بسیاری از نیاکان ما باور داشتند که مردگانشان به ارواحی تبدیل میشوند که میتوانند زندگان را یاری…
انتشار: 2026/07/25 08:13 UTCدریافت: 2026/08/04 13:12 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 13:12 UTC
بسیاری از نیاکان ما باور داشتند که مردگانشان به ارواحی تبدیل میشوند که میتوانند زندگان را یاری کنند و همچون راهنمایانی از نسلهای پس از خود مراقبت کنند. بیشتر ما امروز دیگر چنین باوری نداریم. آنان همچنین خود را «برگزیده» میدانستند؛ مردمانی که گویی مقدر شده بود در سرزمینی خاص و به شیوهای خاص زندگی کنند. بااینحال، یافتههای علمی دربارۀ مهاجرت انسانهای باستانی نشان میدهد که تاریخ بشر نه داستان گروههایی ثابت و جدا از یکدیگر، بلکه حاصل جابهجایی، آمیزش و پیوند پیوستۀ جمعیتها بوده است.بسیاری از گذشتگان همچنین باور داشتند که زمین در مرکز جهان قرار گرفته و آسمانها به دور آن میچرخند. کوپرنیک نشان داد که زمین مرکز منظومۀ سیارهای نیست، بلکه خود سیارهای در گردش به دور خورشید است. نظریۀ تکامل داروین نیز جایگاه انسان را بار دیگر دگرگون کرد: ما نه محصول طرحی جدا از دیگر موجودات، بلکه حاصل فرایندهای طبیعی و تاریخی تکامل هستیم.حتماً نقلقول مشهور داروین را شنیدهاید: «در این نگاه به زندگی شکوهی نهفته است.» اما این شکوه از جنس شکوهی نیست که زمانی برای خود تصور میکردیم.پارادوکس اجتماعی | نوشتۀ ویلیام فون هیپل | ترجمۀ محمد احمدوند شاهوردی | نشرنو، چاپ اول ۱۴۰۵، قطع رقعی، جلد سخت، ۳۳۶صفحه، ۱.۴۰۰.۰۰۰تومان، #ازکتاب.ـــــــــــــــــــــــــــــــــسفارش و خرید از وبسایت نشرنو:@nashrenow | nashrenow.com
