زبان پایه برای نوشتن هر نوع داستانیکی از تفاوتهای اصلی «داستان کوتاه» با فرمهایی دیگر ازجمله «جست…
انتشار: 2026/08/08 15:23 UTCدریافت: 2026/08/14 10:41 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 10:41 UTC
زبان پایه برای نوشتن هر نوع داستانیکی از تفاوتهای اصلی «داستان کوتاه» با فرمهایی دیگر ازجمله «جستار»، در شکل و شمایل زبان است. در داستاننویسی، ما با زبان افکار نمینویسیم، بلکه با «زبان تصاویر» خلق میکنیم. تصاویر یعنی صحنهها، اشیا، چهرهها و هر آنچه با حواس پنجگانه درک میشود؛ مانند صداها و جزئیاتی که در یک خاطره شنیده یا دیده شدهاند.درست است که این زبان تصویری، به عددِ هر نویسنده، ریخت متفاوتی میتواند داشته باشد، برای یکی شاعرانهتر باشد و برای یکی واقعمانندتر و... ولی پایهی همهی انواع زبانها در داستانها، همین زبان تصویری است. در ادبیات داستانی ما به دنبال رساندن پیام مستقیم نیستیم، بلکه با «پنهان کردن» آن سروکار داریم. نویسنده صحنه را میسازد و کشف معنا را به خوانش دقیق مخاطب واگذار میکند.برای مثال، داستان کوتاه «لاتاری» نوشتهی شرلی جکسون. نویسنده با خونسردیِ کامل، روستا، آبوهوا، گفتگوهای روزمره و برگزاری یک مسابقه و قرعهکشی را وصف میکند. متن چنان بیطرف و خونسرد است که خواننده تا سطر آخر متوجه دهشتِ ماجرا نمیشود.زبان داستان، همین صحنههاست.▫️تنظیم و ویرایش محتوا: فریبا اسدی



