یا خیلی وقتها حتا مانند آن جلوه نکرده است: گاهی در قالی، گاهی در کاشیکاری، گاهی در آداب معاشرت، گاهی در پختوپز، گاهی در رسوم یلدا و نوروز و چهارشنبهسوری. ویژگیهای فرهنگی، در زبان ادبی و خلاقانهی فارسی هم آشکار شده است. به همین دلیل، در این کارگاه، به ادبیات فارسی همچون مجموعهای از صفتها و خصلتها نگاه میکنیم که مخصوص ما ایرانیهای فارسیزبان است. به نظر من اگر کسی بخواهد با فارسی کار خلاقانه کند، میتواند به اندازهی میلش از این سرمایه بردارد. پس خلاصهاش میشود اینکه: در این کارگاه، «تندرستی نوشته»، به جای آنکه با رونویسی از بزرگان به دست بیاید، حاصل دیدار چشم مشتاق نویسنده ـ یعنی شما ـ با بهترین منظرههای زبانی است. از سرمایهای به نام ادبیات فارسی حرف میزنم. این سرمایه بهتنهایی کاری نمیکند. وقتی به کار میآید که با جسارت شخصیِ ما برای مشقهای نوشتن، به منفعتی به نام «زبان خلاقانه» مبدل شود. این کارگاه، شامل خواندن تعریفشده و جهتدار متنهایی برجسته، گفتگو دربارهی آن متنها و تمریندادن، همراستا با آن رفتارهای زبانی یا تکنیکها در متونی است که «میخوانشیم».✳️برای جزئیات بیشتر و ثبت نامبه پشتیبان دوره، شناسهی @manmatn1 پیام بدهید.@Nevisandegikhallagh
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — "خانهی نویسندگی خلاق"
شبآوا، شمارهی ۵نامهی دوم، سرودهٔ نزار قبانی، مجموعهشعر ۱۰۰ نامهٔ عاشقانه، نشر نگاهصدای راضیه بهرامی
زبان پایه برای نوشتن هر نوع داستانیکی از تفاوتهای اصلی «داستان کوتاه» با فرمهایی دیگر ازجمله «جستار»، در شکل و شمایل زبان است. در داستاننویسی، ما با زبان افکار نمینویسیم، بلکه با «زبان تصاویر» خلق میکنیم. تصاویر یعنی صحنهها، اشیا، چهرهها و هر آنچه با حواس پنجگانه درک میشود؛ مانند صداها و جزئیاتی که در یک خاطره شنیده یا دیده شدهاند.درست است که این زبان تصویری، به عددِ هر نویسنده، ریخت متفاوتی میتواند داشته باشد، برای یکی شاعرانهتر باشد و برای یکی واقعمانندتر و... ولی پایهی همهی انواع زبانها در داستانها، همین زبان تصویری است. در ادبیات داستانی ما به دنبال رساندن پیام مستقیم نیستیم، بلکه با «پنهان کردن» آن سروکار داریم. نویسنده صحنه را میسازد و کشف معنا را به خوانش دقیق مخاطب واگذار میکند.برای مثال، داستان کوتاه «لاتاری» نوشتهی شرلی جکسون. نویسنده با خونسردیِ کامل، روستا، آبوهوا، گفتگوهای روزمره و برگزاری یک مسابقه و قرعهکشی را وصف میکند. متن چنان بیطرف و خونسرد است که خواننده تا سطر آخر متوجه دهشتِ ماجرا نمیشود.زبان داستان، همین صحنههاست.▫️تنظیم و ویرایش محتوا: فریبا اسدی
🖋 شروع به نوشتن کنید.«ترسناکترین لحظه، درست لحظهی قبل از آغاز است. بعد از آن همه چیز فقط بهتر میشود.»برای بسیاری از علاقهمندان به نویسندگی، گذشتن از همین مرحله میتواند به مانعی بزرگ و جدی تبدیل شود. هر کسی که میخواهد نویسنده شود، باید بتواند از این تردیدِ اولیه بگذرد و شروع به خلق و گذاشتن کلمات در کنار یکدیگر کند. به خاطر داشته باشید که تمرین نویسندگی به شکل پیوسته، تنها راه شما برای تبدیل شدن به نویسندهای موفق در آینده است.اقتباسی از کتاب از نوشتن، اثر استیون کینگ، ترجمهی شیرین صفوی، نشر میلکانانتخاب و تنظیم: سپیده چمنزاده@Nevisandegikhallagh #کارگاه پیش از آغاز نوشتن خلاق
آرش، اثر بهرام بیضائی را خواندهاید؟ مغایر آن آرش خستگیناپذیر و دهمنمرد است. آرش او مثل هر قهرمان باورپذیر و خوشساخت، ضعف فراوان دارد. از کمر خمیدهاش در مقابل دسیسهای که برایش چیدهاند ابایی ندارد. درست همانطور که در صحنهای از نمایشی که بیضائی خلق کرده، نگاه در نگاه کوه البرز میشود و سرانجام، جان پرتاب تیر برای اولبار در چلهی جانش مینشیند. آدمی که پیشتر هیچ از تیر و کمان نمیداند.بیضائی نویسندهی شجاع است. فکرکنندهی شجاع. سخنگوی شجاع. حتا وقتی بار سفر بر کمر، به کوهستانهای دور میرفت تا با اسطورهها و ایران تاریخی ملاقات کند، وقت برگشت، خود را نباخته بود و زور اساطیر، خمش نکرده بود. از ایران تاریخی، به ذهن امروز خویش مینوشت.به بودن آنهاست اگر افتخاری داشته باشد ایرانیبودن یا غرق ایران شدن. بی آنها و حرفی که از دوش تاریخ برداشتند و به دوش خود گذاشتند و به کتابها و آثارشان سپردند، مگر چیزی جز حماقت و نادانی در بساط میمانَد.برشی از یادداشت مصطفا پورنجاتی@Nevisandegikhallagh
آیا میدانید چه چیزهایی نمیگذارد تمرکز کنید برای نوشتن؟ یا چه کسانی؟آن تمرکزگیرهای بزرگتر و مهمتر، برای شخص خودتان...#فکر_نوشتن
شبآوا، شمارهی ۴شعر افق روشن، سرودهٔ احمد شاملو، مجموعهشعر هوای تازه، نشر نگاهصدای راضیه بهرامی@Nevisandegikhallagh