:در تهران قدیم، برای دختران در سنین مختلف نامهای خاصی به کار میبردند؛ نامهایی که امروز بخشی از ن…
انتشار: 2026/08/14 06:11 UTCدریافت: 2026/08/16 17:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 17:10 UTC
:در تهران قدیم، برای دختران در سنین مختلف نامهای خاصی به کار میبردند؛ نامهایی که امروز بخشی از نگاه عجیب و گاه تلخ جامعه آن روز به زنان را نشان میدهد.به روایت جعفر شهری در کتاب تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، دختر ۹ یا ۱۰ ساله را «خانمچه»، حدود ۱۲ تا ۱۳ سالگی را «نوچه» و از ۱۳ تا ۱۵ سالگی را «غنچه» مینامیدند.بعد از آن، واژههایی مانند «گلچه» و «گُنده» به کار میرفت و در ۱۷–۱۸ سالگی، اگر دختری هنوز ازدواج نکرده بود، ممکن بود «ترش» یا «ترشیده» خوانده شود.چنانچه در ۲۰ سالگی، دختر ازدواجنکرده را « پیر دختر » میدانستند!در چنین جامعهای، ازدواج در سنین بسیار پایین امری رایج بود.📚 تاریخ اجتماعی تهران▫️ جعفر شهری:@Myworllllld:در تهران قدیم، برای دختران در سنین مختلف نامهای خاصی به کار میبردند؛ نامهایی که امروز بخشی از نگاه عجیب و گاه تلخ جامعه آن روز به زنان را نشان میدهد.به روایت جعفر شهری در کتاب تاریخ اجتماعی تهران در قرن سیزدهم، دختر ۹ یا ۱۰ ساله را «خانمچه»، حدود ۱۲ تا ۱۳ سالگی را «نوچه» و از ۱۳ تا ۱۵ سالگی را «غنچه» مینامیدند.بعد از آن، واژههایی مانند «گلچه» و «گُنده» به کار میرفت و در ۱۷–۱۸ سالگی، اگر دختری هنوز ازدواج نکرده بود، ممکن بود «ترش» یا «ترشیده» خوانده شود.چنانچه در ۲۰ سالگی، دختر ازدواجنکرده را « پیر دختر » میدانستند!در چنین جامعهای، ازدواج در سنین بسیار پایین امری رایج بود.📚 تاریخ اجتماعی تهران▫️ جعفر شهری:@Myworllllld



